Mijn columns en gedachten

  Vandaag ging ik voor mijn eindejaarsbloemen brengen bij mijn ouders en schoonouders. Normaal gesproken doe ik dit niet zelf, maar laat ik ze bezorgen. Echter was er nu ruimte genoeg om het zelf te doen. Tijdens de wandeling voorafgaande aan het bezorgen, ben ik de gehele tijdbezig geweest met datgene wat ik nu aan het doen ben. Schrijven. Ik bedacht mij dat nu ik de bloemen besteld had en ze zou gaan brengen er alweer een jaar voorbij is. Nou ja bijna dan. Een bijzonder jaar. Een jaar waarin ik veel geleerd heb over mijzelf. Een jaar waarin wij als gezin helaas ook mochten toetreden tot de club die iemand moet missen, iemand die in onze ogen te vroeg is weg gehaald. Een jaar waarin er weer een flink aantal blogs / overdenkingen van mij mochten verschijnen. Een bijzonder jaar. Een jaar waarin ik, en dat durf ik nu wel toegeven, eindelijk weer emotioneel kan worden. Eindelijk durf ik, en kan ik, toegeven aan mijn tranen als ze er zijn. Eerlijk is eerlijk, het voelt elke keer weer b...

Ken je dat gevoel dat de verlichting van andere auto's altijd verkeerd staat? Gistermorgen in mijn reis naar het verre kantoor, ik heb er immers twee, leek het alsof ze allemaal in mijn gezicht schenen. Man wat zijn die lampen fel. En die halogeen lampen helemaal. Gelukkig zijn er her en der hoge middenbermen of bomen waardoor je er iets minder last van hebt. Maar het was in deze rit dat ik de mij inhalende auto's vergeleek met mijn gedachten stroom, maar ook met mijn leven. En dan met name mijn positie in de maatschappij. Hoe dat kwam? Wel ik houd mij 's morgens keurig aan de geldende snelheid, helemaal omdat ik toch last heb van die eerder genoemde lampen. Met de auto op cruise control heb ik één ding minder om mee bezig te zijn, en kan ik gewoon door. Maar goed ik dwaal af, ik rijd dus met een constante snelheid en word telkens ingehaald. En bijna constante stroom van auto's die mij voorbij schiet. Sommige van hen zie ik een aantal minuten later weer voor mij opduike...

Vandaag ontvang ik het bestand voor mijn interview voor de CHF (Christelijke Hattrick Federatie) Een bestand bestaande uit een 8 of 9-tal pagina's. Op deze pagina's allerlei vragen. Vragen over mij, over mijn drijfveren, over mijn gedachten. Over mijn Hattrick team. Gewoon vragen over wie en wat zeg maar. Ook vragen over mijn geloof en over mijn drijfveren en gedachten hierover. Diepgaande vragen war goed over nagedacht kon en moest worden. Erg bijzonder, maar ook wel dankbaar om me daar even mee bezig te houden. Eén van de vragen ging over welke kunst of stuk het meeste indruk op mij gemaakt heeft. Daar heb ik even over na moeten denken. Want de meeste kunst die ik heb gezien vond ik of heel erg mooi, of verschrikkelijk lelijk. De opslag van de Nederlandse kunst waar we geweest zijn met collega's vond ik behoorlijk tof en indrukwekkend. Want daar hebben we stukken gezien die niet tentoongesteld worden. En daar waren echt hele mooie stukken bij. Maar dat heb ik niet opgesch...

Tijdens de auto rit vanmorgen luisterde ik naar een preek van Erik. Tijdens het luisteren was er een auto achter mij die in mijn spiegel telkens dichtbij en dan weer verder weg was. Tijdens rijden heel erg irritant, maar het deed mij denken aan mijn relatie die ik heb met het geloof. Daar heb ik precies hetzelfde. Het ene moment ben ik hier heel erg mee bezig en ben ik heel dichtbij datgene wat ik geloof, om er een volgend moment weer heel ver bij weg te zijn. Dat is heel irritant. Maar ik denk ook de de essentie van het geloof. En juist daar gaat het vaak mis bij mij. Ik had heel veel aandacht voor de woorden die Erik sprak, en kon hem goed volgen. Maar door de auto ben ik eigenlijk de draad kwijt geraakt. Best wel jammer, want ik zou juist hier meer en nog veel meer en beter van willen hebben. Maar heb nu uit eindelijk minder minder gekregen. Al denk ik de strekking van zijn verhaal juist dit is. Al rijdend en verder luisterend deed ik iets wat ik niet zou moeten doen, namelijk mijn ...

