Stilte

Zoals aangekondigd in het laatste schrijven, deze keer zou ik waarschijnlijk gaan schrijven over Les sept Paroles du Christ. En inderdaad vind ik daarin nu mijn inspiratie. Dat klinkt gek, maar ik zal proberen uit te leggen hoe dit komt. Sinds een paar maanden zing ik weer. En dat is zo heerlijk. Ik had niet verwacht dat ik het gemist zou hebben, maar blijkbaar is dit wel het geval. Ik dank mijn vader dat hij mij heeft gevraagd of ik samen met hem dit zou willen doen. Voor hem was het makkelijk, want dan kon zijn zoon hem halen en brengen en voor mij was het leuk om weer datgene te gaan zingen wat ik plezierig vond. En inderdaad, ik heb genoten (en geniet) van datgene wat er gezongen is en word op dit het koor waar wij beiden (en ook mijn vrouw) lid van zijn. In deze stille week worden er in verschillende kerken Vespers georganiseerd. Ik heb daar niet zoveel mee, maar als koor mochten wij gisteren deze openen. Dit hebben wij gedaan middels het zingen van een tweetal stukken over psalm 42 en sloten af met de Kruiswoorden.

Vader vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen

Voorwaar, zeg Ik u, heden zult u met Mij in het Paradijs zijn

Vrouw zie uw zoon, zoon zie uw moeder

Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten

Mij dorst

Het is volbracht

Vader, in Uw handen beveel Ik Mijn Geest

Ik had zo graag de opname van dit stuk hier laten horen. Want wij hebben in de afgelopen maanden veel geoefend en in de laatste maand zelfs drie kwartier met alleen de solisten (vanuit het koor afkomstig) en het klonk volgens de luisteraars fantastisch. Ingetogen, gedragen en voor sommigen was het zelfs ontroerend. Al kon dat ook komen omdat ze kort daarvoor nog in dezelfde kerk waren geweest vanwege een begrafenis. En ja dan komen deze woorden wel extra binnen. Om jullie toch niet geheel in het donker te laten: https://www.youtube.com/watch?v=ebQ2WsUCz-Y

In de intro wordt gesproken over Naomi die langer niet zo wil heten, maar liever Mara heet, Bitter. Het is een fantastisch stuk muziek waar ik erg van geniet. Het einde na ongeveer 40 minuten wordt gezongen door het koor en de tenor. En als we klaar zijn is het stil. En het was stil gisteravond. Het was stil gisteravond. Het was stil toen ik het stuk eerder uitvoerde met een ander koor waar ik toen lid van was. Het is stil komende vrijdag als we de kerk uitgaan nadat we bij deze gebeurtenis hebben stil gestaan. En het is stil als ons iets overkomt wat we niet verwachten. Het is stil! En dan komen de gedachten. De gedachten aan dat degene wat er is gebeurd. Of aan datgene wat nu gaat komen. De stilte is dus helend of verstikkend. De stilte was voor mij een hele diepe zucht van verlichting omdat het zo goed gegaan was. De stilte was oorverdovend om dat het gewoon echt stil was.

Weet je als zanger was ik weer erg bezig met hoe gaan mijn noten. Raak ik ze? Ben ik op tijd? Of ben ik te vroeg? Klinkt het wel goed? Zou de dirigent tevreden zijn? Hebben we het goed gedaan? Terwijl de luisteraars in ontroering horen hoe wij hen toezingen. Hoe zij middels de muziek de kans krijgen om even helemaal tot rust te komen en stil te worden. Ik was na de eerste twee stukken opeens zo zenuwachtig, ik snapte mijzelf niet meer. Pas toen we aan het eerste woord begonnen werd mijn lichaam rustig en kon ik zingen. En ik geloof dat ik nog niet eerder zo gezongen heb. Ik was ontspannen. Kon elke partij horen. Kon mijn stem mengen met die van mijn buurman. Kon niet zonder lichte ontroering luisteren naar de overige solisten, en werd stil na de laatste klanken. Stil, zo stil dat ik echt even helemaal nergens meer mee bezig was. 

Stil zijn en stil worden hebben we dus nodig. En in deze stille week doet de kerk dat door geen vergaderingen te organiseren en mensen de mogelijk te geven om tot rust te komen in haar gebouw. Vrijdagavond zal ze haar deuren openen om samen te gedenken dat het voor haar Goede Vrijdag is geweest. Om daarmee na afloop stil in te gaan naar stille zaterdag, en dan op zondagmorgen door de straten te gaan en te zingen. Te zingen van een opstanding die zij gelooft en belijd. Dan wordt de stilte doorbroeken door een luid gejuich en gejubel omdat het weer Licht geworden is.

Kom je ook luisteren naar de stilte? En kom je dan ook tot rust? Of ga je door? En laat dit liever over aan een ander? Ik gun je in ieder geval de stilte die rust kan bieden.