Tijdens de wandeling die ik vandaag maakte keek ik op een gegeven moment van afstand naar het dorp waar ik woon. Mijn overviel op dat moment een gevoel van nostalgie, of beter ik kreeg voor mijzelf een blik terug in de tijd. Ik liep in het heden maar met de gedachten in het verleden. Terug naar het de dorpen waar ik groot geworden ben. Terug naar mijn lagere school periode waarin van alles gebeurde. Waar we zagen dat het dorp veranderde. Wijzelf merkten dat doordat we met de school van twee locaties terug verhuisden naar één grote locatie. We kwamen opeens andere kinderen tegen op school. Kinderen die anders op "de andere" locatie zaten. Op de hogere klassen locaties. We gingen lopen van school naar gym. Ik zag weer de bouwlocaties in de buurt van ons huis, daar waar we na 1600u 's middags heengingen omdat dan de werklui vrij waren. Buizen zoeken om pijltjes en besjes mee te schieten. Lockers van de steigers die we vonden gebruikten we om ons toegang te verschaffen in de huizen. En als we honger kregen liepen we naar de Appelhof waar we appels, peren vonden om te eten. En als we er niet genoeg aan hadden, wisten we aan druiven, of wortels te komen. Terug in die tijd was ik, en toen sloeg ik mijn ogen weer op.
Ik zag dat moment zag ik het dorp waarin ik nu woon. Niet de drie grote kerktorens en de het gebouw van de melkfabriek zag ik, neeh ik zag ijzeren palen met stroomkabels, onderbroken door wat groen van bomen. Ik zag twee hoge masten. Eentje voor het telefoon verkeer, en eentje voor het maandelijks alarm. Ik zag in de verte rook van de industrie van de Eemshaven. Weg was het mooie beeld wat ik had gehad van mijn jeugd, welles waar in een ander dorp maar toch. Ik heb nog geprobeerd om de ander beeld op te roepen om te kijken of ik toch alleen de drie kerktorens zou zien, gebroken door het groen van de bomen. Met aan de zijkant het gebouw van de melkfabriek, maar helaas het was me niet gegeven.
Het deed me wel wat, dit besef dat ik mijn leven de wereld zo snel kan veranderen. Dat oude beelden zo snel kunnen veranderen. Ik moest denken aan hoe de jeugd nu het zou vinden als ze honger hadden dit konden stillen in een door de gemeente aangelegde Appelhof. Daar waar appels en peren groeien en je kon eten zoveel je wilden. En als je de juiste perenboom vond, waren deze niet om te eten maar om mee te nemen naar huis zodat moeder ze kon stoven. Zouden ze ook net als wij de druiven en wortels kunnen vinden? De rode bessen en bramen? Zouden ze ook de buizen gebruiken voor het schieten met pijltjes uit papier gerold? Zouden ze ook huizen binnen gaan op de manier zoals wij dat deden? Of zouden ze het door de vaklui die dag gemaakte slopen? De vruchten van de boom laten vallen en vertrappen. Met de stoofperen naar andere gooien? Ik kwam er niet uit.
Al lopende zag ik ook de kerktoren met de ui. Het zag er nog net zo uit als pak en beet 20 jaar geleden. De spits met de ui boven de bomen, schitterend in de zon als een beeld van ik ben er nog steeds. Ik sta hier al zolang en zal ook nel wel even blijven. Nog steeds geen 10KV kabel die via een paal er lang ging. Nog geen windmolen voor de neus, neeh nog steeds zoals hij er altijd al heeft gestaan. En heel eerlijk, het beeld wat je ziet vanuit die ui? Fenomenaal!! Dat beeld maakte mij zo blij, gaf mij weer zoveel moed dat de jeugd van nu dezelfde dingen als mij zou overkomen als ze ouder zijn dat ik vol goede moed gegrepen werd dat het wel goed zou komen met onze jeugd. Alleen doen ze de dingen anders dan wij. Of ik het leuk vind dat ik dit zo ontdekte? Ik weet het niet... Ik was al nostalgisch geweest, bang te moede omdat het allemaal zo snel gaat, dus wat is leuk. Het was fijn om te beseffen dat elke tijd wel iets gaat hebben, en fijn om te weten dat ik gewoon met mijn eigen tijd en ruimte mee ga.
Reacties
Een reactie posten