Mijn columns en gedachten

Zoals aangekondigd in het laatste schrijven, deze keer zou ik waarschijnlijk gaan schrijven over Les sept Paroles du Christ. En inderdaad vind ik daarin nu mijn inspiratie. Dat klinkt gek, maar ik zal proberen uit te leggen hoe dit komt. Sinds een paar maanden zing ik weer. En dat is zo heerlijk. Ik had niet verwacht dat ik het gemist zou hebben, maar blijkbaar is dit wel het geval. Ik dank mijn vader dat hij mij heeft gevraagd of ik samen met hem dit zou willen doen. Voor hem was het makkelijk, want dan kon zijn zoon hem halen en brengen en voor mij was het leuk om weer datgene te gaan zingen wat ik plezierig vond. En inderdaad, ik heb genoten (en geniet) van datgene wat er gezongen is en word op dit het koor waar wij beiden (en ook mijn vrouw) lid van zijn. In deze stille week worden er in verschillende kerken Vespers georganiseerd. Ik heb daar niet zoveel mee, maar als koor mochten wij gisteren deze openen. Dit hebben wij gedaan middels het zingen van een tweetal stukken over psalm ...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...

In onze laatste gezamenlijke Bijbellezing op Hattrick, een online voetbalspel, kwamen we de zin tegen: "Gebruik de gave die je hebt gekregen om anderen te helpen..." Ik heb aangegeven in het desbetreffende topic dat ik dit erg moeilijk vind. Want wat is mijn gave? En wanneer ontdek ik deze? Krijg ik van anderen te horen dat ik een gave heb? Of blijf ik altijd een grijze muis, en ga op in de massa? Ik vind dit moeilijk. Zijn deze stukjes schrijven een gave? Of is het iets wat iedereen kan? Is het makkelijk om gaan met mensen met een beperking een gave? Of is het iets wat iedereen kan leren? Zie je het is niet zo maar dat je zegt dat is een gave. Nu tijdens de OS, zie ik mensen dingen oen in hun sport waarvan ik denk dat is een gift. Als je die dingen kunt dan kun je iets waar anderen van kunnen leren. Terwijl zei waarschijnlijk zullen gaan zeggen, neehoor dat kan jij ook als je ervoor traint. Wanneer is iets een gave? Als jet het Olympisch dorp verlaat omdat je ziek geworden b...

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Ik heb geen idee meer hoe ik aan het idee ben gekomen maar het beeld staat me heel goed voor ogen. Ergens op een groot kerkhof, zo één met een hele lange laan voordat je bij de paviljoen bent. Aan beide zijden van de laan hoge grote bomen. Echt een plaats van rust en waar je, vergeef me, tot rust kunt komen. Daar op zo'n plek sta ik. En dan zie ze komen, 7 jongemannen. Er loopt 1 voorop, en achter hem lopen de overige zes twee aan twee. En de ene keer zie ik ze in witte kleding wegvallen tegen de sneeuw die er ligt, en de andere keer lopen ze in strak zwart pak. En ze lopen in gelid en in de pas van de ander. Heel rustig, maar tegelijk ook heel resoluut. Of ze van een graf komen? Of dat ze naar het paviljoen gaan, ik weet het niet. Mij overvalt de gedachte: "Wie zijn ze? En waarom doen ze dit? Zouden ze vrienden zijn van de overledene? Of zou de ondernemer ze hebben ingehuurd?"  Mijn gedachten gaan verder dan wat ik hierboven schrijf. Ze gaan met me op de loop. De mannen ...

  Vandaag ging ik voor mijn eindejaarsbloemen brengen bij mijn ouders en schoonouders. Normaal gesproken doe ik dit niet zelf, maar laat ik ze bezorgen. Echter was er nu ruimte genoeg om het zelf te doen. Tijdens de wandeling voorafgaande aan het bezorgen, ben ik de gehele tijdbezig geweest met datgene wat ik nu aan het doen ben. Schrijven. Ik bedacht mij dat nu ik de bloemen besteld had en ze zou gaan brengen er alweer een jaar voorbij is. Nou ja bijna dan. Een bijzonder jaar. Een jaar waarin ik veel geleerd heb over mijzelf. Een jaar waarin wij als gezin helaas ook mochten toetreden tot de club die iemand moet missen, iemand die in onze ogen te vroeg is weg gehaald. Een jaar waarin er weer een flink aantal blogs / overdenkingen van mij mochten verschijnen. Een bijzonder jaar. Een jaar waarin ik, en dat durf ik nu wel toegeven, eindelijk weer emotioneel kan worden. Eindelijk durf ik, en kan ik, toegeven aan mijn tranen als ze er zijn. Eerlijk is eerlijk, het voelt elke keer weer b...