Mijn hoofd is een chaos. Er komt niets tot stand en ik heb geen idee wat ik moet doen. En dus ga ik maar schrijven. Schrijven over de chaos en over de druk die dit veroorzaakt. Immers er komt niet uit mijn handen en daardoor ben ik een hele dure voor mijn baas. Niet dat die zich daar iets van aantrekt, maar toch ik ben nu een hele dure. Toen ik vanmorgen opstond wist ik al dat ik een probleem had, en daar baalde ik direct van. Tja en als dat gebeurd dan is mijn dag al voor een deel verpest. Dan weet ik gewoon dat het helemaal niets word. Ken je dat? Dat je bij het opstaan al weet dat het een baaldag gaat zijn, worden? Of heb je alleen maar dagen dat het goed gaat? Doe mij er dan een paar. Maar goed ik moet wel door dus ik ben gewoon begonnen op mijn werk. Dat is als ik thuiswerk zoals vandaag de slaapkamer uit en rechtdoor. En ook daar op de kamer ging het natuurlijk mis. De dienst telefoon was uit. Echt uit, uit! Dus oplaadsnoer aan de stekker in het stopcontact, en hop dat de telefoon opstart. En ja na 5 minuten gebeurde dit. Maar na de eerste inlog, ging hij uit om vervolgens weer opnieuw te starten, en dit daarna nog 5 keer te doen. Ik snap er helemaal niets van, maar het zal wel komen omdat ik de aan en uitknop heel vaak achter elkaar heb ik gedrukt. Daarmee was de baaldag compleet en ben ik er helemaal klaar mee. Gelukkig bestaat er dan zoiets als ontbijt en koffie om een nieuwe start te maken. En zie daar, ik type dit verhaal.
Het voordeel van dit soort dingen op deze manier delen is dat ik er verschrikkelijk rustig van word. Ik ga dingen bewuster horen, en krijg daardoor meer zin om dingen te doen zoals ik ze zou moeten doen. Ik minder angst dat de dingen fout gaan nu. Ondanks de valse start en ondanks alle typefouten die ik momenteel uit mijn stuk moet halen. Ik hoor de muziek van Blessings die afspeelt op de radio, ik hoor het roepen van de verschillende vogels, en merk dat ik weer heel blij word van de zon en haar warmte die momenteel de kamer in komen. Dit heb ik echt nodig, dit rustpunt. Deze uitlaadklep om de frustraties van het slecht opstarten kwijt te worden. Maar niet alleen dat, maar ook wanneer het echt even tegen zit. Mijn echte uitlaadklep is niet de fiets of wandelen, maar schrijven.
Schrijven over hoe mijn hoofd in elkaar zit, ik bedoel natuurlijk mijn brein, maar dat snappen jullie ook wel. Mijn schrijven gaat over wat ik meemaak, en wat niet. Over hoe mijn frustraties er soms uitzien en over hoe ik hier dan mee om ga. Ik merk dat ik de laatste tijd ook weer vaker meld dat ik op zondag naar de kerk ga en dat ik daar gewoon open over wil zijn. Mijn schrijven gaat dus echt gewoon over mij. En ik ben blij dat ik dat kan en mag doen.
De zon straalt de kamer binnen en creëert daardoor schaduwen van de monitoren op de tafel en muur. Zorgt ervoor dat ik met samengeknepen ogen naar de monitoren moet kijken om te zien wat er allemaal staat. Maar ik vind het fantastisch om te zien. Ik hoor de merel fluiten, de mees zingen en ook een roodborst probeert boven het gepiep van de spreeuw uit te komen. Het wordt weer een prachtige dag vandaag. Wat een ongelofelijk fijn gevoel geeft dat. De slechte start raakt al verder op de achtergrond, wat fijn.
Als ik straks klaar ben dan gaan we heerlijk koffiedrinken. Gewoon even samen genieten van de zon en de natuur. Stukje zelf gebakken taart van mijn wederhelft erbij. Wat een Zegen en wat is het fijn dat we dit allemaal kunnen en mogen meemaken. En ik ga met frisse moed straks beginnen aan een nieuw project binnen het werk. En jij? Hoe ga jij om met je slechte dag start? Ga je ook schrijven? Of ga je fietsen of wandelen? Wat je ook gaat doen? Geniet ervan en kom erdoor tot rust zodat je nadien weer met frisse nieuwe moed mag beginnen aan datgene waar je mee bezig was.
Reacties
Een reactie posten