Gisteren heb ik een wandeling gemaakt, down memory lane. En ik moet eerlijk zeggen dat ik het bijzonder vond hoeveel herinneringen er boven kwamen bij het passeren van sommige punten tijdens deze wandeling. Soms deed het gewoon even zeer. Zeer omdat ik dacht aan vroeger. Vroeger toen het inmijn ogen er anders aan toe ging dan nu. Vroeger toen wij onwetende van de toekomst dingen deden. Vroeger... Ik kwam ook langs punten waar ik iets miste. Een voetpad bij de lagere school, een compleet schoolgebouw, en een zandbak die er niet meer is. Ik kwam ook langs een laantje waar ik vroeger altijd van vond dat het heel lang was, maar nu, nu ik groot, en ouder ben vond ik het maar kort. Ik dacht huh? Dit was toch veel langer? Echter bleek er niets veranderd, op een paar bosjes aan de zijkant na. Vroeger... Wij hadden in onze buurt een tweetal schoolgebouwen staan. Eentje is zoals ik al schreef volledig afgebroken, en het ander zou hetzelfde lot ondergaan. Echter blijkt deze er nog steeds te staan, en toen ik er langs kwam bleek zelfs het heuveltje er nog te zijn. Alleen de stenen waar wij op zaten, van dikke betonnen stenen, die waren er niet meer. Ik zag ons nog knikkeren, en blokjes voetbal spelen op dit plein. Zelfs het dijkje achter de school bleek nog intact, oh hoe wonderlijk. Hoe langer ik daar in die buurt wandelde hoe meer herinneringen er kwamen. Hoe groter de glimlach.
Was er dan helemaal niets veranderd? Jawel hoor. Maar er was nog meer hetzelfde gebleven. En ik zag ons oude huis, en moest constateren dat er een stukje platdak boven de douche zat wat ik me niet meer kon herinneren. Best wel grapje omdat bij jezelf te merken.
Eigenlijk is zo'n soort wandeling goed voor je geheugen, en ook goed om je te beseffen hoe het was. Tevens krijg je er een gevoel bij van nostalgie, maar ook van weemoed. Ik heb ook even moeten denken aan de mensen die we missen. Die in de loop van tijd zijn overleden. Want je komt langs huizen waarvan je dacht, oh hier woonde die, en daar die. Die woonde daar en die die woonde daar. Oh daar woonde juf en meneer, en daar oom en tante die. Om me vervolgens te bedenken dat we het als kind in die tijd echt goed hadden. Echt onbekommerd dingen konden en mochten doen. Wij aan belletjes trokken als het dag was. Pijltjes van papier in douche en wc-ramen schoten die open stonden. Appels uit de appelhof haalden en heel brutaal druiven van de muur. Peren uit de bomen haalden om te eten, en stoofperen voor ons moeder vonden. Voetbalden op het veld achter het huis totdat het bijna te donker was. Visten in de vijver terwijl er een bord door de gemeente geplaatst was, verboden te vissen. Voetbalden bij de school die aan de andere kant van het water lag, omdat dat twee doeltjes waren. Achter bosjes bleven staan met een meisje om haar een zoen te geven, om vervolgens uitgelachen te worden door de rest. En naar de buren we gestuurd om boter o.i.d. Ach wat heb ik een herinneringen gehad gisteren tijdens het lopen.
Het geeft mij een glimlach op mijn gezicht. Een gelukkige glimlach. Een helende glimlach. Ik merk dat ik deze glimlach nodig ben omdat ik in een neerwaartse spiraal terecht gekomen ben. De gebeurtenissen van de afgelopen tijd hebben meer impact gehad dan ikzelf wilde geloven. Het zijn nieuwe herinneringen, maar ook diepe groeven. Het zijn extra takken aan de boom die niet worden weggesneden, maar die ook nooit zullen bloeien. Weet je, ik hoe van mijn herinneringen. Ik houd meer van mijn jeugd dan ik ooit heb gedacht. Zeker nu ik gisteren alleen langs de paden gedwaald heb waar ik vroeger met mijn buurtgenoten en broers liep. Maar ik besef mij ook dat er nu 36 jaar later heel veel gebeurd is, wat mij heeft gevormd. Ik besef mij ook dat er in die tijd veel veranderd is, dat er vele nieuwe herinneringen zijn gekomen. Maar niets van deze dingen weerhield mij van de gedachten van gisteren. Met dat ik dit nu schrijf denk ik, waar gaat deze blog over? Over mijn jeugd. Over de tijd dat ik nog geen ADHD-er werd genoemd. Dat ik alleen nog maar een bijzonder kind genoemd werd. Over de tijd dat ik heimwee had, terwijl ik bij de buren sliep. Dit gaat over de basis van mijn leven. Over vallen uit bomen en een gat in mijn lies oplopen. Over het blijven zitten in ons brughut terwijl juf ons riep om naar gym te gaan. Dit gaat over wie ik ben geworden met de basis van de lagere school.
Stiekem wil ik dat allemaal wel over doen. Terug naar de wat ik toen allemaal deed. Hard zingen in de kerk omdat meneer T ook deed. Voetballen in de gang van de consistorie omdat het kon. Stiekem proberen snoepjes te eten, in de hoop dat mama of tante F het zouden horen en merken. Straf krijgen omdat we het niet hadden gered. Stiekem verlang ik terug naar het brandje wat we stichten langs het spoor omdat we het grappig vonden. Verlang ik terug naar de buikpijn van de appels en peren, en druiven en wortels. Stiekem verlang ik terug naar de knuffels van de verschillende ooms en tantes die we toen extra hadden. Naar de oprechte blijdschap van hen, als we op woensdagmiddag daar even zomaar kwamen om thee te drinken. Stiekem verlang ik naar het jongetje wat ik toen was. Onbezorgd, soms bang en soms heel stoer. Soms heel betweterig en soms mensen verbaast doen staan. Soms verlang ik gewoon weer te zijn wie ik echt was.
Herinneringen ze komen en gaan als je langs oude paden loopt en fietst. Herinneringen de meeste zijn fijn, en die die niet fijn zijn? Die proberen we te vergeten door te denken aan die die wel fijn zijn. Herinneringen je hebt ze voor het leven. Bedankt dat ik even weer heb mogen zijn wie ik was.... En dit overdenkend ben ik aan het einde gekomen. De wandeling van gisteren was mar kort, en ik denk dat ik in de komende tijd maar eens vaker daar moet lopen. Gewoon even terug naar vroeger, met in de wetenschap dat er nu veel veranderd is, maar dat bepaalde dingen gewoon hetzelfde blijven...
Reacties
Een reactie posten