Ik heb leeftijd issues. Ik bedoel dit : Volgend jaar word ik 50, maar als ik naar mijzelf kijk als ik weer eens langs een spiegel kom, nou dan vind ik dat niet. Mijn gevoel zegt dan dat ik nog maar net kom kijken. En dat botst dan weer met de werkelijkheid. Ja en dan gaat mijn brein op hol. Want hoe kan dit? Waarom denk ik dit? Hoe zou ik er dan uit moeten zien in mijn 50e levensjaar? Van die bijzondere gedachten, waar ik dan niet uit kom. Want wat is er in de jaren veranderd dat ik dit nu denk?
Ik sprak nog niet zolang geleden een oud-leraar, en die gaf aan dat hij nog steeds les gaf. Hij zei ik was een jong broekie toen ik voor het eerst daar op school kwam. Ik moest dit inderdaad beamen, maar gaf aan dat in mijn ogen de rest van de leraren oud was. Echter toen onze oudste naar het middelbaar onderwijs ging, bleken dezelfde leraren er nog steeds te zijn. Dus? Ze waren eigenlijk nog helemaal niet zo heel erg oud. Ik heb hier al eens over geschreven. Maar ik dwaal af, van mijn issue. Want waarom vind ik mijzelf niet de leeftijd die ik ben? Hebben jullie hier ook last van?
Zou het misschien komen omdat we al meerdere pauzen hebben meegemaakt? Of ligt het aan de eenwording van Duitsland? Of is het een kwestie dat alles gewoon doorgaat en min of meer langs ons heen? Ik heb echt geen idee. Of is het misschien zo dat 50 het nieuwe... Neeh daar doen we niet aan. Het is waarschijnlijk gewoon omdat we heel jong trouwden, en kinderen kregen dat we met hen opgroeiden in plaats van opgroeien in onze eigen leeftijd. Althans dat zal het voor mij wel zijn. Voor mijn vrouw is het anders, maar dat vragen jullie haar zelf maar.
Onze kinderen vinden mij soms oud, maar soms ook wel jonger. Want dan ken ik weer iets wat ze niet verwachten. Klinkt opeens weer de vraag : Hoe kent u dat? Herkenbaar?
Ach zo schrijvend vind ik het dan ook wel weer grappig om hier over na te denken. Want je voelt je immers zo oud als je wilt? Of niet? Of geldt dit alleen maar als je nog aan het werk bent? Ach ik weet het ook allemaal niet. Ik weet dat ik in de basis volgend jaar een 5 mag schrijven in plaats van een 4. De kinderen zeggen nu al, dan wordt u echt oud. Dus tot die tijd ga ik mij gewoon lekker jong voelen en oud doen. Och misschien is dat het wel? Al zolang aan het werk op dezelfde lokatie, dat ik bijna tot het interieur behoor.... Neeh dat is het ook niet.
Ik kom er gewoon niet uit, en zal accepteren dat mijn brein mij jonger denkt dan dat mijn lichaam is. En hoe jullie over mij denken? Dat mogen jullie zelf weten.
Reacties
Een reactie posten