Tijdens de auto rit vanmorgen luisterde ik naar een preek van Erik. Tijdens het luisteren was er een auto achter mij die in mijn spiegel telkens dichtbij en dan weer verder weg was. Tijdens rijden heel erg irritant, maar het deed mij denken aan mijn relatie die ik heb met het geloof. Daar heb ik precies hetzelfde. Het ene moment ben ik hier heel erg mee bezig en ben ik heel dichtbij datgene wat ik geloof, om er een volgend moment weer heel ver bij weg te zijn. Dat is heel irritant. Maar ik denk ook de de essentie van het geloof. En juist daar gaat het vaak mis bij mij. Ik had heel veel aandacht voor de woorden die Erik sprak, en kon hem goed volgen. Maar door de auto ben ik eigenlijk de draad kwijt geraakt. Best wel jammer, want ik zou juist hier meer en nog veel meer en beter van willen hebben. Maar heb nu uit eindelijk minder minder gekregen. Al denk ik de strekking van zijn verhaal juist dit is.
Al rijdend en verder luisterend deed ik iets wat ik niet zou moeten doen, namelijk mijn telefoon bedienen. Na het luisteren naar Erik besloot ik om ook nog te luisteren naar Jefta. De strekking van zijn preek was bijna hetzelfde als Erik, en ik voelde mij aan het einde van de preek dan ook best wel weer gesterkt in mijn doen en laten met betrekking tot mijn geloofsleven. En ik hoef niet meer, maar meestal wel beter. Maar daar doe ik niet heel veel voor. Alleen als de kans zich aan dient? Tja dan laat ik hem niet lopen. En dat strookt dan weer precies met datgene waar ik het in het begin over had, mijn geloof is vaak precies andersom. Daar wil ik soms meer, maar als de kans om minder te doen komt laat ik hem niet lopen. Heel bijzonder. En eerlijk is eerlijk, ook apart. Zeker als je bedenkt dat ik nooit gedacht had om hier zo open over te schrijven.
Maar ik dwaal af, ik schreef over dan weer dichtbij en dan weer ver weg of verder weg. Je hebt ook van die vaste relaties die zo zijn. Die waar je het ene moment heel veel contact hebt en soms ook heel lang niet. We zijn heel blij met deze relatie, maar eigenlijk vinden we het verschrikkelijk irritant dat het soms ook zolang stil kan zijn op de lijn. Misschien moet ik hier iets mee? Misschien moet ik vaker en meer uit mijzelf dingen oppakken en ondernemen? Of zou het zo zijn dat het allemaal wel komt? Wil ik toch meer dan ik denk? In plaats van tevreden te zijn met datgene wat ik heb? Ik weet het niet, ik ga het ontdekken.
Wat betreft de auto, de bestuurder heeft het lang volgehouden met dichtbij ver weg, maar vlak voor een afslag was het gebeurd. Toen kwam de auto dichter en dichterbij om mij vervolgens te passeren. Ik was verlost van een irritante manier van rijden, en van de ergernis dat iemand op deze manier achter mij bleef hangen. En mijn gedachten? Ach deze gingen verder over deze metafoor. En wel dat ze eigenlijk niet opging voor de relatie die ik met God heb. Want die blijft wel telkens ver weg en dichtbij. Daar verander ik niets aan. In die relatie zal het telkens zo zijn dat het heel dichtbij komt, en dat ik het de ene keer fijn vind, en de volgende keer irritant. Maar mijn autoritten leveren wel weer mooie gedachten, en hele fijne preken op.
Ik wens jullie heel veel irritant ritten toe die je inzichten geven in de dingen van het leven. En ik? Ik ben weer klaar met schrijven en luister ondertussen naar Stef Bos met de nummers die staan op "Kaartenhuis".
Reacties
Een reactie posten