Het bushokje

Vanavond bij tafel lazen we een overdenking over de toekomst en wat er van ons als christen in deze wereld verwacht mag worden. Alsmede hoe jezelf positief kunt latenmerken dat je op bepaalde vlakken anders denkt, en dingen soms ook anders doet. Deze overdenking was n.a.v. een foto van een bushokje. 

Het beeld wat gebruikt werd was me volkomen duidelijk, maar de beeldspraak bleef hangen. En na het eten toen de afwas gedaan en ik even in de stoel had gelegen speelde deze beeldspraak nog steeds. En ik heb vervolgens gespeeld met de mogelijkheden van het internet, en kreeg een heel mooi beeld voorgeschoteld. En het idee wat ik hierbij kreeg wil ik jullie niet onthouden.

Soms als je aan het lopen bent, en de duisternis valt in, kan het gebeuren dat je in de verte een bushokje ziet wat hel verlicht is. En je hartje springt toch even op. Want dat betekend dat je even kunt rusten. Even mag bijkomen van de wandeling en van het voortslepen van de voeten. Even kunt zitten terwijl het niet donker is om je heen. Gewoon even een punt waar je even het drinken uit je rugtas kunt halen die je thuis om had gehangen, en direct ook maar even gevuld had met water, banaantje, en een koekje. Ook de koptelefoon had je daar zojuist in gestopt want het werd donker, en dan is het toch wel fijn om de omgevingsgeluiden goed te horen. Je bent er. Hé even uitblazen, en even drinken.

Want ja het is ook wel nodig. De wandeling is weer langer geworden dan gedacht. Het is geen probleem, maar het gebeurd de laatste tijd steeds vaker at de wandeling uitloopt. Je komt uiteindelijk moe maar voldaan thuis, dat weet je wel. En de gedachten zijn leeg, dus het is fijn, maar... Het is toch niet normaal? Je gedachten gaan alweer met je op de hobbel. Heb ik het te druk? Ach wat is zo'n bushokje toch fijn. Gewoon even drinken zonder dat er weer een paar druppen op je kleren vallen. Gewoon even rust... En het is ook nog relatief veilig want de lichten maken je goed zichtbaar voor anderen.

Zo water op, banaan op, schil in de prullenbak en op naar huis. Duurt nog wel een paar kilometer maar we kunnen weer tegen. En eenmaal thuis gekomen moet je onbewust toch nog even weer denken aan het bushokje. Die welkome oase van rust, waar je gewoon even uit kon rusten zonder verplichtingen.

Deze gedachte, kwam in mij op na het lezen van de allerlei dingen. En eerlijk gezegd is het wel waar. Dat bushokje staat inderdaad symbool voor de rustpunten die wij in onze dagelijkse wandelingen van het leven nodig zijn. We komen niet elke dag zo'n bushokje tegen, maar we wandelen wel elke dag. En we merken prima aan onszelf dat de wandelingen langer worden. Want we nemen steeds meer op onze vork. Er komen steeds meer dingen op ons af, en ja dan moet je soms even rust nemen om alles te ordenen. Om gewoon tot rust te komen zodat alles terug valt op zijn plek en je er weer even tegen kunt. En het hokje komt inderdaad van als een lichtpunt in de verte. Een vakantie waar je naar uitkijkt, een pakket waar je al heel lang op wacht. En zo zijn er vast nog veel meer dingen te noemen.

Ik zie mijn verlichte bushokje in de verte. Nog anderhalve week en dan kan ik even weer bijkomen. Even weer genieten van de dingen die ik leuk vind. En jij? Wandel je nog steeds in het donker? Of zie je al een verlicht bushokje?