Mijn columns en gedachten

Ken je de titel "een grijze muis zijn" ? Als je het opzoekt dan krijg je dit: Een grijze muis is een uitdrukking voor een saai, onopvallend persoon die niet opvalt, weinig spannends doet en geen sterke persoonlijkheid of mening laat zien. Wel nu voor mijn gevoel voldoet mijn leven hieraan. En eerlijk is eerlijk ik weet niet of ik hier blij mee moet zijn of niet? Want eigenlijk betekend dit dat er niets tot weinig spannends of geks gebeurd, en dat alles loopt zoals het zou moeten lopen. Daar zou je toch tevreden mee moeten zijn? Of niet dan? Nou daar wringt de schoen. Ik denk dat ik iets mis. Zo'n FOMO gevoel. FOMO gevoel? Ja het idee hebben dat je iets mist dat anderen wel hebben. En dan datzelfde willen hebben. Zoiets... Maar de andere kant zegt weer dat ik dat helemaal niet moet willen. Dat ik tevreden moet zijn met datgene wat ik nu heb en doe. Denk en beleef. Want waarschijnlijk heb ik helemaal niet de kracht voor datgene wat anderen meemaken. Ben ik helemaal niet de ...

Het is de hoogste tijd dat er weer eens een blog van mijn hand komt. Maar waarover? Ik heb niet zoveel te melden. Al hoewel? Ik luister naar een metall mix en daar speelt Zeit van Rammstein. En wat je ook verder van ze vindt, dit is een nummer als je die op je laat inwerken dan moet je toegeven dat hij gelijk heeft. Soms zou je willen dat de tijd stil bleef staan. Dat alles niet zo snel uit je handen glipte. Soms zou je willen dat de tijd stil bleef staan zodat je nog kon afmaken waar je aan begonnen was. Soms zou je willen dat de tijd kon worden terug gedraaid zodat je langer van dingen kon genieten. En soms zou je willen dat de tijd terug gedraaid werd om alle fouten die je gemaakt hebt te herstellen. Maar ja, die tijd is er niet. De tijd blijft niet staan. Die draait gewoon door, en wij? Wij gaan met haar mee. Niet altijd van harte, maar we gaan mee. Wat het verleden heeft ons gemaakt wat we nu zijn. De toekomst heeft nog vele verrassingen voor ons, en het heden laat ons zien dat we...

Toen ik vanmorgen in de auto zat naar een afspraak die ik had, overviel mij de gedachte wat toch de zin van leven was. Eigenlijk wat de zin van mijn leven was. Want alles wat we doen is eigenlijk zoals de Prediker het zegt: "Het najagen van wind" Want zegt Jezus in één van de preken die hij hield, "Je kunt niets meenemen van datgene wat je hier bezit" En ik moet eerlijk zeggen dat ik daar best wel even mee heb gezeten. Want als mijn leven niets voor zo stellen, waarvoor leef ik dan? Waarvoor doe ik de dingen dan die ik doe? Snap je me een beetje? Vast wel. En ik die niet altijd even sterk in mijn schoenen st als het op dit soort gedachten aankomt, heb bedacht dat ik het anders moest begrepen. Of het moeilijke woord interpreteren. Want als mijn leven niets waar zou zijn, dan kreeg ik niet de complimenten die ik krijg. Dan zou ik geen contact meer hebben met mijn kinderen en ouders. Dan zou ik gescheiden leven, en ergens in een hutje op de hei. Nu wil ik dit laatste w...

Zondagavond... Eind augustus. Het is alweer bijna donker geworden. De dagen worden korter. En het is weer zo'n heerlijke ouderwetse zondagavond. Er wordt gelezen, en de radio staat aan. De muziek die klinkt is de muziek die door een ieder is aangevraagd op de muzikale fruitmand op NPO Radio 5. En eerlijk is eerlijk, het klinkt allemaal fantastisch. Het zijn nummers die tot de verbeelding spreken, nummer die ons allemaal rustgeven en die de sfeer in de kamer ten goede komen. Het boek kan gelezen worden. De telefoon kan zijn filmpjes afspelen en Hattrick speelt gewoon door op de pc. En dan klink het Ave Verum Corpus van Mozart. En ik denk hé die ken ik. Maar waarom? Ik kan me niet herinneren dat we die op het mannenkoor ooit gezongen hebben in die vorm. En bij Menorah? Ik weet het niet meer. Maar de Latijnse tekst kan ik nagenoeg woord voor woord meezingen.  Ave verum corpus, Waarachtig lichaam, natum de Maria Virgine, geboren uit de Maagd Maria, vere passum, dat werkelijk heeft gele...

