Je was een stem in mijn hoofd, Aanwezig, echt niet uitgedoofd Maar een geweten wat ik af en toe mocht horen Alsof je als geest af en toe even kwam storen. Meestal kwam je als het teveel dreigde te worden Dan kwam je weer vertellen dat het ritsje open moest Voor anderen kwam je waarschijnlijk op een zelfde manier voorbij Maar voor de meesten nu aanwezig, was je de vraag: Wie is hij? Die kennen je niet meer Als je dan nog eens langs kwam deed dat je het meeste zeer. Daarom had je definitief vaarwel gezegd Had je ons afgelegd Nu ben je zo maar weg Ben je een woord geworden dat ik zeg Maar je blijft voor altijd mijn geweten Nooit zal ik die metafoor van je vergeten Ik heb spijt dat ik niet beter m'n best heb gedaan Spijt dat het contact verwaterd is Waarom is het me niet gelukt Dat is wat er nu zwaar op mij drukt Je bent er niet meer En dat doet zeer! Ik kan er niets meer aan doen Het is voorbij, einde, schluss Vriend je stem leeft voor altijd voort Onze foto staat in mijn geheugen ge...