Vandaag ging ik voor mijn eindejaarsbloemen brengen bij mijn ouders en schoonouders. Normaal gesproken doe ik dit niet zelf, maar laat ik ze bezorgen. Echter was er nu ruimte genoeg om het zelf te doen. Tijdens de wandeling voorafgaande aan het bezorgen, ben ik de gehele tijdbezig geweest met datgene wat ik nu aan het doen ben. Schrijven. Ik bedacht mij dat nu ik de bloemen besteld had en ze zou gaan brengen er alweer een jaar voorbij is. Nou ja bijna dan. Een bijzonder jaar. Een jaar waarin ik veel geleerd heb over mijzelf. Een jaar waarin wij als gezin helaas ook mochten toetreden tot de club die iemand moet missen, iemand die in onze ogen te vroeg is weg gehaald. Een jaar waarin er weer een flink aantal blogs / overdenkingen van mij mochten verschijnen. Een bijzonder jaar. Een jaar waarin ik, en dat durf ik nu wel toegeven, eindelijk weer emotioneel kan worden. Eindelijk durf ik, en kan ik, toegeven aan mijn tranen als ze er zijn. Eerlijk is eerlijk, het voelt elke keer weer bijzonder als het zover komt. En elke keer voelt het ook als een opluchting. Echter voel ik het ook als bezwaarlijk. Want dan merk ik aan mij dat elke vezel eigenlijk wil huilen, maar dat mijn brein er niet aan toe is. Dan verzet ik mij er toch nog steeds tegen. Heel bijzonder. En heel bijzonder dat ik dit heb mogen terug vinden dit afgelopen jaar.
Moet je nou echt schrijven over een jaar wat voorbij gegaan is? Of kun je ook gewoon schrijven over de dingen die je bezighouden. Eigenlijk zoals je altijd doet? Geen idee. Ik schrijf datgene wat in mijn opkomt. En dus nu ook. Maar tijdens het wandelen kwam er ook in mij op dat ik in het afgelopen jaar ook veel opener ben geworden over mijn christen zijn. Ik durf nu rustig in dit schrijven aan te geven dat ik naar de kerk ga. Dat ik voor en na mijn eten bid. Dat ik de bijbel lees, en dat ik nadenk over datgene wat er in de bijbel staat. Dat ik dankbaar ben voor alle mooie dingen die mij overkomen, en dat ik heel veel moeite kan hebben met de slechte dingen die ik beleef. En dat ik nu hardop durf zeggen: In mijn nood riep de ik de Heer aan, en Hij antwoorde mij. Nu hoor ik de vraag: Hij antwoorde jou? Direct? Wat hoorde je dan? Hoe ging dat dan? Hij antwoorde op zijn tijd. Maar wat ik bedoel is dat toen ik in mijn nood Hem aanriep en zij waarom? En zei help mij! Ik datgene kreeg wat mij het beste hielp. Rust en inzicht. Kwam dat altijd direct? Neeh absoluut niet. Ik lieg absoluut niet als ik zeg dat ik dit jaar ook regelmatig aan geschopt heb tegen de dingen die mij (ons) zijn overkomen. Maar telkens kwam er rust, en kwam er een moment waarop ik rustig werd en rust vond bij Hem die mij kracht geeft om dit te doen.
Ben ik een super gelovige? Neeh absoluut niet. Ik zou bijna durven zeggen dat ik het omgekeerde ben. Iemand vroeg mij dit jaar: En je ouders dan? Halen die kracht uit hun geloof? Ik antwoorde: Voor zover ik kan zien en merk ja, zij halen daarvandaan hun rust en kracht. En jij? Ik antwoorde: Anders dan zij, maar ik ervaar rust als ik zing over mijn geloof of schrijf zoals nu over mijn geloof en de dingen die mij overkomen. Ik ben niet iemand die zomaar zal zeggen geloof in de Heer en alles zal goedkomen. Neeh ik ben iemand die zegt: Zoek iets war je rust vind en kijk war dit vandaan komt. Ik ben nu zover dat ik weet dat het bij mij komt van mijn opvoeding met kerk en bijbel. Ik merk dat ik daar nu mijn kracht uithaal. Dat ik mij kracht haal uit het zingen wat ik kan en doe. En dat ik rustig word als ik lees over mensen die hetzelfde ervaren. Ik ben heel dankbaar dat ik kan zeggen: In mijn nood riep ik de Heer aan.
Ik heb mijn bloemen gebracht bij de mensen die mijn hebben opgevoed in datgene wat hun kracht geeft, Bij de mensen die mijn voorleven hoe ik in negatieve dingen toch positieve kracht kan vinden. Ik bracht mijn bloemen bij de mensen die mij hebben laten zien dat het helemaal niet erg is om externe hulp in te roepen als je er zelf niet meer uitkomt. Ik ben zo dankbaar dat ik heb besloten deze mensen aan het einde van het jaar een bloemetje te brengen. Het is zo'n klein gebaar voor alle adviezen en hulp die ze geven, dat ik dit zal blijven doen tot het moment dat ze er niet meer zullen zijn. En jij? waar haal je je rust en kracht vandaan? En wie bedankje aan het einde van het jaar voor alles wat ze voor je hebben gedaan in het afgelopen jaar?
Ik wens, neeh beter, ik bid dat het je gegeven zal worden om dankbaar te kunnen terugkijken en dat je een klein beetje mag terug geven van datgene wat je hebt ontvangen.
Reacties
Een reactie posten