Zomertijd. Komkommertijd. Zomertijd. Vakantietijd. Zomertijd. Iedereen weg en ik ben nog thuis, want we gaan pas laat dit jaar. Je merkt het wel hoor. Het is heerlijk rustig. Overal kun je veel sneller langs en doorheen. Neeh niet de pretparken o.i.d. want daar kom ik niet. Ben immers nog aan het werk. De school naast huis is stil. Geen schreeuwende kinderen. Weinig auto’s door de straat. Het is gewoon heerlijk rustig. Alleen zo jammer dat ik nog moet werken. Al gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat het ook daar vakantie is hoor. Het is gewoon heerlijk rustig. Maar mijn tweede woord komkommertijd, was de aanleiding van dit schrijven deze keer. Want ik ben mij in deze rustige periode afgaan vragen waarom we deze rustige periode zo noemen. Waarom noemen we een periode van weinig nieuw nieuws, en weinig nieuwsaanbod komkommertijd? Daarvoor moeten we terug naar het Duits. Want het woord Sauregurkenzeit (augurken tijd) werd van de late 18 e eeuw gebruikt voor een slappe periode van w...

Vandaag en gisteren weer eens een lange rit in de auto. Gisteren me verbaast over bijzondere situaties, en me verwonderd over de waterhoos welke gezien is op het Sneekermeer. Die rit was gewoon leuk ondanks de lengte. Maar de rit van vandaag? Ik vond het op sommige momenten echt ten hemel schreiend. De mensheid rijdt er echt alleen maar voor zichzelf. Als ik de ruimte niet krijg? Nou dan neem ik hem gewoon. Jij gaat niet aan de kant? Nou dan kom ik zo dicht op je rijden dat je wel aan de kant gaat. En hoe groter de auto, hoe asocialer het gedrag. Beter gezegd, het rijgedrag. Ik heb me daar bijna de gehele rit over verbaast, of anders gezegd geërgerd.  Met dat de ergernis ontstond, kwam ook de vraag op hoe deze mensen in het normale leven zouden zijn. Zouden ze dan ook zulk gedrag vertonen? Of zouden ze dan tegenovergesteld gedrag vertonen? Of zouden ze gewoon te laat vertrokken zijn, en daarom dit gedrag vertonen? Dat zijn dan van die gedachten die door mijn hoofd gaan. Om vervolge...

Wat ik heel vervelend vind aan mijn lijf is dat tegenwoordig geen idee meer heb wat ik wel en wat ik niet aan kan. Op de momenten dat ik denk dat het wel lekker gaat, blijkt mijn lijf opeens heel erg veel moeite te hebben gehad. Maar op de momenten dat ik het heel erg moeilijk had, dacht ik, blijkt achteraf dat mijn lijf vond dat het wel mee viel. Ik snap er helemaal niets meer van. En het gekke wil dat het ook doorwerkt. Want als ik denk dat het wel lekker gaat met bijvoorbeeld werk, dan is het bagger. Ik heb geen idee wat dat allemaal is. Hebben jullie dat ook? Of is dat heel persoonlijk. Ik ken dit gevoel in het schrijven ook heel erg. Ik merk dat ik veel vaker dingen wil delen, maar vervolgens weet ik geen onderwerp en vliegt mij niets aan. Daarmee denk ik dan weer, nou misschien is het tijd om te stoppen want er komt toch niets meer. Kom dan telkens in zo'n negatieve spiraal. Ik haat dat, want dan gaan dingen verder door ook helemaal niet lekker, en dat werkt ook in huis door....

