Doorgaan naar hoofdcontent

Gave of niet?


In onze laatste gezamenlijke Bijbellezing op Hattrick, een online voetbalspel, kwamen we de zin tegen: "Gebruik de gave die je hebt gekregen om anderen te helpen..." Ik heb aangegeven in het desbetreffende topic dat ik dit erg moeilijk vind. Want wat is mijn gave? En wanneer ontdek ik deze? Krijg ik van anderen te horen dat ik een gave heb? Of blijf ik altijd een grijze muis, en ga op in de massa? Ik vind dit moeilijk. Zijn deze stukjes schrijven een gave? Of is het iets wat iedereen kan? Is het makkelijk om gaan met mensen met een beperking een gave? Of is het iets wat iedereen kan leren? Zie je het is niet zo maar dat je zegt dat is een gave.

Nu tijdens de OS, zie ik mensen dingen oen in hun sport waarvan ik denk dat is een gift. Als je die dingen kunt dan kun je iets waar anderen van kunnen leren. Terwijl zei waarschijnlijk zullen gaan zeggen, neehoor dat kan jij ook als je ervoor traint. Wanneer is iets een gave? Als jet het Olympisch dorp verlaat omdat je ziek geworden bent en je team maten niet ziek wilt laten worden een gave? Of is dit gewoon goed nadenken? Is nadenken over de woorden die je schrijft een gave of iets wat je kunt leren?

Hoe meer ik nadenk over mijn gave(n) die ik zou kunnen inzetten hoe meer ik in de war raak. Want ik doe wat ik doe, en zie de dingen niet als gift / gave. Een gesprekje aanknopen met een broeder die ik ken van vroeger, maar die wel een beperking heeft, dat vind ik normaal. Even navraag doen bij een oudere broeder of zuster hoe het gaat? Vind ik normaal. Naar mijn ouders rijden als ze een probleem met hun pc of iets anders hebben? Vind ik normaal. Samen met een ander een stukje lopen omdat we allebei wandelen leuk vinden? Vind ik normaal. Maar dat zijn toch geen gaven? Dat is toch iets wat je van huis uit mee hebt gekregen?

Of zouden de woorden die mij mijn hele leven al achtervolgen toch waar zijn: Zeg mij wie uw vrienden zijn, en ik zal zeggen wie u bent? 

Weet je ik denk dat ik gewoon rustig door moet gaan met de dingen die ik doe. Gewoon af en toe een heerlijk stukje schrijven. Gewoon mee blijven doen met de discussies over de Bijbel gedeelten die wel lezen op het forum. Gewoon zijn wie ik ben, en dan heel misschien? Heel misschien krijg ik dan eens door wat mijn gave is. En jij? Weet jij wat je gave is? Of wat je gaven zijn? Of moet je net als ik nog op zoek en vindt je het allemaal maar verwarrend?

Weet je misschien komen we elkaar eens tegen op het forum? Of tijdens een wandeling? Of misschien appen we wel hierover. Maak je niet bezorgt, eens zal bovenkomen wat je gave is. 


Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...