Mijn columns en gedachten

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Ik heb geen idee meer hoe ik aan het idee ben gekomen maar het beeld staat me heel goed voor ogen. Ergens op een groot kerkhof, zo één met een hele lange laan voordat je bij de paviljoen bent. Aan beide zijden van de laan hoge grote bomen. Echt een plaats van rust en waar je, vergeef me, tot rust kunt komen. Daar op zo'n plek sta ik. En dan zie ze komen, 7 jongemannen. Er loopt 1 voorop, en achter hem lopen de overige zes twee aan twee. En de ene keer zie ik ze in witte kleding wegvallen tegen de sneeuw die er ligt, en de andere keer lopen ze in strak zwart pak. En ze lopen in gelid en in de pas van de ander. Heel rustig, maar tegelijk ook heel resoluut. Of ze van een graf komen? Of dat ze naar het paviljoen gaan, ik weet het niet. Mij overvalt de gedachte: "Wie zijn ze? En waarom doen ze dit? Zouden ze vrienden zijn van de overledene? Of zou de ondernemer ze hebben ingehuurd?"  Mijn gedachten gaan verder dan wat ik hierboven schrijf. Ze gaan met me op de loop. De mannen ...

  Vandaag ging ik voor mijn eindejaarsbloemen brengen bij mijn ouders en schoonouders. Normaal gesproken doe ik dit niet zelf, maar laat ik ze bezorgen. Echter was er nu ruimte genoeg om het zelf te doen. Tijdens de wandeling voorafgaande aan het bezorgen, ben ik de gehele tijdbezig geweest met datgene wat ik nu aan het doen ben. Schrijven. Ik bedacht mij dat nu ik de bloemen besteld had en ze zou gaan brengen er alweer een jaar voorbij is. Nou ja bijna dan. Een bijzonder jaar. Een jaar waarin ik veel geleerd heb over mijzelf. Een jaar waarin wij als gezin helaas ook mochten toetreden tot de club die iemand moet missen, iemand die in onze ogen te vroeg is weg gehaald. Een jaar waarin er weer een flink aantal blogs / overdenkingen van mij mochten verschijnen. Een bijzonder jaar. Een jaar waarin ik, en dat durf ik nu wel toegeven, eindelijk weer emotioneel kan worden. Eindelijk durf ik, en kan ik, toegeven aan mijn tranen als ze er zijn. Eerlijk is eerlijk, het voelt elke keer weer b...

Ken je dat gevoel dat de verlichting van andere auto's altijd verkeerd staat? Gistermorgen in mijn reis naar het verre kantoor, ik heb er immers twee, leek het alsof ze allemaal in mijn gezicht schenen. Man wat zijn die lampen fel. En die halogeen lampen helemaal. Gelukkig zijn er her en der hoge middenbermen of bomen waardoor je er iets minder last van hebt. Maar het was in deze rit dat ik de mij inhalende auto's vergeleek met mijn gedachten stroom, maar ook met mijn leven. En dan met name mijn positie in de maatschappij. Hoe dat kwam? Wel ik houd mij 's morgens keurig aan de geldende snelheid, helemaal omdat ik toch last heb van die eerder genoemde lampen. Met de auto op cruise control heb ik één ding minder om mee bezig te zijn, en kan ik gewoon door. Maar goed ik dwaal af, ik rijd dus met een constante snelheid en word telkens ingehaald. En bijna constante stroom van auto's die mij voorbij schiet. Sommige van hen zie ik een aantal minuten later weer voor mij opduike...

Vandaag ontvang ik het bestand voor mijn interview voor de CHF (Christelijke Hattrick Federatie) Een bestand bestaande uit een 8 of 9-tal pagina's. Op deze pagina's allerlei vragen. Vragen over mij, over mijn drijfveren, over mijn gedachten. Over mijn Hattrick team. Gewoon vragen over wie en wat zeg maar. Ook vragen over mijn geloof en over mijn drijfveren en gedachten hierover. Diepgaande vragen war goed over nagedacht kon en moest worden. Erg bijzonder, maar ook wel dankbaar om me daar even mee bezig te houden. Eén van de vragen ging over welke kunst of stuk het meeste indruk op mij gemaakt heeft. Daar heb ik even over na moeten denken. Want de meeste kunst die ik heb gezien vond ik of heel erg mooi, of verschrikkelijk lelijk. De opslag van de Nederlandse kunst waar we geweest zijn met collega's vond ik behoorlijk tof en indrukwekkend. Want daar hebben we stukken gezien die niet tentoongesteld worden. En daar waren echt hele mooie stukken bij. Maar dat heb ik niet opgesch...

Tijdens de auto rit vanmorgen luisterde ik naar een preek van Erik. Tijdens het luisteren was er een auto achter mij die in mijn spiegel telkens dichtbij en dan weer verder weg was. Tijdens rijden heel erg irritant, maar het deed mij denken aan mijn relatie die ik heb met het geloof. Daar heb ik precies hetzelfde. Het ene moment ben ik hier heel erg mee bezig en ben ik heel dichtbij datgene wat ik geloof, om er een volgend moment weer heel ver bij weg te zijn. Dat is heel irritant. Maar ik denk ook de de essentie van het geloof. En juist daar gaat het vaak mis bij mij. Ik had heel veel aandacht voor de woorden die Erik sprak, en kon hem goed volgen. Maar door de auto ben ik eigenlijk de draad kwijt geraakt. Best wel jammer, want ik zou juist hier meer en nog veel meer en beter van willen hebben. Maar heb nu uit eindelijk minder minder gekregen. Al denk ik de strekking van zijn verhaal juist dit is. Al rijdend en verder luisterend deed ik iets wat ik niet zou moeten doen, namelijk mijn ...