Doorgaan naar hoofdcontent

Jagen op de wind

Toen ik vanmorgen in de auto zat naar een afspraak die ik had, overviel mij de gedachte wat toch de zin van leven was. Eigenlijk wat de zin van mijn leven was. Want alles wat we doen is eigenlijk zoals de Prediker het zegt: "Het najagen van wind" Want zegt Jezus in één van de preken die hij hield, "Je kunt niets meenemen van datgene wat je hier bezit" En ik moet eerlijk zeggen dat ik daar best wel even mee heb gezeten. Want als mijn leven niets voor zo stellen, waarvoor leef ik dan? Waarvoor doe ik de dingen dan die ik doe? Snap je me een beetje? Vast wel. En ik die niet altijd even sterk in mijn schoenen st als het op dit soort gedachten aankomt, heb bedacht dat ik het anders moest begrepen. Of het moeilijke woord interpreteren. Want als mijn leven niets waar zou zijn, dan kreeg ik niet de complimenten die ik krijg. Dan zou ik geen contact meer hebben met mijn kinderen en ouders. Dan zou ik gescheiden leven, en ergens in een hutje op de hei. Nu wil ik dit laatste wel, maar niet op die manier. Nee ik moet gewoon leven. En in mijn huidige leven gewoon delen. Ook al is het najagen van wind. Ook al kan ik niets meenemen, dan leer ik maar delen. Dat heb ik bedacht.

Nu is dit natuurlijk een slechte plek om zulke zware dingen neer te zetten. En is een blog / column natuurlijk niet de plaats om te gaan vertellen dat je leven geen zin meer heeft, maar het is wel een plaats om te laten horen dat we allemaal gewoon mensen zijn. Met menselijk falen, en menselijk denken. Dat we allemaal soms heel zwaar denken en soms ook heel luchtig. Dus we jagen allemaal de wind na. Ook al hebben we geen idee uit welke richting hij gaat komen, toch doen we een voorspelling en vaart ons ballonnetje op de wind mee. En natuurlijk stap ik nu even heel snel over alle moeilijke dingen in het leven heen. Natuurlijk snap ik wel dat niet alles zo makkelijk te relativeren is, maar ik doe de aanname dat je het met mee eens bent dat we eigenlijk allemaal niets anders doen dan najagen van wind.

Ja ja jij hebt makkelijk praten met je bijbel kennis, Jij hebt makkelijk praten met je geloof. Want als jij het niet meer ziet zitten dan gooi je het op je geloof, en ga je in je bijbel kijken of het misschien voorspelt is. Ja dat klopt. Maar het klopt niet dat ik alles daar vind. Het klopt niet dat k omdat  ik geloof en naar de kerk ga, en daarmee uit de bijbel lees alles makkelijk vind. Nee ik denk juist dat het daardoor moeilijker word. Ik denk dat juist daar door de Prediker heel duidelijk gemaakt wordt dat het alles ijdelheid is wat de mens doet. Ik zal je nog straffer vertellen. Er staat zelfs dat elke ambtenaar wordt beschermt door een hogere ambtenaar, die op zijn beurt weer beschermt wordt door de koning. Dus hoezo makkelijk? Neeh ook dat brengt me geen oplossing voor het najagen van wind. 

Ik ben er nog niet uit, of mijn leven inderdaad alleen maar najagen van wind is. Wat ik wel heb bedacht, misschien is besloten beter, dat ik ga leven. Leven op een manier die liefde en vreugde brengt. Niet alleen bij mij, maar ook bij mijn gezin, mijn familie en bij mijn vrienden. Ik hoop dat ik hiermee laat zien dat ik geniet van het leven en dat de wind mij op plaatsen brengt die ik zelf niet had gekozen. Dat ik haar niet hoef najagen, maar met haar mee kan varen. Ik hoop dat ik op die manier iets na kan laten waarvan de achterblijvers later zullen zeggen dat ik het goed voor gedaan heb. En ik hoop dat jij ook snapt dat dit een betere manier is dan het najagen van de wind, want we vangen haar toch niet. En ja dat betekend dat we soms wind mee en soms wind tegen zullen hebben.


Eigenlijk had die schrijver van dat Bijbelboek Prediker toch wel gelijk: Het najagen van wind is niet anders dan het najagen van ijdelheid. Het brengt niets...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...

Glück Auf

Wat ik heel vervelend vind aan mijn lijf is dat tegenwoordig geen idee meer heb wat ik wel en wat ik niet aan kan. Op de momenten dat ik denk dat het wel lekker gaat, blijkt mijn lijf opeens heel erg veel moeite te hebben gehad. Maar op de momenten dat ik het heel erg moeilijk had, dacht ik, blijkt achteraf dat mijn lijf vond dat het wel mee viel. Ik snap er helemaal niets meer van. En het gekke wil dat het ook doorwerkt. Want als ik denk dat het wel lekker gaat met bijvoorbeeld werk, dan is het bagger. Ik heb geen idee wat dat allemaal is. Hebben jullie dat ook? Of is dat heel persoonlijk. Ik ken dit gevoel in het schrijven ook heel erg. Ik merk dat ik veel vaker dingen wil delen, maar vervolgens weet ik geen onderwerp en vliegt mij niets aan. Daarmee denk ik dan weer, nou misschien is het tijd om te stoppen want er komt toch niets meer. Kom dan telkens in zo'n negatieve spiraal. Ik haat dat, want dan gaan dingen verder door ook helemaal niet lekker, en dat werkt ook in huis door....