Zoals aangekondigd in het laatste schrijven, deze keer zou ik waarschijnlijk gaan schrijven over Les sept Paroles du Christ. En inderdaad vind ik daarin nu mijn inspiratie. Dat klinkt gek, maar ik zal proberen uit te leggen hoe dit komt. Sinds een paar maanden zing ik weer. En dat is zo heerlijk. Ik had niet verwacht dat ik het gemist zou hebben, maar blijkbaar is dit wel het geval. Ik dank mijn vader dat hij mij heeft gevraagd of ik samen met hem dit zou willen doen. Voor hem was het makkelijk, want dan kon zijn zoon hem halen en brengen en voor mij was het leuk om weer datgene te gaan zingen wat ik plezierig vond. En inderdaad, ik heb genoten (en geniet) van datgene wat er gezongen is en word op dit het koor waar wij beiden (en ook mijn vrouw) lid van zijn. In deze stille week worden er in verschillende kerken Vespers georganiseerd. Ik heb daar niet zoveel mee, maar als koor mochten wij gisteren deze openen. Dit hebben wij gedaan middels het zingen van een tweetal stukken over psalm ...
Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...