  Ik heb leeftijd issues. Ik bedoel dit : Volgend jaar word ik 50, maar als ik naar mijzelf kijk als ik weer eens langs een spiegel kom, nou dan vind ik dat niet. Mijn gevoel zegt dan dat ik nog maar net kom kijken. En dat botst dan weer met de werkelijkheid. Ja en dan gaat mijn brein op hol. Want hoe kan dit? Waarom denk ik dit? Hoe zou ik er dan uit moeten zien in mijn 50e levensjaar? Van die bijzondere gedachten, waar ik dan niet uit kom. Want wat is er in de jaren veranderd dat ik dit nu denk? Ik sprak nog niet zolang geleden een oud-leraar, en die gaf aan dat hij nog steeds les gaf. Hij zei ik was een jong broekie toen ik voor het eerst daar op school kwam. Ik moest dit inderdaad beamen, maar gaf aan dat in mijn ogen de rest van de leraren oud was. Echter toen onze oudste naar het middelbaar onderwijs ging, bleken dezelfde leraren er nog steeds te zijn. Dus? Ze waren eigenlijk nog helemaal niet zo heel erg oud. Ik heb hier al eens over geschreven. Maar ik dwaal af, van mijn is...

Geen idee waarom maar er is iets in dat wil schrijven over het oppakken van zaken, en er dan halverwege mee stoppen of niet afmaken. Dat is zoiets bijzonders en ik merk dat het me de laatste tijd steeds vaker overkomt. Zou dat leeftijd zijn? Of gewoon iets wat een ieder heeft? Of ligt het aan het feit dat ik ADHD/ADD/AHD of iets van dien aard heb? Of ligt het gewoon aan het feit dat ik te druk ben, en geen tijd genoeg voor mezelf neem zoals ik de laatste keer schreef? Ik weet het niet, maar vind het wel vervelend. Ik wil de dingen namelijk graag afmaken en wel op zo'n manier dat het nooit weer terugkomt in de vorm waarin het nu tot mij gekomen is. Een vraag wordt beantwoord en een probleem opgelost. Als het terugkomt, bekend het dus dat ik niet goed genoeg mijn best gedaan heb om het op te lossen. En dan aanlopen tegen het feit dat ik iets oppak en niet goed afmaak, dat gaat fout.  Ik merk dat ik dingen ga uitstellen. Zo van: "O dat kan later ook nog wel, dan heb ik direct iet...

Gisteren liep ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een lange wandeling. Ik vind dat geweldig om te doen. EN deze keer was het bijna op het perfecte af. Mooie vergezichten, mooie landschapsplaten terwijl je voor je uit kijkt. Reeën die voor je uit het bos over het pad springen. Het was een machtig mooie dag om te wandelen. Dan geniet ik optimaal. Vergeet bijna alles wat er in mij omgaat en dat is zo heerlijk. Maar dan, als ik zo halverwege ben en al zoveel gezien heb dan gaat het in mijn gedachten vaak even mis. Dan wordt ik zo ondankbaar kind. Dan wil ik altijd meer dan ik al heb gezien. En dan begin in mijzelf daarover te praten. o van: "Het zou mooi zijn als...." En dat overviel mij gisteren ook. Ik had zoveel mooie dingen gezien. Ik was echt zo dankbaar dat ik het allemaal mocht zien en meemaken, maar toch weer halverwege, het zou mooi zijn als ik nu ook nog een vosje of ijsvogeltje zou kunnen gaan zien. Ik heb mij toen echt een ondankbaar kind gevoelt. Ondankbaar....

