Help me even want ik weet het niet meer zou op dit moment de enige juiste vraagstelling zijn als ik iemand zou hebben om te vragen. Echter zijn de mensen die nog thuis zijn nog allemaal in diepe rust en is ook de telefoon geduldig stil, dus er is niemand om te vragen. Daarom ben ik maar gaan typen. Typen als remedie tegen eenzaamheid en onwillekeurige downheid die een mens soms kan overkomen. Ik zeg niet dat het me op vrolijkt, maar het zal me allicht iets minder bezig laten zijn met deze dingen. Want nu moet ik nadenken over de woorden die ik typ en zit ik niet op mijn stoel te zitten en voor me uit te kijken. Luisterend naar de klanken die uit de radio komen en de geluiden die van buiten naar binnen doordringen. Overigens is het soms ook wel heel erg lekker om gewoon even voor je uit te staren en niets anders te doen dan geluiden op te nemen. Je kunt dan soms dingen horen waarvan je je niet bewust bent dat dat in je omgeving hoorbaar is. Ik raad je aan om dit eens te doen, en bij jezelf na een paar minuten na te gaan of je nu wezenlijk andere dingen gehoord hebt, of niet. Of je geluiden hebt gehoord waarvan je onbewust weet dat ze er zijn, maar die je nooit direct hebt kunnen plaatsen.
Ondertussen is het nog steeds stil in huis en klinkt de muziek uit de radio zoals het altijd klinkt. De muziek die klinkt zorgt voor enige rust in mijn hoofd, maar haalt me niet direct uit leegte waarin ik zat. Geeft me wel het plezier om door te gaan en doet me genieten van de dingen die ik zie en doe, maar stilt de honger naar levendigheid niet. Alhoewel ik moet zeggen dat ik ook weer niet teveel levendigheid om me heen moet hebben want dan kan ik men werk niet goed doen. De lucht breekt op het moment ook helemaal open. En de manier waarop dat gaat is zo'n aparte gewaarwording deze keer. Het gaat van donker grijs naar lichter grijs naar nog lichter en levendiger in plaats van het grijze mistroostige wat je somber maakt en er voor zorgt dan je je niet zo fijn voelt. De zon doet nog steeds haar uiterste best om dit grijze te verdrijven zodat de wereld weer iets vriendelijker oogt.
Mijn bui zoals ik aangaf in het begin zal ook wel weer een beetje het gevolg zijn van het seizoen waarin we nu zitten. De Herfst. De blaadjes gaan verkleuren en vallen uiteindelijk van de bomen af, waardoor het straks langs de wegen en in de parken weer kaal oogt en mistroostig. Dit heeft zijn weerslag op mensen zoals ik, mensen die gevoelig zijn voor veranderingen waar ze zelf geen invloed op hebben. Nu kan ik hier prima mee omgaan hoor, maar er zijn altijd een paar dagen dat het wat moeilijker is. Dat de dingen niet helemaal gaan zoals ik graag wil, en hierdoor word ik iets minder positief en vrolijk. Dat heb ik nou eenmaal met deze periode. Maar straks vind ik het weer geweldig. Die heerlijke wind door je haren als je op een mooie dag toch nog even op een tochtje op de fiets kunt maken. De blijheid van een mooie foto van gekleurde verkleurde bomen die je gemaakt hebt tijdens één van de wandelingen. De wind om het huis 's avonds als je samen op de bank naar een mooie film kijkt. En als je dan gaat slapen en de regen tikt tegen het raam op een bepaalde manier... Man dan slaap ik als een pas geboren baby zo heerlijk.
Ik ben nu verder als dat ik aan het begin van deze blog was. Maar ik kan nog steeds wel een beetje hulp gebruiken hoor. Want de zon heeft het nog steeds niet gewonnen van de grijze lucht en de troosteloosheid van de grijze lucht is weer terug hoe hard ze haar best ook doet. Gelukkig is mijn gevoel beter en kan ik weer verder. De muziek die klinkt brengt een positieve energie in me terug en het harde werken van de zon maakt me blij omdat ik weet dat ze zo graag wil blijven. Ik kom er wel weer door, maar het heeft gewoon even tijd nodig.
Reacties
Een reactie posten