Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven.

Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk JA te zeggen. Ja ik geloof te zeggen, in de wetenschap dat in de tijd, diezelfde tijd, het best wel moeilijk gaat worden om ervoor uit te komen dat ze naar de kerk gaat. Wij mochten 3 jaren achter elkaar horen dat onze kinderen kozen voor het geloof. Terwijl ik daar mijn gedachten over liet gaan, bedacht ik mij dat ik dit 30jr geleden ook gedaan heb. Maar heb ik daar in de verleden tijd wel de juiste dingen aan gekoppeld? Qua opvoeding schijnbaar wel, want al onze kinderen hebben dezelfde keuze gemaakt. Maar verleden tijd…. Is dat garantie voor de toekomst?

Ik neem de tijd tegenwoordig om dingen te doen. Althans daar was heel goed mee bezig, maar moet het nu even weer terug leren. Leren dat ik door de tijd te nemen, echt dingen heel goed kan. Dat door de tijd te nemen, dus door even na te denken, dingen makkelijker gaan of worden. Dat meningsverschillen voorkomen kunnen worden. Dat de tijd ervoor kan zorgen dat relaties goed blijven en dat dingen zijn zoals ze zijn. Kreeg vandaag ook weer een mailtje waarin excuses werden gegeven dat diegene niet direct de tijd had genomen om te reageren. Dat hoeft dus niet. Soms is de tijd juist het beste.

Ik heb me heel sterk afgevraagd of het nu inderdaad de tijd was om dit allemaal te schrijven. En eerlijk is eerlijk, ik heb er nog steeds wel een beetje moeite mee. Is het wijs? Of is nog niet de tijd hiervoor? Naarmate de woorden blijven komen komt ook het gevoel dat het goed is. Dat de overdenking aan het einde van ons eten van vanavond op het juiste tijdstip kwam. Dat het nu tijd is om eerlijk te zeggen, ik heb nog steeds tijd nodig. Ik ben de grote wijzer van de klok, en niet de secondewijzer. Ik loop wel, maar even niet zo hard als je van mij gewend bent. Ik neem even de tijd voor mijzelf. 

Weet je, ik blijf stuiteren. Ik blijf nog altijd mijzelf, en de tijd zal leren dat het straks allemaal weer net zo zal gaan als we gewend waren. Maar voorlopig nemen we de tijd om te herstellen en te genieten van de dingen die ons overkomen. Halen we met anderen herinneringen op uit verleden tijden en zijn we blij met alle tijd die we met elkaar hebben.

Mijn conclusie? Neem de tijd voor elkaar en voor de dingen die gebeuren.