Dankbaar zijn

Gisteren liep ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een lange wandeling. Ik vind dat geweldig om te doen. EN deze keer was het bijna op het perfecte af. Mooie vergezichten, mooie landschapsplaten terwijl je voor je uit kijkt. Reeën die voor je uit het bos over het pad springen. Het was een machtig mooie dag om te wandelen. Dan geniet ik optimaal. Vergeet bijna alles wat er in mij omgaat en dat is zo heerlijk. Maar dan, als ik zo halverwege ben en al zoveel gezien heb dan gaat het in mijn gedachten vaak even mis. Dan wordt ik zo ondankbaar kind. Dan wil ik altijd meer dan ik al heb gezien. En dan begin in mijzelf daarover te praten. o van: "Het zou mooi zijn als...." En dat overviel mij gisteren ook. Ik had zoveel mooie dingen gezien. Ik was echt zo dankbaar dat ik het allemaal mocht zien en meemaken, maar toch weer halverwege, het zou mooi zijn als ik nu ook nog een vosje of ijsvogeltje zou kunnen gaan zien. Ik heb mij toen echt een ondankbaar kind gevoelt.

Ondankbaar. Bizar hoe vaak je dat bent. Bizar vaak als je er over nadenkt. Want hoe vaak krijgen we niet iets waar we niet op hebben gerekend, en vragen ons dan af, zou er nog meer komen? Alsof je op dat moment niet genoeg hebt gehad. Of als je in een maand een prijsje hebt gewonnen, dat je je afvraagt zou ik nu in de volgende maand nog iets meer winnen? We zijn echt niet meer tevreden met datgene wat we hebben. We vergelijken ons teveel en te vaak met anderen. En willen meer, meer , meer. Want ikke, ikke, ikke. Met dat ik dit nu schrijf bedenk ik me dat de huidige leider van Amerika ook een ondankbaar kind is. Want elke keer weer roept hij dat ze beter zijn dan een ander. Dat hij vindt dat hij het beste is terwijl een ander op dat moment net iets moois gedaan heeft. Neemt meer spreektijd dan een ander omdat hij vindt dat hij daar recht op heeft. En bedenk ik mij nu, wat doe ik eigenlijk?

Ben ik niet net zo? Oh dat wat jij hebt is mooi, dat wil ik ook! Oh zei hebben een nieuwe auto, onze is ook af. Laten we een nieuwe kopen. We zijn allemaal zo ondankbaar geworden met datgene wat we hebben. En pas als ons iets ergs overkomt. Of als we ernstig ziek worden, dan gaat er een lampje branden. Dan zijn we opeens heel erg dankbaar met datgene wat we hebben. Dan pas dringt het door dat we meer bezitten dan we denken, en dat we een mooier leven hebben dan we denken. Is er dan niemand die niet ondankbaar is? Neeh natuurlijk niet. Er zijn er vast een heleboel, maar er zijn er nog meer die altijd maar meer, meer, meer moeten hebben.

Ik heb er gisteren een kwart tocht over gedaan om te beseffen dat het niet ging komen wat ik nog meer wenste, en op dat moment werd ik weer heel erg blij met datgene wat ik heb mogen zien. Vanaf zag ik opeens ook weer nieuwe dingen. En misschien moeten we at wel meer doen. Meer bij onszelf nagaan of we echt nog meer nodig hebben? Of hebben we genoeg en kunnen we blij zijn met datgene wat we hebben? Ik denk dat wanneer we dat meer doen, we allemaal veel meer genieten van alle mooie dingen in het leven.

Ik wens jullie vele mooie dingen toe, maar bovenal de wijsheid om tevreden te kunnen zijn met wat je hebt. En neem van mij aan, ik ben het nog lang niet, maar heb dankzij gisteren wel weer de eerste stappen gezet.