Ik ben een beetje blijven hangen in mijn vorige blog. Ik ben de afgelopen dagen een beetje in gedachten verzonken geweest. Af en toe een beetje terug in de tijd gelezen, gedacht en gekeken. En het gekke is als je dat doet terwijl je aan de wandel bent, dan mis je dingen die om je heen gebeuren. Maar toen ik het deed terwijl ik op de fiets zat in de afgelopen week, toen kwamen er dingen terug die ik niet had verwacht. Ik zag mezelf weer fietsen op hetzelfde fietspad, maar nu niet alleen maar samen met mijn vrouw en schoonfamilie. Maar hoe goed ik ook verder mijn best deed, ik kom me verder niets van de desbetreffende vakantie herinneren. Dat is dan wel weer typisch.
Mijn gedachten gang terug in de tijd is ook wel confronterend. Ik probeer dingen terug te halen maar het meeste blijft hangen. Blijft steken in een grijs gebied. Net alsof het nog niet los mag komen ofzo. Nu heb ik niet zoveel herinneringen aan Texel, maar wel aan de reizen daar naar toe. Met de bus en een klein kind, opgehaald worden vanaf het horntje, fietsen op gehuurde fietsen. Maar waar we geslapen hebben? Ik zou het niet meer weten. Later weer naar Texel, vrouw een dagje meegedraaid met de strandwacht aldaar, maar waar we geslapen hebben? Geen idee. Hoe we er dat jaar gekomen zijn? Geen idee. Dat zijn allemaal van die dingen, die ik maar een grijs gebied noem. Ze zijn er, maar het is mistig omdat ik me niet alles kan herinneren.
Maar je hebt toch foto's hoor ik nu denken. Ja dat klopt, maar zelfs die halen de herinneringen op dut moment niet boven. Sommige mist is gewoon ondoordringbaar.
Ik las een paar van mijn gedichten terug en wist direct waar het over ging. Niet precies meer waar ik was, maar wel de aanleiding. De woorden las ik, maar zou ze je niet opnieuw op dezelfde wijze kunnen terug vertellen. Zelfs niet opnieuw kunnen schrijven. Dat is zoiets raars. Zodra ik een gedicht heb geschreven dan kan ik dit zelfde gedicht alleen maar overschrijven, want ik heb geen idee meer wat de woorden waren. Ik zal mijn gedichten nooit, maar dan ook nooit uit mijn hoofd kunnen citeren. Het zelfs zo erg dat ik mijn eigen woorden niet direct herken. Na een keer of drie lezen herken ik de stijl, maar of ik het ook echt heb geschreven? Ik zou het niet kunnen vertellen.
Dus mijn herinneringen zijn ook weer betrekkelijk. En eigenlijk vind ik dat ook prima. Want niet alles moet je je willen herinneren. Sommige pijnlijke momenten wel, omdat je daarvan hebt geleerd, maar de meeste moet je gewoon vergeten. Echter zou je de meeste mooie momenten juist wel moeten kunnen oproepen. Want daar wordt je blij en gelukkig van. Daarmee kun je soms het leven beter aan en deze verdringen de negatieve gedachten en gevoelens.
Heerlijk zijn die mooie momenten, pijnlijk zijn die ongelukkige momenten. Maar wat ben ik blij dat ik ze heb meegemaakt en wat ben ik blij dat ik me dingen kan herinneren. En ja ik ben ook blij dat ik me sommige dingen echt niet kan herinneren. Op naar nog meer mooie herinneringen. Op naar een nieuwe toekomst vol van hoop.
Reacties
Een reactie posten