Doorgaan naar hoofdcontent

Helicopter view

Ik was weer eens aan de wandel in het dorp. Gewoon omdat ik na het werken even moest ontspannen. Even niets doen. Gewoon lopen. Tijdens dit wandelen liep ik met het de "De Wadden, een geschiedenis" Ik hoefde alleen het laatste hoofdstuk nog, en dan zou dit boek ook uit zijn. Dus koppelen, play en gaan. En ik heb het gevolg, maar onderweg overviel mij de gedachte wat zou ik zien als ik nu een helicopterview zou hebben? En wat zou ik zien als ik met een helicopterview naar mijn leven zou kijken? En die gedachte liet mij niet meer los, en nu thuisgekomen ben ik er nog steeds mee bezig. Wat zou ik zien als ik met mijzelf mee zou lopen? Zou ik dan dezelfde dingen van zien die ik beneden ook zie? Of zou ik dingen eerder zien? Zou ik meer zien? Zou mijn leven er van bovenaf net zo uit hebben gezien als dat ik nu meemaak? Bijzondere vragen om je mee bezig te houden. En dus ben ik hierover gaan nadenken. En ik ben de wandeling van vanmiddag nog eens over gaan doen. Geprobeerd om te kijken vanuit de lucht. Kijkend of ik me hier ook een voorstelling van zou kunnen maken. 

Heey kijk, daar kom ik. Althans de zijdeur van huis gaat open, en inderdaad ik stap eruit. Zou ook gek geweest zijn als dat niet het geval was geweest. De deur gaat op slot en ik loop naar de straat? Waarom? Ziet hij de fietser wel? O ja, hij groet zelfs. Waarom loop je hier? Waarom kijk je op je horloge? Ik loop via de straat naar de stoep aan de overkant van de weg, en groet de overburen. Beetje moeilijk kijken met die bomen in de weg daar. Ik moet perse boven het water blijven vliegen omdat ik mezelf anders kwijt word. Snap er niets van dat ik de vogel niet zie, maar wel de kennis bij de dokter o nee, apotheek vandaan zie komen. Pas op daar komen ze dezelfde straat in als ik wil oversteken. En die auto? Gelukkig gezien en geen last van. Gelukkig heb ik nu wat meer ruimte om de dingen te zien. De kerk, de bakker, de sporthal. Zie een plein en de geparkeerde auto's. Zie dat er in de straat waar ik in loop een auto wegkomt, oh ik blijf gewoon op de stoep lopen, sla de bocht om. Niets te zien. Nog een kerktoren, hoge huizen en een verlaten straat. Saai zeg. Had ik geen andere route kunnen lopen? Oh daar komt een auto aan. Wat doe je? Oh je blijft aan de verkeerde kant om de auto de ruimte te geven en steekt daarna over. Goed gedaan kerel. Oh en je groet de mensen die je ziet. Ja ik heb alweer veel meer gezien. Een park, een kinderboerderij. Een weg waar mensen op fietsen. Een containerhuizen complex. Water, een brug. Oh en in de verte nog een brug, een trein, een fabriek. Om te zwijgen over het spoor waar de trein op rijdt. Heey daar is een trekker bezig met maaien? Of haalt hij de sloten leeg? Die trekker heeft in ieder geval een oranje zwaailicht, want die zie ik hierboven heel goed.

Weet je nu ik dit zo aan het schrijven ben, denk ik zou het er echt op deze manier allemaal uit zien? Zou ik mijzelf op deze manier echt zien gaan? Of zou ik veel breder om me heen aan het kijken zijn? Zou ik bij het uit huis komen zien dat er een school vlakbij ons staat? Zou ik direct hebben gezien dat er een groot gebouw met woningen vlakbij ons staat? Zou ik hoger gegaan zijn om naar bos te kijken? Of zou ik alleen maar aandacht voor mijzelf hebben gehad? Ik denk dat ik het wel weet. Ik denk namelijk dat alles had gezien behalve mijzelf. Dat ik overal aandacht voor gehad zou hebben, behalve voor mijzelf. Eigenlijk een beetje zoals ik het nu ook vaak doe. Veel aandacht voor een ander, maar weinig voor mijzelf. En dat bedenk ik mij nu is best wel bijzonder. Want waarom zou ik geen aandacht schenken aan mijzelf? Immers is dit net zo belangrijk als aandacht schenken aan anderen. Begrijp me niet verkeerd, aandacht schenken aan jou is niet erg. Nee dat is zelfs wel goed. Maar ik moet meer aandacht aan mijzelf besteden. Vaker even zitten en denken waar heb ik zin aan? Wat wil doen? En waar gaan we voor. Wil je me daar bij helpen?

Wel mooi dat ik dit op deze manier nu kan en mag ontdekken. Hoe heb jij dat gedaan? Ben jij hiervoor ook naar buitengegaan? Of heb je jezelf opgesloten? Of had je het altijd al? Ach het maakt niet uit. Zorg er maar gewoon voor dat je het net als ik gaat doen. Want als we niet om onszelf gaan denken, dan kunnen we zeker niet om een ander denken. Ondertussen luister ik Spotify. Heb ik de release radar opgezet en komt er een nieuwe nummer voorbij wat heet: "Gaza .. Where is the World? En heb ik al geluisterd naar: "Looking for You", en klonk het nummer "Old Friend" Allemaal dingen die me herinneren aan het feit dat er om mij heen genoeg dingen zijn die aandacht verdienen, en die overigens terecht aandacht verdienen, maar die ik nu even losgelaten heb. Gewoon omdat ik even aan mijzelf wilde denken. Gewoon ik! Straks denk ik wel weer om jou. Nu kijk ik naar mijzelf en denk, je doet het goed maar het kan nog beter.

Wie helpt mij? Jij? Of durf je alleen maar als ik vraag? Of wil je liever alleen maar geholpen worden? 

Weet je? Die muziek die bij mij nu klinkt is gebaseerd op de muziek die ik afspeel. Dus die zal niet bij jou klinken. Jou release radar zal heel andere muziek hebben. Maar het werkt wel nu. Want ik hoor dingen die ik leuk vind, en ik hef me niet af te vragen wat de rest ervan vindt. Wil je weten mij lijst er volledig uit zag? Hieronder staat hij. Geniet ervan, en kijk eens wat vaker naar jezelf.


Looking For You 

Joyenergizer 

Where Roses Bloom 

Lighter Wizkid Extented )

Old Friend 

Everything I Want 

Lighting at the Gates 

Gaza .. Where Is The World 

Ourea 

Your Love 

My Huius 

He Will Make A Way 

Sorggebed 

Clock Ticks On 

Gott wie lowen

Serker dan de tijd

Reckless Games

Go Before Me

Home Sweet Home

Det regne i Trondheim

Livsnytaren

Ai Ja Jai

Bridge Over Troubled Water

Lionesses Wear The Crown

Song of David - Epic Worship Anthem of Victory

Ek Wil Eerder Weet As Wonder

Pauzeknop

Kvällarna vi minns



Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...