Doorgaan naar hoofdcontent

Water geven

Bloemen en planten water geven, nooit gedacht dat die handeling mij aan zou zetten tot het maken van een blog. Het overviel mij toen ik vanavond onze planten buiten voorzien had van wat water. Niet dat ze het allemaal nodig hadden, want in onze afwezigheid was er wel zoveel water naar beneden gekomen dat ze het prima zonder onze hulp hebben overleeft. Maar een aantal welke de hele dag in de zon staan, waren al aardig droog en lieten het kopje beginnend hangen. En dat willen we niet, dus tijd om ze te voorzien van wat water. En juist die vergelijking ging in mijn hoofd zitten. Immers wij hebben ook extra voeding nodig op het moment dat we ons koppie dreigen te laten hangen. Nu weet ik wel dat dit geen water is, maar wel hulp. En uit eigen ervaring, ben ik ook weer op de hoogte dat je het echt nodig bent.

Dat bloemen water is echt een wondermiddel, want binnen een kwartier kwamen de planten weer op. Terwijl ze in de zon nog steeds hard moesten werken. Vanavond dus maar wat extra gegeven, maar niet teveel. Want ze kunnen ook verdrinken…. Net als wij kun je ze dus teveel geven, en dan gaat het alsnog mis. Echter waar wij kunnen zeggen dat het teveel is, kan een plant dat niet. Dus moet je daar met nog meer aandacht je handelingen doen. Rustig aan de tijd nemen, en met zorg de juiste dingen doen. Ik hoor je vragen, en ik dan? Hoef je daar niet met zorg en liefde mee om te gaan? Zeer zeker wel. Maar het water dat wij krijgen en geven, verwerken we net iets anders. Dat maakt het verschil.

Soms echter vergeten we dat het water dat we geven ook wel een keer te weinig kan zijn. Dan beginnen we vol goede moed, maar na verloop van tijd, geven we steeds minder. Gaan we steeds meer op in onszelf. Vergeten we dat het wel regelmatig moeten doen, want alleen dan gaat de groei door. Geven we onregelmatig aandacht dan gaan soms scheuten dood, en groeit de plant onregelmatig. En na verloop van tijd gaat ze dood. En bij de mens is de vriendschap dan over, en over de rest zal ik niet schrijven. 
Maar als we regelmatig water geven, dode blaadjes en uitgebloeide bloemen weghalen, dan bloeit alles op. Zien we de schitterendste creaties en genieten we met volle teugen van alle dingen. Kunnen we heel veel hebben. Zijn we een bron van voeding voor velen.

Ik mag dat wel, die spontane gedachten die komen als ik met iets simpels bezig ben. Dat zijn mooie, misschien zelfs wel de mooiste, gedachten. Dan is de wereld ideaal en niet verrot. Dan is alles heel en niet gebroken. Dat zijn die geluksmomenten waar je zo heerlijk van kan genieten. Dus als mijn bloemen beginnen met afhangen, geef dan alsjeblieft water en help me weer groeien om op die manier anderen weer van dienst te kunnen zijn. En mocht je het idee hebben dat de bloemen en planten in mijn tuin droog lijken te staan? Vraag me dan of ik al water heb gegeven, want misschien ben ik het vergeten, was ik iets wat te lui.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...