Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Nooit alleen

Als je denk dat je alles weet Maar je vergeet hoe je heet Als je denkt dat je alles kunt Maar je alles aan een ander gunt Dan heb je een probleem in je hoofd Kun je niet meer doen wat je beloofd
Soms ga je terug naar lang vervlogen tijden Met je met jezelf aan het strijden Want je raakt uit de tijd Je verliest je eigen strijd Je kent vandaag niet meer Je merkt; Ik vergeet steeds weer
Komt er dan nog morgen? Komen er dan nog dagen zonder zorgen? Morgen zal dan komen Maar heeft m'n vriendje weggenomen Heeft me nog verder alleen gelaten Nog meer grote, diepe gaten
Gelukkig sta je niet alleen Maar is je familie om je heen Liefde en vriendschap zullen je steunen Daar mag je dan op leunen Zij zullen je niet laten staan En de rest van je leven met je gaan
Zo komt het aan het einde van het leven Terug wat je altijd zelf hebt gegeven Wees liefdevol en aardig voor elkaar Dan staat iedereen altijd voor je klaar Ook al verneem je het zelf niet meer Ze zullen er zijn!! Keer op keer!
Recente posts

Frustratie

Frustratie Een woordje van 10 letters 8 verschillende, 2 gelijke Maar iedereen gaat er anders mee om
Ik ben niet te genieten Moet niemand om me heen Ben dan het liefst helemaal alleen Die 10 letters oh ik moet ze niet
Een ander wordt erg druk Of boos en maakt dingen stuk Dat doet dat woord ook met mensen Die 10 letters oh ik moet ze niet
Maar soms, heel soms Dan doe ik ook iets heel erg doms Dan gebruik ik deze letters Dan zorg ik voor de frustratie
Maar oh oh oh deze 10 letters Deze 8 verschillende, en 2 gelijke Ze maken dingen stuk, die anders heel gebleven zouden zijn. En juist dat vind ik niet fijn.
Dus probeer het te voorkomen Door eerder af te romen Door je eerder uit te spreken Zodat we allemaal minder dingen breken
Dan komt dit woordje minder voor Gaat iedereen na een mindere periode door En zien we de meeste frustratie Veranderen in waarschijnlijk acceptatie 

Opgroeiende kinderen en meegroeiende ouders

Toen vanavond terug reed naar huis, bedacht ik mij in de auto dat er altijd wel gesproken wordt over opgroeiende kinderen, maar nooit over opgroeiende ouders. Waarom is dat eigenlijk? Ik bedoel wij als ouders groeien net zo hard met ons oudste kind mee op, als dat deze zelf doet. Wij maken ook alles mee. Maar wij mogen niet raar doen zoals ons opgroeiend kind. Wij mogen niet onze kont in de krib gooien als we het even niet meer zien zitten. Moet ik nog doorgaan? Dacht het niet. Want o wee als wij als ouder dat doen. Dan zijn we vervelend. Niet meegaand. Snappen wij ons kind niet. Begrijpen wij helemaal niet hoe het tegenwoordig werkt. Want ja vroeger, vroeger was alles beter. Tuurlijk... Wij zeiden precies hetzelfde, lief kind.

Eigenlijk zouden onze kinderen ons beter moeten leren verstaan. Zouden net als wij moeten leren begrijpen dat wij wij het net zo moeilijk hebben als dat zij het hebben. Zouden moeten begrijpen dat het voor ons ook best wel moeilijk is dat ze na 4 jaar opeens ni…

Nieuwe start

Ik zag zojuist in het overzicht van alle geschreven blogs dat ik voor het eerst in een heel erg lange tijd niet twee blogs in de maand geschreven heb. Ik heb dus in de vorige maand of te weinig meegemaakt. Of er was gewoon te weinig om over te schrijven. Geen inspiratie dus. Of zou ik er klaar mee zijn? Neeh ik denk dat het dat laatste niet is. Ik denk dat ik teveel met mezelf bezig ben geweest. Teveel en te lang op het randje heb gelopen, zonder dat ik het altijd door heb gehad.

We beginnen dus deze maand maar opnieuw met een nieuwe reeks van minimaal 2 per maand. Wie weet loopt het nu wel allemaal gewoon door tot in lengte van dagen. Of niet?! Weet u geachte lezer, het is maar net of je het ├╝berhaupt wel wilt. Ik heb altijd gezegd dat het geen verplichting moest worden, want dan stop ik ermee. Gelukkig is dat nog niet het geval want dan had ik een probleem. Waar moet ik dan mijn ei kwijt? Hoe breng ik dan over dat ik soms heel goed en soms wat minder goed in mijn vel zit? Want dat i…

Puzzelen? Kan ik niet allen

Toen ik mijn afscheidsbrief  gepost had, had ik geen idee wat de impact zou zijn op de mensen om mij heen. Ik was bang dat het verkeerd zou vallen, maar ik heb niet die indruk. Ik heb meer de indruk dat het wel werd begrepen. Maar nu een paar blogs verder snap ik mijzelf in ieder geval niet meer. Het is druk, moeilijk en onbegrijp- en herkenbaar wat er nu in mijn hoofd zit. Ik slaap slecht, voel me slecht. Heb negatieve gedachten, denk vaak aan de toekomst maar zie dit vervolgens somber in. Wat ik al schreef, ik snap het niet meer.

Ik vergelijk mijzelf momenteel maar met de puzzel die ik maak. In het begin gaat het heel snel. Je vindt gemakkelijk alle hoek stukjes, en de stukjes met de enige kleur in de zwart/wit puzzel zijn ook gauw gevonden. Maar dan... Alle andere stukjes lijken zoveel op elkaar dat het heel erg langzaam gaat met het afmaken van de puzzel. Je legt deze even weg voor een paar dagen, om vervolgens weer vol goede moed verder te gaan, maar al na een paar stukjes ben je…

Mijn liefde

Niet heel lang
Maar toch een loflied en gezang
Over hoeveel ik van je hou
Van jou mijn eigen vrouw
Mijn kind dit is wat ik van je vind
Je hoort bij mij, je bent mijn vrind