Zo af en toe overkomt het mij dat ik het helemaal kwijt ben. Dan weet ik het allemaal even helemaal niet meer. Zie ik het allemaal niet meer zitten, en is mijn wereld heel erg klein. Niet groter dan ikzelf namelijk. Dan heb ik geen puf meer, krachten vloeien weg en zijn mijn gedachten heel erg depressief. Ben ik heel ver weg, en als iemand in mijn ogen zou kijken zou deze volgens mij een volledige leegte zien. Ik snap totaal niet waar dit vandaan komt, maar weet wel wat de gevolgen zijn. Slecht slapen, erg chagrijnig en kortaf en totaal niet instaat tot enige empathie. Vaak duurt het niet heel erg lang, maar meestal wel net lang genoeg om iemand op dat moment te kwetsen. Ik kan daar helemaal niets aan doen, maar het voelt heel erg vervelend naderhand. Ik heb er ook geen enkele verklaring voor en weet ook niet wat ik er aan kan doen, of beter hoe ik het kan voorkomen.
Vanavond was er ook weer zo'n moment. En ik ben er nog van aan het bijkomen terwijl ik dit blog type. Ik luisterde en keek naar muziek voor elkaar, ondertussen werd er een spel gespeeld in huis en kwam de jongste weer thuis. En zomaar van het ene op het andere moment was het daar. Dat gevoel volledig down te zijn en nergens meer zin aan te hebben. Was er teveel lawaai, het geluid van de tv niet goed en moest ik er niet aan denken dat ik morgen weer aan het werk moest. Ik was zomaar leeg...Energieloos en kon nergens meer van genieten. Dit vreet zoveel energie van je, en kost zoveel kracht dat ik nog meer uitgeblust raak dan ik in zo'n bui ben.
Het herstellen van zo'n bui gaat de ene keer sneller dan de andere. Soms kan het de rest van de dag/avond duren en een ander moment is het ook zomaar weer over. Al gaat het meestal gepaard met een beste koppijn die pas de volgende dag weg is. Nu lijkt het mee te vallen. Er is wel een lichte druk in het hoofd, iets wat het gevoel geeft dat er wel een hoofdpijn aan zit te komen, maar dat het nog voorkomen kan worden. Het negatieve vloeit al verder weg, en dat geeft me vandaag een voldaan gevoel. De geluiden in de kamer zijn er nog steeds, want het spelletje is nog niet afgelopen. Muziek voor elkaar wel, maar dat heb ik vervangen door muziek vanaf de pc. Kan het niet verklaren, maar ik ben blij dat mijn gevoel weer beter is dan een half uurtje geleden.
Datgene wat ik hier boven heb beschreven vind ik heel erg, des te meer omdat het soms ook leidt tot gedachten dat ik hier niet meer hoor te zijn, en daar kan ik niet tegen. Gelukkig gaat het tot nu altijd goed en keer ik altijd vanuit deze negatieve gedachten terug in de veilige wereld. Het is moeilijk om hier over te schrijven omdat ik het nog nooit verteld heb. Ik heb me hier nog niet over uitgesproken omdat het zo'n beladen onderwerp is. Zeker voor mijn gezin en mijn omgeving, maar het kan zoveel meer impact hebben. Ik bied daarom nu alvast mijn excuses aan voor het feit dat ik het nu wel op papier heb gezet maar nog niet heb verteld.
Ik niet ziek, en ik ben ook niet van plan om toe te geven aan de negatieve gedachten, maar het lucht op dat jullie nu weten wat er af en toe in mijn hoofd gebeurd en waarom ik zomaar van het ene uiterste in het andere kan springen. Waarom ik soms aanwezig afwezig kan zijn. Mijn hoofd begint te bonken, maar ik voel me opgelucht dat ik het nu in deze blog heb durven verwerken. Het is denk ik daarom dat ik schrijf. Neem het is je op en als het vragen op roept? Stel ze! Ik zeg niet dat ik alles kan beantwoorden maar ik zal zeer zeker mijn best proberen te doen.
Reacties
Een reactie posten