Meestal als ik alleen ben overvallen mij de gedachten over van alles en nog wat. Ik heb dit ook al eens eerder aangegeven. Soms leidt dit tot een blog en soms word ik er heel weemoedig van. En heel soms gebeurd het dan dat ik terug denk aan vroeger tijden, en dan komen soms de mooiste dingen boven. Deze keer kwam er iets boven nadat ik een glas water ingeschonken had. Meestal drink ik gewoon water, maar als er Spa rood of vervanger is drink ik dit, en tijdens het inschenken en het zien van de koolzuur bubbels moest ik denken aan de intrede preek die mijn vaders jongste broer hield in één van de gemeenten die hij heeft gediend. Hij stond op de preekstoel, schudden een flesje water en deed deze open. Je raad het al, het spoot alle kanten op. Ik lag net als de gemeente dubbel van de lach. Maar dat beeld schoot mij door het hoofd tijdens het inschenken van mijn glas water. Om vervolgens te blijven hangen, want natuurlijk ging mijn brein op de loop. En soms dan gaat het direct goed, en soms...

Ken je dat? Dat je van alles wilt doen maar dat er niets uit je handen komt. Dat bedacht hebt dat je van alles wilt afmaken? Maar dat je eraan begint, maar afkomen doet het niet. We noemen dat een nutteloze dag. Vandaag was zo'n nutteloze dag. Ik had me heilig voorgenomen niet aan bepaalde verleidingen toe te geven, maar het is weer niet gelukt. Ik wilde van allerlei dingen doen, en bedenken, maar het is er niet van gekomen. Ik ben begonnen met het uitzoeken van iets, maar halverwege gestopt omdat ik niet kon vinden wat ik wilde. En zo ging het de hele tijd door. Wachten op een email die moet komen omdat bepaalde dingen klaar gemaakt moeten worden, en je raad het al. De mail komt niet. Dus frustratie omhoog. Komt er eindelijk wel een mail? Kan ik er niets mee, spam. Gaat de telefoon. Denk je een lang verwacht gesprek. Neehoor SPAM. Het is vandaag echt een wat mij betreft nutteloze dag. Maar bestaat het eigenlijk een nutteloze dag? Want als het echt bestaat, zou je het moeten kunnen...

Zoals aangekondigd in het laatste schrijven, deze keer zou ik waarschijnlijk gaan schrijven over Les sept Paroles du Christ. En inderdaad vind ik daarin nu mijn inspiratie. Dat klinkt gek, maar ik zal proberen uit te leggen hoe dit komt. Sinds een paar maanden zing ik weer. En dat is zo heerlijk. Ik had niet verwacht dat ik het gemist zou hebben, maar blijkbaar is dit wel het geval. Ik dank mijn vader dat hij mij heeft gevraagd of ik samen met hem dit zou willen doen. Voor hem was het makkelijk, want dan kon zijn zoon hem halen en brengen en voor mij was het leuk om weer datgene te gaan zingen wat ik plezierig vond. En inderdaad, ik heb genoten (en geniet) van datgene wat er gezongen is en word op dit het koor waar wij beiden (en ook mijn vrouw) lid van zijn. In deze stille week worden er in verschillende kerken Vespers georganiseerd. Ik heb daar niet zoveel mee, maar als koor mochten wij gisteren deze openen. Dit hebben wij gedaan middels het zingen van een tweetal stukken over psalm ...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...

In onze laatste gezamenlijke Bijbellezing op Hattrick, een online voetbalspel, kwamen we de zin tegen: "Gebruik de gave die je hebt gekregen om anderen te helpen..." Ik heb aangegeven in het desbetreffende topic dat ik dit erg moeilijk vind. Want wat is mijn gave? En wanneer ontdek ik deze? Krijg ik van anderen te horen dat ik een gave heb? Of blijf ik altijd een grijze muis, en ga op in de massa? Ik vind dit moeilijk. Zijn deze stukjes schrijven een gave? Of is het iets wat iedereen kan? Is het makkelijk om gaan met mensen met een beperking een gave? Of is het iets wat iedereen kan leren? Zie je het is niet zo maar dat je zegt dat is een gave. Nu tijdens de OS, zie ik mensen dingen oen in hun sport waarvan ik denk dat is een gift. Als je die dingen kunt dan kun je iets waar anderen van kunnen leren. Terwijl zei waarschijnlijk zullen gaan zeggen, neehoor dat kan jij ook als je ervoor traint. Wanneer is iets een gave? Als jet het Olympisch dorp verlaat omdat je ziek geworden b...

