De stoel

 De stoel

Toen ik vanmorgen weer in de auto onderweg naar het werk was, heb ik mij weer verbaast hoe mooi de wereld kan zijn als de mist niet perse over de weg hangt. Tussen huis en Zwolle zag ik machtig mooie dingen, maar op de brug over de IJssel werd ik weggeblazen. Zo jammer dat je op zulke momenten geencamera bij je hebt, en niet de mogelijkheid hebt om je auto stil te zetten. Want dit was echt spectaculair. Wolken van mist hangend over het water, net na de brug. Opklimmend omdat ze oplossen en daardoor het water en de rest niet zichtbaar, maar wel de hogere dingen. Maar met name het wolken principe wat je zag. Ongelofelijk. Normaal zie je dat alleen op afstand of als je in het vliegtuig zit. Maar nu naast mij. En dat neem je dan allemaal op als je daar in 2 á 3 seconden voorbij rijdt en ook nog moet opletten hoe je mede weggebruikers zich gedragen. Ik was echt onder de indruk.

Ik neem dit weer mee in mijn gedachten en zal vanavond als ik thuis in de stoel ga liggen hier vast nog even aan terug denken. Dat wil zeggen als de stoel mij weer tot stilstand heeft gebracht. Deze voor ons nieuwe stoel heeft namelijk de gewoonte om wanneer ik er in ga liggen, mij het idee te geven dat ik ronddraai. Dit is zo'n bijzondere ervaring dat je het eigenlijk niet gelooft. Ook mijn brein kan dit niet volgens want het weet dat ik stil lig, maar toch heeft het, het idee dat we ronddraaien. Maar schijnbaar word ik op deze manier gedwongen om tot rust te komen. Want na verloof van tijd word de draaiing minder en komt alles tot rust. Is er alleen nog de muziek die klinkt, als de radio aan staat, of het gepraat van mijn wederhelft met één van de kinderen. Ik snap er niets van, maar het geeft me wel telkens het idee dat ik rustmomenten nodig ben. Dat alles te snel gaat. Dat ik misschien wel teveel wil doen. En waarom dat dan door middel van een stoel moet? Geen idee. Het is wel bijzonder in ieder geval.

Maar het zal de metafoor wel weer zijn. Die metafoor van het is zo druk om je heen. Je moet dit, je moet dat. Hier wordt er iets van je gevraagd, maar dien je een mening te geven. Er komt iemand langs die je iets vraagt waar je iets van moet vinden. Tijdens je rustpauze, wordt er toch weer over werk gepraat. Het draait en draait en gaat gewoon door, en je bent er onderdeel van. Maar dan op het moment dat je ven alleen bent. Even niemand hoort, ziet of iets anders dan draait het om je heen. Dan zie je dit gebeuren bij anderen. Is het net alsof je er even niet bent, alsof alles even stil gezet wordt. Ik denk dat de stoel dat bij mij probeert.

Maar de wereld draait gewoon door en ik vind het verschrikkelijk wanneer mijn telefoon gaat als ik daar in die stoel lig. Op appjes reageer ik pas na een half uur of zo, maar ja heb wel even gekeken. Ben wel even weer afgeleid geworden. En als iemand belt? Dan neem ik wel gewoon op, dus hoezo rust je uit? Maar liggend in die stoel met mijn ogen dicht, en het gevoel van draaien in die stoel terwijl ze gewoon stil staat. Dat gaat niet weg, dat gaat pas weg als alles rustig is geworden. Als de wereld nog steeds gewoon draait, maar mijn gedachten leeg zijn. Er niets meer is wat mijn hoofd nog wil afmaken zonder dat ik er echt iets aan kan doen. Dan gaan min ogen open en ben ik heel blij dat ik weer in die stoel heb gelegen.
Dan heb ik hetzelfde gevoel als ik vanmorgen in de auto had rijdend over de IJssel en kijkend naar de mist die als wolken op een fantastische wijze over het water hing. En ben ik dankbaar dat ik weer thuis ben, en dat ik weer mag genieten van mijn gezin. Dan heb ik die glimlach terug waar ik eerder over heb verhaalt.

Heb jij zo'n plekje? Zo'n rustplaats? Ken je dat zo'n plekje? Wil je daar graag zijn? Of maak je er eigenlijk nooit gebruik van, terwijl je er wel eentje hebt? Ik kan het je aanraden. Het is zo fijn om op deze plaatsen gewoon even tot rust te komen. Gewoon even terug naar jezelf, terug naar vrijheid, liefde en geluk. Gewoon even... Vul het maar in en geniet ervan.