Doorgaan naar hoofdcontent

Dingen doen en afmaken

Geen idee waarom maar er is iets in dat wil schrijven over het oppakken van zaken, en er dan halverwege mee stoppen of niet afmaken. Dat is zoiets bijzonders en ik merk dat het me de laatste tijd steeds vaker overkomt. Zou dat leeftijd zijn? Of gewoon iets wat een ieder heeft? Of ligt het aan het feit dat ik ADHD/ADD/AHD of iets van dien aard heb? Of ligt het gewoon aan het feit dat ik te druk ben, en geen tijd genoeg voor mezelf neem zoals ik de laatste keer schreef? Ik weet het niet, maar vind het wel vervelend. Ik wil de dingen namelijk graag afmaken en wel op zo'n manier dat het nooit weer terugkomt in de vorm waarin het nu tot mij gekomen is. Een vraag wordt beantwoord en een probleem opgelost. Als het terugkomt, bekend het dus dat ik niet goed genoeg mijn best gedaan heb om het op te lossen. En dan aanlopen tegen het feit dat ik iets oppak en niet goed afmaak, dat gaat fout. 


Ik merk dat ik dingen ga uitstellen. Zo van: "O dat kan later ook nog wel, dan heb ik direct iets meer" Of "Ach als ik het de volgende maand oe, is het ook wel goed" Om dan vervolgens halverwege de periode er achter te komen dat ik dit helemaal niet leuk vind. Ik ga me ergeren aan mezelf. Of meer aan het feit dat ik het niet gewoon heb opgepakt. Want nu moet ik soms twee keer, of me eerst weer inlezen waarom ik het zo had gedaan. Echt bizar vreemd. Dat heb ik met het schrijven van deze blog ook. Ik zit in de trein naar huis terug, en nu tijdens het schrijven denk ik, waarom heb je dit niet vanmorgen of gisteravond gedaan. Toen dacht je er aan en had je leuke voorbeelden, nu is het weer zo alledaags, en simpel. En dus krijg ik alweer last van mijzelf en wil ik het geschrevene weggooien. Geef ik mezelf weer op m'n kop dat ik het niet eerder gedaan heb, en snap ik mezelf weer niet. Beetje part of my life. Part of my story. Maar wat moet ik anders doen? Hoe zal ik het anders doen?


Dilemma's waar je niet uitkomt, want je beloofd jezelf van alles. Want de volgende keer pakken we het gewoon weer normaal op. De volgende keer kom het wel in een keer goed. Ja de volgende keer... Ik word om met kabouter lui te spreken "Hier zo moe van" Want wanneer dan? Hoe dan? Hoe houd ik het dan wel vol? Of waarom? Een dom en raar gegeven. En ik vrees ook dat ik er niet uit ga komen? Jij als lezer hebt natuurlijk allang bij jezelf een oplossing hiervoor gevonden? Doet natuurlijk de dingen wel op de manier zoals je van jezelf verwacht. Ik hoop het voor je. Zo niet? Dan hoop ik dat we samen door dit schrijfsel tot de conclusie komen dat we het anders moeten doen, maar dat we niet weten hoe. Dat we samen een oplossing zoeken die voor ons werkt. Zouden we hem ook delen? Waarschijnlijk niet, want dat vergeten we weer. Maar het is wel iets om over na te denken.


Ik ga denk ik een poging doen om mee te blijven lezen met het brief van Paulus aan de Efeziërs. Het zal moeite kosten, maar ik ga mij ervoor inzetten. Tevens zal ik weer gaan proberen om elke 5min te lezen in et boek waar ik mee begonnen ben. En jij welke doelen stel jij jezelf? Vraag me af en toe maar of ik m'n doelen heb gehaald of niet, want dan denk ik er tenminste weer over na.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...

Verlichting

Ken je dat gevoel dat de verlichting van andere auto's altijd verkeerd staat? Gistermorgen in mijn reis naar het verre kantoor, ik heb er immers twee, leek het alsof ze allemaal in mijn gezicht schenen. Man wat zijn die lampen fel. En die halogeen lampen helemaal. Gelukkig zijn er her en der hoge middenbermen of bomen waardoor je er iets minder last van hebt. Maar het was in deze rit dat ik de mij inhalende auto's vergeleek met mijn gedachten stroom, maar ook met mijn leven. En dan met name mijn positie in de maatschappij. Hoe dat kwam? Wel ik houd mij 's morgens keurig aan de geldende snelheid, helemaal omdat ik toch last heb van die eerder genoemde lampen. Met de auto op cruise control heb ik één ding minder om mee bezig te zijn, en kan ik gewoon door. Maar goed ik dwaal af, ik rijd dus met een constante snelheid en word telkens ingehaald. En bijna constante stroom van auto's die mij voorbij schiet. Sommige van hen zie ik een aantal minuten later weer voor mij opduike...