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Ik heb geen idee meer hoe ik aan het idee ben gekomen maar het beeld staat me heel goed voor ogen. Ergens op een groot kerkhof, zo één met een hele lange laan voordat je bij de paviljoen bent. Aan beide zijden van de laan hoge grote bomen. Echt een plaats van rust en waar je, vergeef me, tot rust kunt komen. Daar op zo'n plek sta ik. En dan zie ze komen, 7 jongemannen. Er loopt 1 voorop, en achter hem lopen de overige zes twee aan twee. En de ene keer zie ik ze in witte kleding wegvallen tegen de sneeuw die er ligt, en de andere keer lopen ze in strak zwart pak. En ze lopen in gelid en in de pas van de ander. Heel rustig, maar tegelijk ook heel resoluut. Of ze van een graf komen? Of dat ze naar het paviljoen gaan, ik weet het niet. Mij overvalt de gedachte: "Wie zijn ze? En waarom doen ze dit? Zouden ze vrienden zijn van de overledene? Of zou de ondernemer ze hebben ingehuurd?"  Mijn gedachten gaan verder dan wat ik hierboven schrijf. Ze gaan met me op de loop. De mannen ...

  Vandaag ging ik voor mijn eindejaarsbloemen brengen bij mijn ouders en schoonouders. Normaal gesproken doe ik dit niet zelf, maar laat ik ze bezorgen. Echter was er nu ruimte genoeg om het zelf te doen. Tijdens de wandeling voorafgaande aan het bezorgen, ben ik de gehele tijdbezig geweest met datgene wat ik nu aan het doen ben. Schrijven. Ik bedacht mij dat nu ik de bloemen besteld had en ze zou gaan brengen er alweer een jaar voorbij is. Nou ja bijna dan. Een bijzonder jaar. Een jaar waarin ik veel geleerd heb over mijzelf. Een jaar waarin wij als gezin helaas ook mochten toetreden tot de club die iemand moet missen, iemand die in onze ogen te vroeg is weg gehaald. Een jaar waarin er weer een flink aantal blogs / overdenkingen van mij mochten verschijnen. Een bijzonder jaar. Een jaar waarin ik, en dat durf ik nu wel toegeven, eindelijk weer emotioneel kan worden. Eindelijk durf ik, en kan ik, toegeven aan mijn tranen als ze er zijn. Eerlijk is eerlijk, het voelt elke keer weer b...

Ken je dat gevoel dat de verlichting van andere auto's altijd verkeerd staat? Gistermorgen in mijn reis naar het verre kantoor, ik heb er immers twee, leek het alsof ze allemaal in mijn gezicht schenen. Man wat zijn die lampen fel. En die halogeen lampen helemaal. Gelukkig zijn er her en der hoge middenbermen of bomen waardoor je er iets minder last van hebt. Maar het was in deze rit dat ik de mij inhalende auto's vergeleek met mijn gedachten stroom, maar ook met mijn leven. En dan met name mijn positie in de maatschappij. Hoe dat kwam? Wel ik houd mij 's morgens keurig aan de geldende snelheid, helemaal omdat ik toch last heb van die eerder genoemde lampen. Met de auto op cruise control heb ik één ding minder om mee bezig te zijn, en kan ik gewoon door. Maar goed ik dwaal af, ik rijd dus met een constante snelheid en word telkens ingehaald. En bijna constante stroom van auto's die mij voorbij schiet. Sommige van hen zie ik een aantal minuten later weer voor mij opduike...