  Ik ben begonnen met een cursus emotie beheersen / herkennen. Neeh hij heet omgaan met emoties. Okay ik ben nog maar net begonnen, maar ik loop vast bij de vraag hoe ga jij om met angst? Ik kreeg een filmpje te zien waarin er werd opgepast op een klein kindje. Deze komt naar beneden met de opmerking dat het niet kan slapen omdat er een monster onder het bed zit. Wat doe je? Zeg je niet aanstellen en gewoon gaan slapen? Of zeg je er bestaan geen monsters dus gewoon gaan slapen? Of ga je mee naar boven en kijk je samen onder het bed? Das niet zo moeilijk toch? We gaan naar boven en kijken samen onder het bed, constateren dat er geen monsters zitten blijven vervolgens nog even ter geruststelling en hebben daarmee het probleem opgelost. Maar hoe ga je om met je eigen angst? Wat doe jij als je bang bent? Die vraag kwam eigenlijk best wel hard binnen. En ik ben er nog steeds me bezig, want ik heb eigenlijk geen idee. Jij? Heb jij een idee wat je doet? Hoe langer ik er over nadenk, en ik...

Ik was weer eens aan de wandel in het dorp. Gewoon omdat ik na het werken even moest ontspannen. Even niets doen. Gewoon lopen. Tijdens dit wandelen liep ik met het de "De Wadden, een geschiedenis" Ik hoefde alleen het laatste hoofdstuk nog, en dan zou dit boek ook uit zijn. Dus koppelen, play en gaan. En ik heb het gevolg, maar onderweg overviel mij de gedachte wat zou ik zien als ik nu een helicopterview zou hebben? En wat zou ik zien als ik met een helicopterview naar mijn leven zou kijken? En die gedachte liet mij niet meer los, en nu thuisgekomen ben ik er nog steeds mee bezig. Wat zou ik zien als ik met mijzelf mee zou lopen? Zou ik dan dezelfde dingen van zien die ik beneden ook zie? Of zou ik dingen eerder zien? Zou ik meer zien? Zou mijn leven er van bovenaf net zo uit hebben gezien als dat ik nu meemaak? Bijzondere vragen om je mee bezig te houden. En dus ben ik hierover gaan nadenken. En ik ben de wandeling van vanmiddag nog eens over gaan doen. Geprobeerd om te ki...

Bloemen en planten water geven, nooit gedacht dat die handeling mij aan zou zetten tot het maken van een blog. Het overviel mij toen ik vanavond onze planten buiten voorzien had van wat water. Niet dat ze het allemaal nodig hadden, want in onze afwezigheid was er wel zoveel water naar beneden gekomen dat ze het prima zonder onze hulp hebben overleeft. Maar een aantal welke de hele dag in de zon staan, waren al aardig droog en lieten het kopje beginnend hangen. En dat willen we niet, dus tijd om ze te voorzien van wat water. En juist die vergelijking ging in mijn hoofd zitten. Immers wij hebben ook extra voeding nodig op het moment dat we ons koppie dreigen te laten hangen. Nu weet ik wel dat dit geen water is, maar wel hulp. En uit eigen ervaring, ben ik ook weer op de hoogte dat je het echt nodig bent. Dat bloemen water is echt een wondermiddel, want binnen een kwartier kwamen de planten weer op. Terwijl ze in de zon nog steeds hard moesten werken. Vanavond dus maar wat extra gegeven,...

Gisteren heb ik een wandeling gemaakt, down memory lane. En ik moet eerlijk zeggen dat ik het bijzonder vond hoeveel herinneringen er boven kwamen bij het passeren van sommige punten tijdens deze wandeling. Soms deed het gewoon even zeer. Zeer omdat ik dacht aan vroeger. Vroeger toen het inmijn ogen er anders aan toe ging dan nu. Vroeger toen wij onwetende van de toekomst dingen deden. Vroeger... Ik kwam ook langs punten waar ik iets miste. Een voetpad bij de lagere school, een compleet schoolgebouw, en een zandbak die er niet meer is. Ik kwam ook langs een laantje waar ik vroeger altijd van vond dat het heel  lang was, maar nu, nu ik groot, en ouder ben vond ik het maar kort. Ik dacht huh? Dit was toch veel langer? Echter bleek er niets veranderd, op een paar bosjes aan de zijkant na. Vroeger... Wij hadden in onze buurt een tweetal schoolgebouwen staan. Eentje is zoals ik al schreef volledig afgebroken, en het ander zou hetzelfde lot ondergaan. Echter blijkt deze er nog steeds te ...

