Toen ik vanmorgen mijn wandeling maakte, was dat om mijn hoofd eens leeg te maken. Neeh ik moet zeggen, om mijzelf in mijn hoofd een beetje rust te gunnen. Echter moet je dan niet beginnen met je wandeling naast de Friese straatweg in Groningen. Je krijgt dan absoluut nog geen rust, en eerlijk gezegd wist ik dit wel. Echter bleek het een ideaal startpunt in mijn hoofd een metafoor opgang te brengen. De drukte van de auto's die langs mij raasden deed mij beseffen dat dit 5 weken geleden was. Alle dagen heel druk met werk en alles wat daarbij komt kijken. En maar gaan, gaan en nergens een momentje van rust. Niet anders dan wanneer er sprake was van een pech geval.
Toen ik na bijna twee kilometer rechtsaf sloeg kwam ik terecht in de rustige en weidse natuur. Hier hoorde je nog wel de razende auto's maar de geluiden hiervan klonken steeds verder weg. Met andere woorden toen ik op vakantie ging (rechtsaf sloeg) kwam het werk steeds meer op de achtergrond terecht. Was er steeds minder mee bezig. Dit geeft zoveel rust, dat ik voor mijn gevoel steeds langzamer ging lopen, maar dat bleek alleen maar een gevoel. Dit gevoel ken een echte vakantieganger ook. Je denkt dat je nog maar net weg bent, maar in werkelijkheid ben je al drie weken weg.
Nadat ik weer een goeie twee kilometer in volkomen rust gewandeld had, sloeg ik weer rechtsaf terug naar het beginpunt. Hoe dichterbij ik bij mijn startpunt kwam hoe drukker het werd. Auto's die voorbij kwamen. Groepen fietsers die genoten van het prachtige weer en mede wandelaars die hetzij alleen of samen ook genoten van het prachtige weer. Ook hier gingen mijn gedachten weer naar de metafoor. In de laatste weken van de vakantie kwamen er weer meerdere gedachten aan het werk. Gedachten die gingen van zou alles nog goed gaan? Zouden ze me gemist hebben? Tot als ik mij nu ziek meld zouden ze dat dan erg vinden? De snelheid van wandelen ging nog steeds niet achteruit en ik was zo maar weer bij het startpunt van de reis. En de vakantie? Die is over een goeie 17u echt voorbij. En terwijl mijn wandeling mij echt wel de rust in mijn hoofd gunde, is mijn metafoor nog niet zover. Ik wil nog niet weer beginnen, ik wil nog langer wegblijven. Het was zo fijn de afgelopen weken....
Tja zo blijkt maar weer eens dat ik tijdens het wandelen (of fietsen) de gekste dingen kan bedenken. Soms gaan ze helemaal nergens over, soms leiden ze tot een blog. IK geniet van deze dingen en denk dat ik in de komende tijd ook wel weer genoeg mee zal maken om over te schrijven. Eigenlijk vond ik de metafoor in mijn hoofd sterker dan dat ik deze keer op papier heb gezet. Want het verschil tussen de eerste twee kilometer en de ruime twee die hierop volgden, is heel erg moeilijk beschrijven. De stilte die je op 200 meter van een doorgaande weg kunt ervaren is zo intens in mijn geval. EN schijnbaar stap ik ik want hoeveel kikkers ik wel niet de sloot in heb horen spring als ik er aan kwam lopen...
Ben ik uitgerust de afgelopen weken? Fysiek? Neeh denk het niet. Mentaal? Zeker weten. Gelukkig heeft de vakantie op dat gebied gedaan waarvoor ze is. IK heb er weer met volle teugen van genoten en hoop dat ik in de komende tijd het plezier in het werk ook weer ga vinden. Mocht je nog op vakantie zijn? Geniet ervan, zoals je hebt kunnen lezen is het zo maar weer voorbij. Mocht je net als ik morgen weer moeten beginnen? Kop d'r voor en voor je het weet is het weer weekend.
Reacties
Een reactie posten