Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?
Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. Hoe ga je hier mee om? Moet ik nu telkens twee overdenkingen schrijven? Of kan ik het houden bij één en wordt het geaccepteerd dat ik schrijf zoals ik schrijf? Waar is de opening die ik zoek? Ben jij dat met je reactie? Of het gewoon dit stuk wat ik nu typ? Vragen, vragen en nog eens vragen.
Ik schrijf zoals ik schrijf heb ik wel gezegd, maar ik vind het wel moeilijk. Ik ben geen standaard christen. Ik pas niet in de lijntjes van een kerk. Ik merk dat ik soms heel erg ouderwets denk als ik weer een verandering voor geschoteld krijg, maar soms denk ik juist doe niet zo moeilijk. Soms hoop ik dat ik ook een ervaring mee mag maken zoals in het boek "The Shack" En dan hoop ik dat ik nadien ook iedereen kan vertellen dat God een zwarte vrouw is. Want waarom is Hij altijd mannelijk? Kan Hij niet gewoon zijn zoals in dat boek? Vragen, vragen en nog eens vragen.
Ik ben momenteel best wel boos in mijn hoofd. Boos omdat alles niet loopt zoals ik had verwacht, of beter gezegd zoals ik had gehoopt. Waarom gaan de dingen zoals e gaan? Waarom kan het net gewoon rustig blijven en moet je telkens handelen vanuit een negatief iets? Ik hoop dat het eindelijk ophoud. Dat ik eindelijk in rustig vaarwater terecht mag komen. Dat ik eindelijk mag leven zoals het leven bedoeld is. Maar ja... Zucht ik maak we weer druk over dingen waar ik me helemaal niet druk over moet maken. Hoe doe jij dat? Kan jij dat wel? Je nergens druk over maken? Alles laten gaan zoals het gaat? Of heb je net al sik vragen, vragen en nog eens vragen?
Ik stop er maar mee, want ik kom er toch niet uit. Ik hoop dat ik nu niet de oorzaak ga zijn van jou vragen. Ik hoop dat jij wel rustig alles kunt overzien en dat je blij bent met zoals het nu gaat en k. Ik hoop dat je blij bent, want als jij blij bent? Dan word ik het vast straks ok weer. Want dan straal je juist die positiviteit uit die vandaag even ontbeer. Hoop rug recht, schouders d'r onder en door. Er komen betere tijden. Toch?
Reacties
Een reactie posten