Doorgaan naar hoofdcontent

Zichtbaar onzichtbaar

Ik vraag me wel eens af wat mensen van mij zouden vinden als ik geen Facebook had, geen Twitter, geen Instagram of WhatsApp. Niet schreef of fietste maar gewoon een grijze muis was. Zouden mensen mij dan net zo waarderen als nu? Zouden ze me dan net zo accepteren als nu? Of zouden ze me niet herkennen? Of niet willen kennen? Zou ik überhaupt in beeld zijn bij andere mensen? Of zou ik een grijze muis zijn en gewoon m'n dingen doen zonder dat iemand hier iets van zou moeten/willen/kunnen vinden? Zo heel af en toe vraag ik mij dat af.

En jij? Heb jij dat ook? Of doe je er sowieso niet aan mee? Houdt je je sowieso alleen maar bezig met je eigen leven? Ik ben er best wel benieuwd naar.

Ik merk dat ik het vervelend begin te vinden om overal iets van te moeten vinden. Het gaat me ergeren dat alles wat je mee maakt op sociale media gedeeld moet worden. Terwijl mensen in het openbaar aanspreken er soms niet meer bij is. Wel iemand online durven neersabelen, maar in de praktijk niets zeggen. Ik heb daar moeite mee. Maar ja, misschien ben ik wel anders dan een ander. Ben in ieder geval uniek. Niet enig in mijn soort, maar wel uniek.

Het mooie is dat ik mijzelf gecontroleerd heb en zag dat ik de sociale media eigenlijk weinig meer gebruik. Alleen op Facebook komen af en toe wat foto's en zo'n twee keer per maand een blog link. Maar verder? Ik lees alleen maar mee. Misschien veroorzaakt dat mijn gedachten wel. Komt het daardoor dat ik me er niet zo thuis meer voel. Ergens ben ik er ook niet zo rouwig om. In de komende tijd zal ik wel weer enige albums plaatsen en ook de blogs zullen wel geschreven worden. Maar toch...

Al typend op mijn telefoon, terwijl ik buiten onder de overkapping lig, vind ik het een heerlijke gedachte dat ik dus ook best zonder alle media besta. Dan lijk ik misschien minder aandacht te krijgen, maar leef ik gewoon door. En heel erg eerlijk? Ik zou willen dat ik het kon, maar ja mijn nieuwsgierigheid hé. En dat moet ook gezegd worden, ik heb een account nodig voor mijn werkzaamheden voor de website die ik beheren mag.

Mocht je me de komende tijd dus eens missen op de sociale media? Bel me dan eens op, misschien ben ik wel in de buurt of maken we gewoon een afspraak. 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...
Een reactie posten
Meer lezen

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...
Een reactie posten
Meer lezen

Glück Auf

Wat ik heel vervelend vind aan mijn lijf is dat tegenwoordig geen idee meer heb wat ik wel en wat ik niet aan kan. Op de momenten dat ik denk dat het wel lekker gaat, blijkt mijn lijf opeens heel erg veel moeite te hebben gehad. Maar op de momenten dat ik het heel erg moeilijk had, dacht ik, blijkt achteraf dat mijn lijf vond dat het wel mee viel. Ik snap er helemaal niets meer van. En het gekke wil dat het ook doorwerkt. Want als ik denk dat het wel lekker gaat met bijvoorbeeld werk, dan is het bagger. Ik heb geen idee wat dat allemaal is. Hebben jullie dat ook? Of is dat heel persoonlijk. Ik ken dit gevoel in het schrijven ook heel erg. Ik merk dat ik veel vaker dingen wil delen, maar vervolgens weet ik geen onderwerp en vliegt mij niets aan. Daarmee denk ik dan weer, nou misschien is het tijd om te stoppen want er komt toch niets meer. Kom dan telkens in zo'n negatieve spiraal. Ik haat dat, want dan gaan dingen verder door ook helemaal niet lekker, en dat werkt ook in huis door....
Een reactie posten
Meer lezen