 Er is een lied met de volgende regels: "Zijn uwe lampen wel gereed? En branden ze wel goed?" Ik heb dit altijd (en nog) met volle overtuiging gezongen als het werd opgegeven. Hetzij in de kerk, het zij tijdens een concert. Maar nu? Nu vraag ik mij echt af of mijn lamp wel gereed was en is? En of ze inderdaad wel goed brand? Want nu ik eindelijk begin te beseffen dat ik het niet alleen kan doen, komt dit boven. Nu ik eindelijk de rust neem om alles te overdenken en te laten landen, denk ik brandde mijn lamp wel goed genoeg? Was ik wel gereed? Had ik inderdaad voldoende olie? Heb ik voldoende brandstof om mijn lamp te laten branden? Of moet ik nog op zoek naar extra olie? Moet ik nog leidingen aanleggen? En een schakelaar voor lamp installeren zodat het niet donker is als de zon weg is? Kan ik op die manier voorkomen dat het donker wordt? Of ben ik al te laat? Ik weet het even niet meer. Brandt mijn lamp voldoende? Is ze gereed om een helder licht te zijn als dat van mij gevra...

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Toen ik vanmiddag aan het wandelen was, luisterde ik weer naar één van mijn favoriete podcasts. Dat is "Scheppingsdrift" Hierin ging het over de wetenschap en het geloof. Een fantastische combinatie. In deze discussie kwam ook de ongelovige Thomas voorbij, en daaraan gekoppeld "Zalig zij die niet zien, maar toch geloven" Dit greep mij op deze witte donderdag. De donderdag van "The Passion" , de donderdag van het laatste avondmaal. Terwijl in een heleboel plaatsen de kerken leeglopen, is in deze periode een verbondenheid. Is "The Passion" iets wat velen van ons samenbrengt. Genieten we schouder aan schouder van de muziek die klinkt, van het verhaal van Jezus in een moderne jas. Kunnen we ons verwonderen over hoe actueel sommige onderdelen van dit verhaal eigenlijk nog steeds zijn. Dat vind ik dan weer bijzonder. Wat dan is er dus toch iets wat ons allemaal samen brengt zonder dat we daar zelf echte invloed op hebben. Herkenbaar vind ik eigenlijk d...

Toen wij afgelopen zaterdag voor het eerst mee hebben gedaan met een wedstrijdje ballonvaren, werd mij gevraagd of er deze week een blog zou komen over ballonvaren en geluksmomentjes. Ik had daar niet direct antwoord op, maar heb gezegd het zou kunnen. Maar verder niets mee gedaan, al moet ik zeggen dat het wel de gehele tijd in mijn hoofd bleef rondspoken. Echt zo'n dingetje. Zo van: "Zou ik dat kunnen?" "Zou ik op deze wijze ook een blog kunnen schrijven?" Op die manier bleef het in mijn hoofd zitten, maar er kwam niets. En dat terwijl het ballonvaren / crewen afgelopen zaterdag echt een geluksmomentje was. Beetje wind, maar dat is een uitdaging. Fantastisch weer, en leuke en fijne mensen om je heen. En het was al zo'n mooie periode. Vrijdag de binnenkant van de bijkeuken gesloopt en zaterdag overdag weer begonnen met opbouwen. En dat resultaat stemde ons allebei tot grote tevredenheid. We waren er echt blij mee. Gewoon gelukkig zeg maar, en dan mag je ook...

