Op één van mijn wandeltochten van de laatste tijd moest ik tijdens het wandelen op eens denken aan het feit dat de natuur ons eigenlijk in miniatuur voorhoud hoelang we nog moeten wachten voordat alles weer "normaal" wordt. Ergens ben ik dit wachten zat en anderzijds ook helemaal niet. Want nu kan ik doen en laten wat ik wil. Is er niemand die mij verteld dat iets niet kan of onmogelijk is, terwijl dat op kantoor wel zo is... Maar ik dwaal af van mijn eerste punt. De natuur als spiegelbeeld van onze verwachting.
Heb je er wel eens op deze wijze over nagedacht? Of begin je daar nu net mee? En? Zie je al wat ik bedoel? Of denk je nu wat een druif, heb geen idee wat hij bedoeld! Nou ik zal een poging ondernemen
Al lopende langs de verschillende bosjes, bomen, graslanden, aardappel velden zie ik dat er bij de ene boom al heel veel groen is, en bij het andere minder. Zie ik dat er op het ene grasland al best wel hoog gras staat en het ander niet. En over de aardappel velden kijkend zie ik alleen nog maar een omgeploegd land. Het doet me hopen en verlangen naar de de tijden dat de vorens weer gevuld zijn met pootaardappelen en dat je na een paar weken opeens de eerste steeltjes naar boven ziet komen. En dan een plantje, en dan de blaadjes van de de plant en opeens is daar de volledige plant. Voordat je het in de gaten hebt is men alweer bezig om de oogst binnen te halen en eet je geschrapte aardappelen. Zucht zucht... En terug naar mijn bomen. Ik zag voor twee weken terug nog maar heel weinig groen aan de bomen. Her en der lichte puntjes misschien, en nu? De knoppen in de kastanjes, de boom voor onze keuken is volledig groen geworden. De bomen langs de verschillende wandelroutes zijn vol blaadjes. En in de wei huppellen de lammetjes... En weet je? Gisteravond zagen we zelfs de eerste jonge eendjes al zwemmen bij hun moeder. Het is voorjaar aan het worden. De winterjas kan bijna weer worden opgeborgen en het zomervest kan weer aan. De zonnebril kan worden schoon gepoest en de racefiets en motor kunnen van stal. Het is voorjaar geworden...
Maar terug naar de verwachting van een nieuw begin. Elke winter wachten we op de eerste mooie lente dag. Wachten we op de dag dat de kou weg is zodat we weer mensen buiten kunnen ontmoeten. Dat we weer gezamenlijk buiten kunnen sporten. Wachten we op de dag dat weer in de tuin kunnen werken. Balen we dat we straks weer moeten werken aan ons eigen huis. En toch kijken we er met zijn allen naar uit. Dat is toch precies hetzelfde als dat we reikhalzend uitkijken naar de versoepelingen die ons in het vooruitzicht gesteld worden? Het weer samen mogen komen? Samen op een terras. In de groep fietsen. Samen naar concerten, naar kerkdiensten. Samen kunnen rouwen en gedenken. Samen dingen kunnen doen.
We moeten alleen geduld hebben. Net als de natuur gaat het allemaal niet zo snel. Het komt er wel, maar af en toe is een pas op de plaats omdat het koud geworden is. Dat de ontwikkeling even stil staat.
De natuur laat ons zien dat het allemaal vanzelf wel komt, maar dat het tijd nodig heeft. En als het even niet gaat, dan wachten we even en komt het vervolgens als nog. We zijn immers geen dooie bomen, maar levende. We kunnen straks weer bloeien in de volle zon en mogen groeien als het jonge gras. Maar we moeten nog even geduld hebben. De wind blaast de grijze lucht die was ontstaan vanmorgen weer een beetje schoon waardoor de zon er weer bij komt, heerlijk. Het wordt weer voorjaar.
Tijdens het schrijven speelde dit nummer: https://www.youtube.com/watch?v=0Z3PSgwBB2k
ik vond hem te mooi om niet met jullie te delen.
Reacties
Een reactie posten