Levend water

Meestal als ik alleen ben overvallen mij de gedachten over van alles en nog wat. Ik heb dit ook al eens eerder aangegeven. Soms leidt dit tot een blog en soms word ik er heel weemoedig van. En heel soms gebeurd het dan dat ik terug denk aan vroeger tijden, en dan komen soms de mooiste dingen boven. Deze keer kwam er iets boven nadat ik een glas water ingeschonken had. Meestal drink ik gewoon water, maar als er Spa rood of vervanger is drink ik dit, en tijdens het inschenken en het zien van de koolzuur bubbels moest ik denken aan de intrede preek die mijn vaders jongste broer hield in één van de gemeenten die hij heeft gediend. Hij stond op de preekstoel, schudden een flesje water en deed deze open. Je raad het al, het spoot alle kanten op. Ik lag net als de gemeente dubbel van de lach. Maar dat beeld schoot mij door het hoofd tijdens het inschenken van mijn glas water. Om vervolgens te blijven hangen, want natuurlijk ging mijn brein op de loop. En soms dan gaat het direct goed, en soms heeft het vele dagen nodig.

Dat flesje water was voor mij gelijk aan een gemeente. Deze gemeente is samengebonden en geklonterd en houdt elkaar een beetje levend. Niet heel erg, maar wel voldoende om geprikkeld te worden. Echter wanneer opgeschud, gebeurd datgene wat geen mens verwacht, namelijk bij openen spuit het alle kanten op. Het is opeens springlevend. Alsof het opeens aan kracht gewonnen heeft. Een beetje zoals koeien die na een lange winter weer naar de weide mogen. Hier zonnig van worden dat ze gek als ze zijn alle kanten  opspringen terwijl ze naar buiten gaan. Dat doet dat geschudde water ook. Het springt alle kanten op. Maakt alles nat in zijn omgeving. Dit kan leiden tot vlekken, of het droogt op en je ziet er niets van weer. En die gedachte deed mij weer de link leggen met het christen zijn.

Volgens mij deed mijn oom dat indertijd ook, maar ik weet het niet precies meer. Maar ik wil je er graag op wijzen dat wanneer wij net als het bruisende water zijn. Vaak opgesloten in een fles, en pas wanneer uitgeschonken worden we extra bruisend. Niet iedereen. Er zijn een aantal die zorgen dat het water levend blijft. Dat zie je ook in de fles. Dan verschijnt er weer een bubbel, en daarna nog een, en nog een. Maar na verloop van tijd verdwijnen ze weer. Om dan na een kort tijd weer te verschijnen. Maar de fles komt er verder niet van onder extra druk. Pas als de dop wordt geopend, dan bruisen alle leden. Dan wordt opeens iedereen levend. Ik wil ook mee doen. Kijk maar hoe goed ik ook bruisen kan. Kijk maar hoe goed ik mijn best kan doen.

Over bovenstaande heb ik best wel lang nagedacht of ik dit zo kon zeggen of dat ik een ander voorbeeld moest kiezen. Want in onze samenleving is het eigenlijk net andersom. Daar wil iedereen heel graag laten zien hoe goed hij is. Want alleen dan kom je verder. En de mensen die best wel goed kunnen bruisen, maar dit pas laten zien als het echt nodig is, die sneeuwen hieronder. Worden niet gezien. Misschien moeten we dat veranderen? Misschien moeten we zorgen dat het een combinatie wordt van beide. Vanuit het christelijk standpunt proberen duidelijk te maken dat we allemaal levend water zijn. Dat we allemaal bruisen als we worden opgeschud. Maar in de samenleving moeten we juist laten zien dat iedereen ruist. Dat iedereen gelijke kansen verdiend. 

Ik ben er nog niet achter hoe ik dit het beste kan laten zien. Jij wel? Zo ja, help mij dan. Dan gaan we samen laten zien dat levend water beter is voor iedereen dan water dat alleen maar leeft als het wordt opgeschud. Gaan we samen laten zien hoe we iedereen een gelijke kans geven.