Ik ben begonnen met een cursus emotie beheersen / herkennen. Neeh hij heet omgaan met emoties. Okay ik ben nog maar net begonnen, maar ik loop vast bij de vraag hoe ga jij om met angst? Ik kreeg een filmpje te zien waarin er werd opgepast op een klein kindje. Deze komt naar beneden met de opmerking dat het niet kan slapen omdat er een monster onder het bed zit. Wat doe je? Zeg je niet aanstellen en gewoon gaan slapen? Of zeg je er bestaan geen monsters dus gewoon gaan slapen? Of ga je mee naar boven en kijk je samen onder het bed? Das niet zo moeilijk toch? We gaan naar boven en kijken samen onder het bed, constateren dat er geen monsters zitten blijven vervolgens nog even ter geruststelling en hebben daarmee het probleem opgelost. Maar hoe ga je om met je eigen angst? Wat doe jij als je bang bent? Die vraag kwam eigenlijk best wel hard binnen. En ik ben er nog steeds me bezig, want ik heb eigenlijk geen idee. Jij? Heb jij een idee wat je doet?
Hoe langer ik er over nadenk, en ik mijn helikopter view gebruik, hoe meer ik mij zelf zie bewegen door de kamer. Ik loop weg volgens mij. Wil het niet onder ogen zien en ga iets anders doen. Maar als het iets is waarbij de kinderen aanwezig zijn doe ik stoer. Neeh papa is niet bang. Papa heeft respect voor, maar neeh bang ben ik niet. Is ook een beetje zo hoor in die situaties, maar eigenlijk ben ik toch wel een beetje bang. Want wat als... Dus ja ik ben bezig met het werken aan mijn eigen ik. Beginnend met ontdekken hoe ga ik om met bang zijn.
Van vroeger weet ik dat wanneer ik echt bang werd ik of naar beneden ging, of een lampje aanstak en dit onder de dekens hield. En als ik dit laatste maar lang genoeg had gedaan dan vergat ik mijn angst, werd moe deed het lampje uit en viel eigenlijk direct in slaap. Nu ben ik angstig als het heel donker word en ik geen idee heb wat er aan de hand is. Ik loop van hot naar her in de kamer, om vervolgens op de wc te gaan zitten. En als de kinderen in de buurt zijn dan praat ik veel en, zij zullen dit beamen als je het vraagt, doe heel druk. Maar daarmee heb ik nog steeds de angst niet overwonnen. Doe stoer, maar ben eigenlijk nog steeds dat kleine kindje van vroeger.
We hebben een onweer meegemaakt aan het einde van een dag, wat zo ontzettend beangstigd was, dat we de gordijnen dicht gedaan hebben. Allemaal dichtbij elkaar zaten en liedjes zijn gaan zingen. Gewoon om er maar voor te zorgen dat de kinderen, die toen nog klein waren, rustig bleven. Sindsdien gebeurd het regelmatig dat wanneer ik alleen ben, en in spannende situaties terecht kom, ik ga zingen. Hetzij hardop, hetzij in mijzelf. Het is dan alsof ik rustiger word. Eigenlijk doe ik precies hetzelfde met mijzelf als toen met de kinderen. Dus als ik bang ben zing ik.
Weet je, ik dacht dat ik alles hele goed onder controle had. Dat toen ik een kind was ik als kind dacht en sprak, maar dat ik nu ik man geworden ben als een man zou spreken. Maar niets is minder waar. Ik ben in sommige dingen nog steeds dat kleine kind van vroeger. En spreek dan nog steeds als dat kleine kind van vroeger. En hoe meer ik er over nadenk, hoe langer ik nadenk over wat doe jij als je bang bent? Hoe meer ik denk dat ik nog steeds een klein kind ben. Weglopen voor die dingen, want het is eng. Het is moeilijk. Ik kan het niet dus... Ik ben nog steeds niet volwassen geworden op dit gebied. En eerlijk gezegd, ik schaam mij er niet voor. Waar ik mij wel voor schaam is dat ik dit nu pas herken van mijzelf.
Wat ik ga doen nu ik dit weet? Onder ogen zien dat ik bang kan zijn en mag zijn. Dat het niet erg is om bang te zijn. En dat ik dus rustiger word als ik zing. En dat we samen onder het bed kunnen schijnen om te zien dat het goed is. Dat er geen monsters zijn die me iets willen doen. En wat onweer betreft? Ik blijf er gewoon heel veel respect voor hebben, en zal gewoon wat drukker zijn. En jij wat doe jij als je bang bent? Denk hier eens over na in de komende tijd.
Reacties
Een reactie posten