Vandaag ontvang ik het bestand voor mijn interview voor de CHF (Christelijke Hattrick Federatie) Een bestand bestaande uit een 8 of 9-tal pagina's. Op deze pagina's allerlei vragen. Vragen over mij, over mijn drijfveren, over mijn gedachten. Over mijn Hattrick team. Gewoon vragen over wie en wat zeg maar. Ook vragen over mijn geloof en over mijn drijfveren en gedachten hierover. Diepgaande vragen war goed over nagedacht kon en moest worden. Erg bijzonder, maar ook wel dankbaar om me daar even mee bezig te houden. Eén van de vragen ging over welke kunst of stuk het meeste indruk op mij gemaakt heeft. Daar heb ik even over na moeten denken. Want de meeste kunst die ik heb gezien vond ik of heel erg mooi, of verschrikkelijk lelijk. De opslag van de Nederlandse kunst waar we geweest zijn met collega's vond ik behoorlijk tof en indrukwekkend. Want daar hebben we stukken gezien die niet tentoongesteld worden. En daar waren echt hele mooie stukken bij. Maar dat heb ik niet opgesch...

Tijdens de auto rit vanmorgen luisterde ik naar een preek van Erik. Tijdens het luisteren was er een auto achter mij die in mijn spiegel telkens dichtbij en dan weer verder weg was. Tijdens rijden heel erg irritant, maar het deed mij denken aan mijn relatie die ik heb met het geloof. Daar heb ik precies hetzelfde. Het ene moment ben ik hier heel erg mee bezig en ben ik heel dichtbij datgene wat ik geloof, om er een volgend moment weer heel ver bij weg te zijn. Dat is heel irritant. Maar ik denk ook de de essentie van het geloof. En juist daar gaat het vaak mis bij mij. Ik had heel veel aandacht voor de woorden die Erik sprak, en kon hem goed volgen. Maar door de auto ben ik eigenlijk de draad kwijt geraakt. Best wel jammer, want ik zou juist hier meer en nog veel meer en beter van willen hebben. Maar heb nu uit eindelijk minder minder gekregen. Al denk ik de strekking van zijn verhaal juist dit is. Al rijdend en verder luisterend deed ik iets wat ik niet zou moeten doen, namelijk mijn ...

  Ik heb leeftijd issues. Ik bedoel dit : Volgend jaar word ik 50, maar als ik naar mijzelf kijk als ik weer eens langs een spiegel kom, nou dan vind ik dat niet. Mijn gevoel zegt dan dat ik nog maar net kom kijken. En dat botst dan weer met de werkelijkheid. Ja en dan gaat mijn brein op hol. Want hoe kan dit? Waarom denk ik dit? Hoe zou ik er dan uit moeten zien in mijn 50e levensjaar? Van die bijzondere gedachten, waar ik dan niet uit kom. Want wat is er in de jaren veranderd dat ik dit nu denk? Ik sprak nog niet zolang geleden een oud-leraar, en die gaf aan dat hij nog steeds les gaf. Hij zei ik was een jong broekie toen ik voor het eerst daar op school kwam. Ik moest dit inderdaad beamen, maar gaf aan dat in mijn ogen de rest van de leraren oud was. Echter toen onze oudste naar het middelbaar onderwijs ging, bleken dezelfde leraren er nog steeds te zijn. Dus? Ze waren eigenlijk nog helemaal niet zo heel erg oud. Ik heb hier al eens over geschreven. Maar ik dwaal af, van mijn is...

Geen idee waarom maar er is iets in dat wil schrijven over het oppakken van zaken, en er dan halverwege mee stoppen of niet afmaken. Dat is zoiets bijzonders en ik merk dat het me de laatste tijd steeds vaker overkomt. Zou dat leeftijd zijn? Of gewoon iets wat een ieder heeft? Of ligt het aan het feit dat ik ADHD/ADD/AHD of iets van dien aard heb? Of ligt het gewoon aan het feit dat ik te druk ben, en geen tijd genoeg voor mezelf neem zoals ik de laatste keer schreef? Ik weet het niet, maar vind het wel vervelend. Ik wil de dingen namelijk graag afmaken en wel op zo'n manier dat het nooit weer terugkomt in de vorm waarin het nu tot mij gekomen is. Een vraag wordt beantwoord en een probleem opgelost. Als het terugkomt, bekend het dus dat ik niet goed genoeg mijn best gedaan heb om het op te lossen. En dan aanlopen tegen het feit dat ik iets oppak en niet goed afmaak, dat gaat fout.  Ik merk dat ik dingen ga uitstellen. Zo van: "O dat kan later ook nog wel, dan heb ik direct iet...