Toen ik vanmorgen wakker werd had ik niet het idee dat ik vanmorgen zo koud zou worden. Het was echt geweldig hoor op de fiets. Maar mijn voeten? Och ik zou bijna zeggen dat ze bevroren waren, maar dat waren ze niet, wel zo koud overigens. NU moet ik eerlijk zeggen dat ik het heel rijk vind in de huidige tijd om samen met mijn vrouw op te fietsen, en afscheid te nemen bij haar werk en dan met een grote boog terug naar huis. Als je "gewoon" aan het werk bent een korter rondje, maar als je vrij bent zoals nu, een iets groter rondje. Je ziet de mooiste dingen. Een stad die ontwaakt, de natuur die al vanaf het moment dat we van huis gaan ontwaakt, de forens die ondanks het feit dat we thuis werken massaal in de auto naar werk gaat. Die overige fietser die zich een weg banen langs de paden en door de opkomende mist. Ik ga het ritje wat ik vanmorgen reed, na uploaden sunrise, moon set noemen. Ik heb het nog niet vaak zo mooi en zo bewust meegemaakt. De herinnering zit in mijn hoofd nu, maar eigenlijk zou ik het hebben moeten vastleggen. Want deze sunrise en moon set hebben hun sporen in mijn geheugen achtergelaten.
Stel je voor; Donker fietspad, enkel verlicht door twee voorlampen en door de volle maan die schijnt. Af en toe een auto die aan de linkerkant voorbij komt rijden en soms extra verlicht door een tegenligger op de fiets. De enige geluiden zijn onze stemmen die af en toe wat tegen elkaar zeggen, en de vogels die ons vertellen dat de nieuwe dag is aangebroken. Naar mate we dichterbij de stad komen, meer auto's en fietsers. Met gekwetter van de stadse vogels en het licht van de straatlantaarns ook steeds meer. Maar op één van de bruggen die we oversteken, kijken we naar rechts en zie daar die volle maan in het blauwe van de ochtend boven het water hangen, met aan de linkerkant een rijtje straatlantaarns die niet heel fel branden. Rechts liggen de schepen te wachten om verder te varen naar hun eindbestemming. En in de verte zien we door het lichtschijnsel de grote brug waar de auto's overheen razen, hun bestuurders zich niet bewust van het schouwspel wat zich voor onze ogen afspeelt. Onvoorstelbaar wat je kunt zien en opnemen als je even de tijd neemt. Jammer we moeten door, het werk wacht...
Toen ik vervolgens na afscheid te hebben genomen en een fijne werkdag aan mijn vrouw te hebben gewenst de stad uitprobeerde te fietsen werd mijn oog weer getrokken naar deze volle maan, in het blauwe ochtend schijnsel. In gedachten al een foto makende op de fietsbrug die over zou gaan rijden reed ik de stad uit. Zo in gedachten aan de foto die ik al gemaakt had, dat ik bijna de ring op fietste, gelukkig net op tijd weer bij om de juiste afslag te nemen. Maar toen kwam de deceptie, de maan was verdwenen achter de opkomende ochtendwolken in het westen. Balen weg de foto die ik had willen maken. In sneltrein vaart de fiets en treinbrug af en doorgetrapt. Over de B-weg naar het fietspad, en zie daar de maan liet zich weer iets zien. En ik moet zeggen, ik heb nog nooit een maan geboren zien worden, maar die schouwspel wat de natuur mij toen bood... Ik fietste nog, maar eigenlijk had ik net zo goed stil kunnen staan. Ik ben mij ook nog nooit zo bewust geweest dat de maan zakt. Heel langzaam, stukje voor stukje, op een manier zoals je denkt alleen in documentaires te zien, zakte de maan onder wolken weg. Na een kleine twee minuten was ze even terug n haar volle glorie, misschien wel om te zeggen ik heb je niet verlaten. Je krijgt alleen niet alles waarvan je denkt dat je het moet hebben.
Zo blij als een kind zat ik op de fiets. Deze blijheid bleef wel, maar werd wel fiks getemperd door de kou die opkwam door het zakken van de maan en het opkomen van de zon. Dit laatste gebeurde echter van achter de wolken, met een schouwspel... Ik kan het niet beschrijven. Man man wat was het mooi. Helaas verdreef het niet de koud die ondertussen in mijn lichaam was gekropen. Door af en toe mijn voeten uit de pedalen te halen en los te schudden kon ik ze nog iets warm houden. En eenmaal thuis gekomen gauw de schoenen uitgedaan en eerst maar eens voor de warme kachel gaan zitten. In gedachten terugdenkend aan datgene wat ik hierboven beschreven heb. Ik heb genoten. Ik hoop nog vele ritten te maken dit jaar en ook nog vaak een keer 's morgens met mijn vrouw mee te fietsen. Maar ik weet niet of ik nog heel vaak deze ervaring ga mogen hebben.
Reacties
Een reactie posten