Mijn hoofd is een chaos. Er komt niets tot stand en ik heb geen idee wat ik moet  doen. En dus ga ik maar schrijven. Schrijven over de chaos en over de druk die dit veroorzaakt. Immers er komt niet uit mijn handen en daardoor ben ik een hele dure voor mijn baas. Niet dat die zich daar iets van aantrekt, maar toch ik ben nu een hele dure. Toen ik vanmorgen opstond wist ik al dat ik een probleem had, en daar baalde ik direct van. Tja en als dat gebeurd dan is mijn dag al voor een deel verpest. Dan weet ik gewoon dat het helemaal niets word. Ken je dat? Dat je bij het opstaan al weet dat het een baaldag gaat zijn, worden? Of heb je alleen maar dagen dat het goed gaat? Doe mij er dan een paar. Maar goed ik moet wel door dus ik ben gewoon begonnen op mijn werk. Dat is als ik thuiswerk zoals vandaag de slaapkamer uit en rechtdoor. En ook daar op de kamer ging het natuurlijk mis. De dienst telefoon was uit. Echt uit, uit! Dus oplaadsnoer aan de stekker in het stopcontact, en hop dat de te...

  De stoel Toen ik vanmorgen weer in de auto onderweg naar het werk was, heb ik mij weer verbaast hoe mooi de wereld kan zijn als de mist niet perse over de weg hangt. Tussen huis en Zwolle zag ik machtig mooie dingen, maar op de brug over de IJssel werd ik weggeblazen. Zo jammer dat je op zulke momenten geencamera bij je hebt, en niet de mogelijkheid hebt om je auto stil te zetten. Want dit was echt spectaculair. Wolken van mist hangend over het water, net na de brug. Opklimmend omdat ze oplossen en daardoor het water en de rest niet zichtbaar, maar wel de hogere dingen. Maar met name het wolken principe wat je zag. Ongelofelijk. Normaal zie je dat alleen op afstand of als je in het vliegtuig zit. Maar nu naast mij. En dat neem je dan allemaal op als je daar in 2 á 3 seconden voorbij rijdt en ook nog moet opletten hoe je mede weggebruikers zich gedragen. Ik was echt onder de indruk. Ik neem dit weer mee in mijn gedachten en zal vanavond als ik thuis in de stoel ga liggen hier vast...

Vanavond bij tafel lazen we een overdenking over de toekomst en wat er van ons als christen in deze wereld verwacht mag worden. Alsmede hoe jezelf positief kunt latenmerken dat je op bepaalde vlakken anders denkt, en dingen soms ook anders doet. Deze overdenking was n.a.v. een foto van een bushokje.  Het beeld wat gebruikt werd was me volkomen duidelijk, maar de beeldspraak bleef hangen. En na het eten toen de afwas gedaan en ik even in de stoel had gelegen speelde deze beeldspraak nog steeds. En ik heb vervolgens gespeeld met de mogelijkheden van het internet, en kreeg een heel mooi beeld voorgeschoteld. En het idee wat ik hierbij kreeg wil ik jullie niet onthouden. Soms als je aan het lopen bent, en de duisternis valt in, kan het gebeuren dat je in de verte een bushokje ziet wat hel verlicht is. En je hartje springt toch even op. Want dat betekend dat je even kunt rusten. Even mag bijkomen van de wandeling en van het voortslepen van de voeten. Even kunt zitten terwijl het niet do...

Toen ik aan het grasduinen was in mijn eigen bestanden kwam ik onderstaande tegen. Ik wil dit heel graag met jullie delen. Het is voor sommigen heel erg moeilijk en zwaar, terwijl anderen juist heel goed kunnen helpen als je hier last van hebt. Angst is pijn die diep van binnen zit  Is een pijn die niemand ziet Is die pijn, waardoor je op een ander vit Is de pijn waardoor je keuzes aan anderen liet Angst voor de reactie van anderen Die je bang maken om te veranderen Angst die achter gesloten deuren blijft Waardoor je in die situaties overdrijft Angst is soms heel klein Kan overdreven zijn Angst zou bespreekbaar moeten worden Maar bestaat vaak uit onoverkoombare horden Angst levert pijn en verdriet Waardoor je het leven niet meer ziet Angst Is datgene waar ik voor ben het bangst Angst is te genezen Als anderen je kunnen lezen Angst kun je mee leven Als je anderen toelaat in je leven Angst, Vangst Jezus laat je zien, Dat ook dat ook jij Zijn liefde verdient Angstig of niet, Hij ziet ...