Doorgaan naar hoofdcontent

Komkommertijd


Zomertijd. Komkommertijd. Zomertijd. Vakantietijd. Zomertijd. Iedereen weg en ik ben nog thuis, want we gaan pas laat dit jaar. Je merkt het wel hoor. Het is heerlijk rustig. Overal kun je veel sneller langs en doorheen. Neeh niet de pretparken o.i.d. want daar kom ik niet. Ben immers nog aan het werk. De school naast huis is stil. Geen schreeuwende kinderen. Weinig auto’s door de straat. Het is gewoon heerlijk rustig. Alleen zo jammer dat ik nog moet werken. Al gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat het ook daar vakantie is hoor. Het is gewoon heerlijk rustig.

Maar mijn tweede woord komkommertijd, was de aanleiding van dit schrijven deze keer. Want ik ben mij in deze rustige periode afgaan vragen waarom we deze rustige periode zo noemen. Waarom noemen we een periode van weinig nieuw nieuws, en weinig nieuwsaanbod komkommertijd?

Daarvoor moeten we terug naar het Duits. Want het woord Sauregurkenzeit (augurken tijd) werd van de late 18e eeuw gebruikt voor een slappe periode van weinig handel, politiek of nieuws. En het is meer dan waarschijnlijk dat het Nederlandse woord komkommertijd daarvan afgeleid is. Tevens is in de zomerperiode het tijd om de komkommers te oogsten. Daarmee was en is het voor telers een drukke periode, terwijl de politiek geen vergaderingen had. Hierdoor kwam er niets nieuws naar buiten en kon men zich dus volledig richten op de oogst van de komkommers. En ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat men dat helemaal niet erg vond. En zoals dat dan vaker gaat in de Nederlandse taal, men noemt het woord een, twee driemaal en het wordt overgenomen. Dan spreekt men erover en komt het vervolgens terecht in de boeken. Tot zover de historie.

Want het mag dan komkommertijd zijn, we zijn niet gestopt met het elkaar volgen. Tegenwoordig kan dat gewoon door de telefoon te openen en je ziet bijna direct waar als je vrienden of vage kennissen zich bevinden. Of het ook echt allemaal wilt weten? Dat mag jezelf bepalen. Ik ben gestopt met het kijken op Facebook waar een ieder zich bevindt. Ik kijk alleen nog naar reizen van mensen waarmee ik bevriend ben op de reizen app. En eerlijk gezegd bevalt me dat heel erg goed. Geeft rust. Je leest de reisverhalen ziet daarbij een aantal foto’s of niet en dan is het klaar. Een pracht uitvinding wat mij betreft.

En in de winter als de meeste mensen gewoon thuis zijn dan is het daar komkommertijd. Heb ik mooi de tijd om ze op te zoeken en de verhalen te horen over alle dingen die men nog niet gemeld had. En nu in deze drukke periode van oogsten van komkommers en augurken vermaak ik me wel. Ik werk gewoon alle achterstanden van de mail weg. Blijf in contact met die mensen die ook nog aan het werk zijn, en verheug me op de vakantie die steeds dichtbij komt. En ’s avonds na het werken? Dan is het heerlijk om buiten te kunnen zijn. Te genieten van de tuin, van de vogels die je nu even weer kunt horen omdat er zo weinig mensen zijn. Komkommertijd je zou er bijna van gaan houden…

Maar de grote vraag is natuurlijk wat vind jij? Moet dit zo blijven? Moeten we een komkommertijd houden waarbij we alleen maar praten over en kijken naar oude dingen? Of moeten we gewoon doorgaan? Ik vind het heerlijk om nu even weer oude films terug te kunnen kijken, maar meer hoeft van mij niet. Ik hoef echt niet te weten dat Gerard Joling een scheet heeft gelaten. Neeh, doe mij maar een komkommer voor in de sla. Ik ga nog even verder met datgene wat ik doe. Ik wens je een fijne tijd en hoop dat de komkommeroogst hoog mag zijn.

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...

Glück Auf

Wat ik heel vervelend vind aan mijn lijf is dat tegenwoordig geen idee meer heb wat ik wel en wat ik niet aan kan. Op de momenten dat ik denk dat het wel lekker gaat, blijkt mijn lijf opeens heel erg veel moeite te hebben gehad. Maar op de momenten dat ik het heel erg moeilijk had, dacht ik, blijkt achteraf dat mijn lijf vond dat het wel mee viel. Ik snap er helemaal niets meer van. En het gekke wil dat het ook doorwerkt. Want als ik denk dat het wel lekker gaat met bijvoorbeeld werk, dan is het bagger. Ik heb geen idee wat dat allemaal is. Hebben jullie dat ook? Of is dat heel persoonlijk. Ik ken dit gevoel in het schrijven ook heel erg. Ik merk dat ik veel vaker dingen wil delen, maar vervolgens weet ik geen onderwerp en vliegt mij niets aan. Daarmee denk ik dan weer, nou misschien is het tijd om te stoppen want er komt toch niets meer. Kom dan telkens in zo'n negatieve spiraal. Ik haat dat, want dan gaan dingen verder door ook helemaal niet lekker, en dat werkt ook in huis door....