Er is een lied met de volgende regels:
"Zijn uwe lampen wel gereed? En branden ze wel goed?"
Ik heb dit altijd (en nog) met volle overtuiging gezongen als het werd opgegeven. Hetzij in de kerk, het zij tijdens een concert. Maar nu? Nu vraag ik mij echt af of mijn lamp wel gereed was en is? En of ze inderdaad wel goed brand? Want nu ik eindelijk begin te beseffen dat ik het niet alleen kan doen, komt dit boven. Nu ik eindelijk de rust neem om alles te overdenken en te laten landen, denk ik brandde mijn lamp wel goed genoeg? Was ik wel gereed? Had ik inderdaad voldoende olie? Heb ik voldoende brandstof om mijn lamp te laten branden? Of moet ik nog op zoek naar extra olie? Moet ik nog leidingen aanleggen? En een schakelaar voor lamp installeren zodat het niet donker is als de zon weg is? Kan ik op die manier voorkomen dat het donker wordt? Of ben ik al te laat? Ik weet het even niet meer. Brandt mijn lamp voldoende? Is ze gereed om een helder licht te zijn als dat van mij gevraagd wordt? Of ben ik uit? En kan ik niet meer stralen? Ik weet het niet? Mijn gevoel zegt mij dat ik momenteel zonder olie zit, dat ik in een donker hok zit zonder schakelaar om het licht aan te doen. Overdag is het geen probleem, dan zie ik alles en zien anderen mij, maar als het donker wordt? Dan zit ik in een hoekje en ziet niemand mij. Dan moet ik het alleen doen. Toch? Of zijn er dan ook mensen die mij helpen? Of zijn die er alleen overdag? Zeggen jullie het maar. Ik weet dat mijn vrouw en zeker voor mij is, mijn ouders ook. Maar dat is het niet... Mijn brein zegt dat ik het allemaal alleen moet doen...
Weet je bovenstaande is mijn grote probleem. Ik praat niet. Ik schrijf alleen maar. Ik kan in een gesprek dit soort dingen moeilijker onder woorden brengen dan wanneer ik het op papier zet. Ken je dat? Dat geslotene? Dan weet je ook dat het heel moeilijk is. Dan weet je ook dat hoezeer je het ook probeert dit veel makkelijker is dan praten. Nu is het niet erg hoor om te praten. Ik weet dat ik rustig dat kleine kindje mag zijn dat troost zoekt, in plaats van die grote stoere kerel die altijd alles voor anderen oplost. Maar toch... Ik ben liever de laatste. Nu ik besloten heb om ven ziek te zijn komt die sluipmoordenaar met zijn gedachten op me af. Helemaal nu vandaag het huis leeg is. Dat er niemand is die met me meekijkt naar "The good doctor" Dat er niemand is die ik even kan plagen... Straks pas weer. Of zou dat het zijn? Zou dit datgene zijn wat ik moet leren? Net als leren praten? Zou dit mijn lamp zijn die gereed gemaakt moet worden? Zou het moeten leren ontspannen de olie zijn die ik nodig heb voor mijn lamp? Zou het leren praten en ontspannen het leidingwerk zijn voor de schakelaar en lamp zodat het niet meer donker wordt? Ik hoop het te ontdekken.
Maar jij hebt je geloof toch? Dat is toch het eerste waar je wat mee moet? Is dat zo? Moet ik als eerste iets met mijn geloof? Of kan ik beide gebruiken? Kan ik leren van beide? Kan ik door het leren ontspannen laten zien dat ik als kerkganger en gelovige een normaal mens ben? Die ook best wel zijn moeite kent? Die ook moeite heeft met de gang van zaken zoals ze gaan? Ik vind van wel. Ik ga mijzelf niet veranderen. Ik ga wel proberen om te ontspannen en de dingen weer te ordenen zodat ik me straks minder druk hoef maken. Ik ga nog steeds elke zondag naar de kerk, en stel elke avond bij het eten mijn vragen bij de overdenking die we lezen. Soms hardop en soms in mijzelf. Maar voorlopig moet ik eerst op zoek naar de juiste olie voor mijn lamp. Moet ik eerst op zoek naar leidingwerk voor mijn schakelaar en lamp. Overigens is dit wel voor mij wel een antwoord op de vraag of ik echt helemaal alleen in het donker ben. Ik denk van niet. Het voelt wel zo, maar telkens als ik 's morgen weer wakker wordt denk ik, 'k heb weer een dag gekregen.
Ondertussen draait de muziek van Pjotr. Hij zingt:
"Van achter de kerk naar hard aan het werk
Met een droom van de stage
Het voelde ver weg, nu zie ik de plek
Waar ik al zo lang voor leef
Maar nu ik het heb, moet ik weer verder
Dat is altijd geweest
Weer onderweg, on to the next
Ik ben nog steeds on my way"
Voor mijzelf ben ik nog niet zover, maar hij geeft mij wel hoop, hoop dat het straks allemaal weer goed komt. Daar ga ik voor, daar ga ik mee aan de slag. Want ik wil graag weer een licht zijn voor anderen, een baken waar ze op kunnen varen. Ik hoop dat je me hierbij wil helpen, en me accepteert als ik dat foutje maak omdat ik momenteel het niet allemaal even helder ziet.
Reacties
Een reactie posten