Die van het lelijke eendje

Ik probeer nog steeds elke dag een wandeling te maken, heb ons dorp wel gezien eigenlijk maar ja waar moet je heen als je maar een uurtje hebt... Zo ook vandaag. Mijn gedachten gaan en gingen met me op de loop en daarom besloot ik om er maar even uit te gaan. De lucht grijs en bijna zwanger van de regen, kon mij er niet van weerhouden om te gaan. Dus de jas gepakt, nou dikke vest, schoenen aan én vast en gaan.

Toen ik na ongeveer een anderhalve kilometer twee dames uit de gemeente tegen kwam werden mijn gedachten ruw verstoord. Moet jij niet werken? Was de eerste vraag. Jawel hoor antwoordde ik schuldbewust en kijkend naar mijn dienst telefoon. Maar ik heb de vrijheid om mijn eigen uren in te delen. O je werkt thuis? Was direct daarop de conclusie. Inderdaad antwoordde ik, terwijl ik eigenlijk heel graag verder wilde. Oh nou dan snappen wij het wel, want het is ook zo gezond dat wandelen. Toen had ik me stil moeten houden en doorlopen... Maar ja

Ik moest natuurlijk wel even zeggen dat ik al sinds 19 december 2020 aan de wandel was. Ik bedoelde natuurlijk te zeggen dat ze wel een beetje respect voor me mochten hebben. Maar daar waren de dames niet zo van onder de indruk. Oh? Nou heel goed, maar het is ook gezond. Waarop ik nu wel het juiste deed, namelijk hen een goedemorgen te wensen en door te lopen.

Dit akward moment, of in beter Nederlands, niet prijzenswaardig moment, zette mij wel aan het denken. Had ik dit niet eerder gedaan? Was dit niet één van de verbeterpunten voor mij? Ik zal jullie alle overige voorbeelden welke in mij opkwamen besparen, maar wil wel zeggen dat ik mezelf de rest van deze wandeling heel veel dingen heb afgevraagd.

Het was de bedoeling om met een lege gedachtenkop terug thuis te komen... Maar zoals jullie waarschijnlijk wel begrepen hebben is dit niet gelukt. Ik heb me zoveel verbeterpunten voor genomen dat ik toen ik een half afgebroken boerderij zag dacht, hè dat is een mooie metafoor voor mij.

Al het oude breken we weg, dat wat hergebruikt kan worden leggen we aan de kant en de rest bouwen we nieuw op.

Het moest en moet eerst nog even iets minder worden, maar straks wordt het allemaal weer heel erg mooi.

Straks een heerlijke lunch, en dan vanmiddag weer knetterhard aan het werk, want ja ook lelijke eendjes moeten door.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan? Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Meer lezen

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Meer lezen

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...

Meer lezen

Mijn columns en gedachten

Zoeken in deze blog