Vandaag ontvang ik het bestand voor mijn interview voor de CHF (Christelijke Hattrick Federatie) Een bestand bestaande uit een 8 of 9-tal pagina's. Op deze pagina's allerlei vragen. Vragen over mij, over mijn drijfveren, over mijn gedachten. Over mijn Hattrick team. Gewoon vragen over wie en wat zeg maar. Ook vragen over mijn geloof en over mijn drijfveren en gedachten hierover. Diepgaande vragen war goed over nagedacht kon en moest worden. Erg bijzonder, maar ook wel dankbaar om me daar even mee bezig te houden. Eén van de vragen ging over welke kunst of stuk het meeste indruk op mij gemaakt heeft. Daar heb ik even over na moeten denken. Want de meeste kunst die ik heb gezien vond ik of heel erg mooi, of verschrikkelijk lelijk. De opslag van de Nederlandse kunst waar we geweest zijn met collega's vond ik behoorlijk tof en indrukwekkend. Want daar hebben we stukken gezien die niet tentoongesteld worden. En daar waren echt hele mooie stukken bij. Maar dat heb ik niet opgeschreven, wat ik wel opschreven heb is: De zeven kruiswoorden van Cesar Franck. Als je dit als kunst mag beschouwen dan is dit stuk voor mij datgene wat het meeste indruk heeft gemaakt. Gisteravond ben ik weer begonnen met zingen in een koor, juist omdat dit stuk er gaat worden uitgevoerd. (https://www.youtube.com/watch?v=ebQ2WsUCz-Y) Maar dit stuk heeft iets. De dynamiek, de muziek, de woorden en misschien wel datgene wat er wordt bezongen. Ik kan er de vinger niet opleggen, maar ik geniet hiervan.
Nu heeft Franck ook Panis Angelicus geschreven, en laat dat nummer nu ook op mijn lijst staan met nummers waar ik van houd. En dan helemaal in de uitvoering van Sting en Pavarotti. Ik word elke keer geraakt door deze muziek. Nu ik dit schrijf, luister ik naar de zeven kruiswoorden. Op de achtergrond staat de tv op voetbal, en ik hoor alleen de muziek maar klinken. De woorden komen bijna als vanzelf weer terug. Ken je dat? Een muziek stuk wat je zo raakt dat de woorden als op schrift in je hoofd staan? Ik vind dit zo bijzonder. Ik word daar ook helemaal blij van. Blij omdat ik zingen mag. Blij omdat ik het zingen kan. Blij omdat ik op deze manier verder kan met mijzelf. Dus echt gewoon blij. Het maakt me bedenk ik nu een klein beetje gelukkig. Het stelt me ook gerust. Gerust omdat het huis leeg is en ik bezig ben met schrijven. Hoe kan het toch dat die "oude" muziek mij zo raakt? Ik weet het niet, maar ik ben er wel erg blij mee.
Nu doet muziek sowieso heel veel met mij. Kan het mijn gemoed behoorlijk veranderen, en daardoor mijn denken ook beïnvloeden. Misschien zelfs mijn zijn wel veranderen. En ik ben er blij mee. Blij omdat het negatieve gedachten en gevoelens bij me weg kan houden. Blij omdat het rust brengt in drukke en onrustige tijden. Muziek en ik. Wat een bijzondere combinatie. Ondertussen is de muziek verder gevorderd en krijg ik een glimlach op mijn gezicht omdat de woorden als vanzelf weer tot mij komen. Ja ik weet een groot gevaar omdat je vooruit zingt, maar ook zo fijn omdat je verstaat wat gezongen word. Het brengt me terug naar de momenten dat het werd uitgevoerd, en naar een aantal repetities daarvoor. Allemaal mooie en dierbare herinneringen waar ik me aan optrek.
Ondertussen is het huis nog steeds leeg, en klinkt de muziek heerlijk hard door de verslaggeving van de tv. Heb ik een glimlach op mijn gezicht en geniet ik van de muziek en heb ik totaal niet meegekregen wat de tussenstand is. De muziek voort mij weg en mee naar heerlijke rustpunten en geeft me datgene wat ik zo nodig heb. Ik wens dat jij als lezer dit ook krijgt of hebt. Want het is zo fijn om op deze manier tot rust te komen.
Reacties
Een reactie posten