Toen wij afgelopen zaterdag voor het eerst mee hebben gedaan met een wedstrijdje ballonvaren, werd mij gevraagd of er deze week een blog zou komen over ballonvaren en geluksmomentjes. Ik had daar niet direct antwoord op, maar heb gezegd het zou kunnen. Maar verder niets mee gedaan, al moet ik zeggen dat het wel de gehele tijd in mijn hoofd bleef rondspoken. Echt zo'n dingetje. Zo van: "Zou ik dat kunnen?" "Zou ik op deze wijze ook een blog kunnen schrijven?" Op die manier bleef het in mijn hoofd zitten, maar er kwam niets. En dat terwijl het ballonvaren / crewen afgelopen zaterdag echt een geluksmomentje was. Beetje wind, maar dat is een uitdaging. Fantastisch weer, en leuke en fijne mensen om je heen. En het was al zo'n mooie periode. Vrijdag de binnenkant van de bijkeuken gesloopt en zaterdag overdag weer begonnen met opbouwen. En dat resultaat stemde ons allebei tot grote tevredenheid. We waren er echt blij mee. Gewoon gelukkig zeg maar, en dan mag je ook nog met je hobby bezig. Man wat een Zegeningen.
En eerlijk is eerlijk in de afgelopen week waren er nog veel meer van dat soort momenten. Het wandelen op maandag door de bossen bij Steenwijk, de reactie van collega's. Het antwoord van de trainer op mijn mail. De manier waarop mijn vrouw op mij stond te wachten toen ik haar woensdag weer ophield. Het waren allemaal geluksmomentjes, en nog steeds ontstond er niets in mijn brein. Maar vanmorgen in de auto, onderweg naar kantoor... De grote rood / oranje bol die heel langzaam aan de horizon omhoog kwam. Die deed iets ontwaken... Ik heb geloof ik toen bij mijzelf gezegd, volgens mij heb ik nu voor vandaag alles wel gezien. Een beetje als Simeon zeg maar. Maar ik ben nog niet klaar dus...
Geluksmomentjes: verkleinwoord enkelvoud van het zelfstandig naamwoord geluksmoment, wat weer als betekenis heeft: ogenblik dat men zich aanzienlijk prettiger voelt dan gewoonlijk. En ik kan je met zekerheid zeggen dat ik me in de afgelopen paar dagen een paar keer echt zo gevoeld heb. Ook het tegenovergestelde heb ik gevoeld deze paar dagen, maar het aanzienlijk prettiger overheerst. En als je me een beetje kent dan weet je dat ik dat heerlijk vind, maar eigenlijk ook niet goed weet hoe hier mee om te gaan. Moet je dat delen? Moet je zoiets laten zien? Hoe doe je dat? Gewoon genieten? En laten zien dat je geniet? Ik weet het niet. Je zou het aan mijn gezin en omgeving moeten vragen of ik anders was in de afgelopen paar dagen. Ik weet wel dat ik er ontzettend van geniet dat het zo was, en heel eerlijk? Ik hoop dat het nog een paar gaat gebeuren. Die dopamine die dat oplevert is zo fijn.
Ik gun een ander dit eigenlijk ook best wel. Maar ik weet niet zo goed of ik daar een bijdrage aan kan leveren of niet? Ik weet niet of ik daar iets voor moet doen, of dat het gewoon natuurlijk bij je komt. Of het ontstaat als ik dit stuk klaar heb en je leest het en denkt terug aan je eigen geluksmomentje. Of dat ik misschien middels een antwoord of gebaar hiervoor kan zorgen. Het kan me eigenlijk niet zoveel schelen. Ik hoop gewoon dat je ze hebt. Of dat er eentje ontstaat door middel van mijn schrijfsel. Ik word hier eigenlijk wel weer blij van, want het is me gelukt om een stukje te schrijven naar aanleiding van een geluksmomentje terwijl wij gingen ballonvaren. Het is gewoon een stuk geworden om je blij te maken, en een glimlach op je gezicht te toveren vanwege mijn uitgebreide en malle taal gebruik.
Reacties
Een reactie posten