Mijn columns en gedachten

Meestal als ik alleen ben overvallen mij de gedachten over van alles en nog wat. Ik heb dit ook al eens eerder aangegeven. Soms leidt dit tot een blog en soms word ik er heel weemoedig van. En heel soms gebeurd het dan dat ik terug denk aan vroeger tijden, en dan komen soms de mooiste dingen boven. Deze keer kwam er iets boven nadat ik een glas water ingeschonken had. Meestal drink ik gewoon water, maar als er Spa rood of vervanger is drink ik dit, en tijdens het inschenken en het zien van de koolzuur bubbels moest ik denken aan de intrede preek die mijn vaders jongste broer hield in één van de gemeenten die hij heeft gediend. Hij stond op de preekstoel, schudden een flesje water en deed deze open. Je raad het al, het spoot alle kanten op. Ik lag net als de gemeente dubbel van de lach. Maar dat beeld schoot mij door het hoofd tijdens het inschenken van mijn glas water. Om vervolgens te blijven hangen, want natuurlijk ging mijn brein op de loop. En soms dan gaat het direct goed, en soms...

Ken je dat? Dat je van alles wilt doen maar dat er niets uit je handen komt. Dat bedacht hebt dat je van alles wilt afmaken? Maar dat je eraan begint, maar afkomen doet het niet. We noemen dat een nutteloze dag. Vandaag was zo'n nutteloze dag. Ik had me heilig voorgenomen niet aan bepaalde verleidingen toe te geven, maar het is weer niet gelukt. Ik wilde van allerlei dingen doen, en bedenken, maar het is er niet van gekomen. Ik ben begonnen met het uitzoeken van iets, maar halverwege gestopt omdat ik niet kon vinden wat ik wilde. En zo ging het de hele tijd door. Wachten op een email die moet komen omdat bepaalde dingen klaar gemaakt moeten worden, en je raad het al. De mail komt niet. Dus frustratie omhoog. Komt er eindelijk wel een mail? Kan ik er niets mee, spam. Gaat de telefoon. Denk je een lang verwacht gesprek. Neehoor SPAM. Het is vandaag echt een wat mij betreft nutteloze dag. Maar bestaat het eigenlijk een nutteloze dag? Want als het echt bestaat, zou je het moeten kunnen...

Zoals aangekondigd in het laatste schrijven, deze keer zou ik waarschijnlijk gaan schrijven over Les sept Paroles du Christ. En inderdaad vind ik daarin nu mijn inspiratie. Dat klinkt gek, maar ik zal proberen uit te leggen hoe dit komt. Sinds een paar maanden zing ik weer. En dat is zo heerlijk. Ik had niet verwacht dat ik het gemist zou hebben, maar blijkbaar is dit wel het geval. Ik dank mijn vader dat hij mij heeft gevraagd of ik samen met hem dit zou willen doen. Voor hem was het makkelijk, want dan kon zijn zoon hem halen en brengen en voor mij was het leuk om weer datgene te gaan zingen wat ik plezierig vond. En inderdaad, ik heb genoten (en geniet) van datgene wat er gezongen is en word op dit het koor waar wij beiden (en ook mijn vrouw) lid van zijn. In deze stille week worden er in verschillende kerken Vespers georganiseerd. Ik heb daar niet zoveel mee, maar als koor mochten wij gisteren deze openen. Dit hebben wij gedaan middels het zingen van een tweetal stukken over psalm ...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...

In onze laatste gezamenlijke Bijbellezing op Hattrick, een online voetbalspel, kwamen we de zin tegen: "Gebruik de gave die je hebt gekregen om anderen te helpen..." Ik heb aangegeven in het desbetreffende topic dat ik dit erg moeilijk vind. Want wat is mijn gave? En wanneer ontdek ik deze? Krijg ik van anderen te horen dat ik een gave heb? Of blijf ik altijd een grijze muis, en ga op in de massa? Ik vind dit moeilijk. Zijn deze stukjes schrijven een gave? Of is het iets wat iedereen kan? Is het makkelijk om gaan met mensen met een beperking een gave? Of is het iets wat iedereen kan leren? Zie je het is niet zo maar dat je zegt dat is een gave. Nu tijdens de OS, zie ik mensen dingen oen in hun sport waarvan ik denk dat is een gift. Als je die dingen kunt dan kun je iets waar anderen van kunnen leren. Terwijl zei waarschijnlijk zullen gaan zeggen, neehoor dat kan jij ook als je ervoor traint. Wanneer is iets een gave? Als jet het Olympisch dorp verlaat omdat je ziek geworden b...

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Ik heb geen idee meer hoe ik aan het idee ben gekomen maar het beeld staat me heel goed voor ogen. Ergens op een groot kerkhof, zo één met een hele lange laan voordat je bij de paviljoen bent. Aan beide zijden van de laan hoge grote bomen. Echt een plaats van rust en waar je, vergeef me, tot rust kunt komen. Daar op zo'n plek sta ik. En dan zie ze komen, 7 jongemannen. Er loopt 1 voorop, en achter hem lopen de overige zes twee aan twee. En de ene keer zie ik ze in witte kleding wegvallen tegen de sneeuw die er ligt, en de andere keer lopen ze in strak zwart pak. En ze lopen in gelid en in de pas van de ander. Heel rustig, maar tegelijk ook heel resoluut. Of ze van een graf komen? Of dat ze naar het paviljoen gaan, ik weet het niet. Mij overvalt de gedachte: "Wie zijn ze? En waarom doen ze dit? Zouden ze vrienden zijn van de overledene? Of zou de ondernemer ze hebben ingehuurd?"  Mijn gedachten gaan verder dan wat ik hierboven schrijf. Ze gaan met me op de loop. De mannen ...