Jammer? Niet wandelen

 Het stormt en regent dat een lieve lust is, en ik kijk ernaar en kan alleen maar denken dat het niet verstandig is om vandaag te gaan wandelen. Hetgeen betekend dat er in de reeks van aaneengesloten dagen wandelen vandaag een einde lijkt te gaan komen. En heel eerlijk gezegd baal ik daar best wel een beetje van. Ik ben er aan gewend geraakt. Het geeft je net dat half uurtje tot veertig minuten rust. Even geen kinderen en werk, even gewoon niets anders dan auto's, fietsers, wandelaars en de natuur om je heen. En als je met z'n tweeën gaat is het heerlijk om even de dingen te bespreken waar je die dag tegenaan gelopen bent. Of in ons geval nog even kijken of we voor de komende verbouwingen nog op dezelfde lijn zitten. En nu gaat het er op lijken dat ik dit vandaag niet kan doen. Jammer

Maar is het wel helemaal eerlijk om het jammer te vinden? Als ik op kantoor had gezeten, was de kans vele malen groter geweest dat ik gezegd had van, wandelen? Neeh laat maar ik ga welkaarten. Ben vanmorgen al nat geregend en vanmiddag waarschijnlijk weer, dus ik sla over. Dus eigenlijk is het niet zo eerlijk om te zeggen dat het jammer is. Maar aan de andere kant, als ik gewoon op kantoor geweest zou zijn had ik waarschijnlijk ook niet zoveel gewandeld als nu. Dan was ik tussen de middag waarschijnlijk gewoon aan het kaarten geweest of, had ik er gekeken. Dus neeh eigenlijk is het niet jammer.

Dat de waarheid hard is blijkt nu ook wel weer. Want doordat ik nu nadenk of het jammer is dat ik waarschijnlijk vandaag niet kan wandelen, komt het besef van een jaar thuiswerken ook opeens binnen. Al een jaar thuis... Niet ziek, gewoon thuis omdat we niet naar kantoor mogen. En het werk is gewoon doorgegaan. We zijn er met z'n allen zo langzaamaan aan gewent dat we elkaar alleen nog maar zien via schermpjes. Dat we elkaar alleen mar spreken via de telefoon of via schermpjes. We zijn er aan gewent geraakt dat er geen fysiek contact meer is. Ik zeg niet dat we het leuk vinden. Nee absoluut niet, maar het is wel gewoon geworden. We denken er bijna niet meer bij na. Dat is misschien wel datgene wat jammer is. Misschien zouden we daar meer aandacht aan moeten besteden?

Misschien is het goed dat we een tijdje nadenken over het feit of we het echt jammer vinden dat er geen fysiek contact meer is. Of we het echt jammer vinden dat we niet meer naar kantoor kunnen. En of we het echt jammer vinden dat we geen uur of langer per dag moeten reizen naar ons werk. Voor mij persoonlijk geldt dat ik het jammer vind dat ik nu niet de discipline heb om het aantal woon-werk kilometers te gaan fietsen per dag. Maar verder? Ik mis het om even aan de koffie tafel te ouwehoeren, dus als ik dat een weekje mag doen en daarna weer een aantal weken thuis mag werken? Dan heb ik er helemaal geen moeite mee. Ben het wel gewoon geworden om zo te werken en de dingen te doen zoals ik ze doe.

De wind blijft hard om het huis heen loeien en blazen. De regen geselt weer het raam in de keuken waar mijn thuis kantoor gevestigd is. Dus die wandeling zit zoals het er nu naar uitziet echt niet in vandaag. Het blijft jammer om niet even te kunnen wandelen, maar goed morgen kunnen we wel weer dus doen we dan een dubbele lunch afstand. Want ik beter kijken naar wat ik wel kan, dan blijven hangen in wat ik niet kan.