Doorgaan naar hoofdcontent

Los laten!

 Je was een stem in mijn hoofd,

Aanwezig, echt niet uitgedoofd

Maar een geweten wat ik af en toe mocht horen

Alsof je als geest af en toe even kwam storen.

Meestal kwam je als het teveel dreigde te worden

Dan kwam je weer vertellen dat het ritsje open moest


Voor anderen kwam je waarschijnlijk op een zelfde manier voorbij

Maar voor de meesten nu aanwezig, was je de vraag: Wie is hij?

Die kennen je niet meer

Als je dan nog eens langs kwam deed dat je het meeste zeer.

Daarom had je definitief vaarwel gezegd

Had je ons afgelegd


Nu ben je zo maar weg

Ben je een woord geworden dat ik zeg

Maar je blijft voor altijd mijn geweten

Nooit zal ik die metafoor van je vergeten


Ik heb spijt dat ik niet beter m'n best heb gedaan

Spijt dat het contact verwaterd is

Waarom is het me niet gelukt

Dat is wat er nu zwaar op mij drukt

Je bent er niet meer

En dat doet zeer!


Ik kan er niets meer aan doen

Het is voorbij, einde, schluss

Vriend je stem leeft voor altijd voort

Onze foto staat in mijn geheugen gegrift

Onze gesprekken en je reacties ook

Schijnbaar hoort het zo


Bedankt dat ik je vriend heb mogen noemen

Bedankt dat we konden en mochten samenwerken

In de komende dagen zal ik dit verlies verwerken

Ik zal de rits openen en gaan spoelen

En zal daarbij je aanwezigheid gaan voelen.


Vaarwel! en Bedankt!


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...
Een reactie posten
Meer lezen

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...
Een reactie posten
Meer lezen

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...
Een reactie posten
Meer lezen