Toen ik vanmiddag aan het wandelen was, luisterde ik weer naar één van mijn favoriete podcasts. Dat is "Scheppingsdrift" Hierin ging het over de wetenschap en het geloof. Een fantastische combinatie. In deze discussie kwam ook de ongelovige Thomas voorbij, en daaraan gekoppeld "Zalig zij die niet zien, maar toch geloven" Dit greep mij op deze witte donderdag. De donderdag van "The Passion" , de donderdag van het laatste avondmaal. Terwijl in een heleboel plaatsen de kerken leeglopen, is in deze periode een verbondenheid. Is "The Passion" iets wat velen van ons samenbrengt. Genieten we schouder aan schouder van de muziek die klinkt, van het verhaal van Jezus in een moderne jas. Kunnen we ons verwonderen over hoe actueel sommige onderdelen van dit verhaal eigenlijk nog steeds zijn. Dat vind ik dan weer bijzonder. Wat dan is er dus toch iets wat ons allemaal samen brengt zonder dat we daar zelf echte invloed op hebben.
Herkenbaar vind ik eigenlijk de zin: "Zalig die niet zien, maar toch geloven". Eigenlijk is dat het kenmerk van alle geloven. Ja ook van het Roomse. Al heeft de Katholiek iets meer tastbaars hier, dan de gemiddelde protestant, gelijk zijn ze in het niet zien van degene die ze belijden. Daarmee verbind hen zich. Veel verder wil ik hier niet op ingaan deze keer.
Zalig die niet zien. Ik zie zoveel wat anderen niet zien. Maar dat wijt ik aan mijn ADHD en aan mijn brede interesse. Maar daar kan ik deze zin uit de woorden van Jezus aan Thomas niet aan koppelen. Die heeft meer te maken met het aannemen dat ding zijn zoals ze zijn zonder dat je daarvoor het bewijs ziet. Eigenlijk is het opkomen en ondergaan van de zon zoiets. Of het waaien van de wind. Je weet dat het gaat zoals het gaat, maar je kunt er geen verklaring voor vinden in de wetenschap. Voor een kerkganger is het omdat het zo geschapen is. Voor beiden is het zo, omdat het zo is. En juist daar ontstaan de discussies tussen mensen. Juist daar ontstaat wrevel tussen mensen. Ontstaan geloofsruzies, en verwijdering tussen mensen. Terwijl het eigenlijk helemaal niet hoeft. Weet je zalig zij die niet zien, maar toch geloven. Vandaag is het witte donderdag. De dag van The Passion.
Al lopend en luisterend hoorde ik dat het helemaal niet zo gek is om wat vaker als ongelovige Thomas door het leven te gaan. Eigenlijk is hij helemaal niet zo ongelovig als het spreekwoord ons wil doen geloven. Want hij zei gewoon datgene wat een ander ook gezegd zou hebben als hij er niet bij was geweest de eerste keer. En hoe vaak doen we zelf niet zo'n uitspraak? Hoe vaak zijn wij zelf niet ergens niet bij terwijl we dit wel graag hadden gewild? En hoe vaak trekken we dan niet de woorden van de ander die er wel bij was in twijfel? Precies. Zalig zij die niet zien, maar toch geloven. Dus zeg het maar... Ben je net zo slecht als ik? Of ben je wel overal bij?
Misschien is het goed om onszelf af te blijven vragen of we niet meer vertrouwen in de ander moeten stellen. Of dat het niet beter voor ons gemoed is om niet altijd alles van een ander in twijfel te trekken. Overigens, dit geldt niet voor alle dingen hoor. Ik ben de laatste die zegt dat je alles moet geloven wat een zekere president van het vrije westen allemaal zegt, of van zijn plaats vervanger. Zou de wereld er niet een klein beetje beter uitzien als we dat gingen doen? Zou witte donderdag en morgen goede vrijdag niet een sterkere betekenis voor ons krijgen als we ons daar bewuster van zouden worden? Ik denk het wel. Ik ga er een begin mee maken, en hoop dat het deze Pasen mag leiden tot een nieuw en mooi begin. Want dat was het immers ruim 2000 jaar geleden ook.
Reacties
Een reactie posten