Nummer 275...
Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor mij.
Vanmiddag wandelde ik alleen. Wilde een rondje lopen omdat het mooi weer was. Buiten het dorp aangekomen kwam ik op een splitsing. Hier moest ik een keuze maken. De keuzes die ik had waren: rechtdoor 11km, rechtsaf 8km. Daar dacht ik over na terwijl ik op de splitsing afliep. Maar op de splitsing liep ik gewoon rechtdoor. Met in de verte de afslag. En met dat ik de splitsing over was, bedacht ik mij, ach dit moet ook kunnen. Het is immers mooi weer. En eerlijk gezegd het boek wat zich ondertussen in mijn oren afspeelde was ook niet onaangenaam. 11km dus, nou ja nog +/- 10 terwijl ik de splitsing overliep. Geen bewuste keuze, maar gewoon een gevoel lag ten grondslag aan deze keuze. Een gevoel van, dit kan ik. Dit heb ik nu even nodig. En eerlijk is eerlijk toen ik thuis was, vond ik het weer een prestatie van mijzelf. Maar was ik ook blij dat ik thuis was en even weer kon zitten. Want ondanks het heerlijke weer, had ik het ook wel erg warm. Natuurlijk had ik geen water mee. Alleen mentos, van die zoete...
Het boek? DE ZWIJGER: Het leven van Willem van Oranje. Een boek over het leven van Willem van Oranje. Een prachtboek. Dit heeft in mijn gedachten al geleid tot vele metaforen. Maar het heeft ook al vaak mijn ideeën over vroeger tijden doen herzien. Want de naam van Oranje komt van het prinsdom Orange wat door vererving bij de Nassau familie terecht gekomen is. Uiteindelijk hebben ze de titel mogen houden, maar verder niets. De familie is eigenlijk altijd rijk geweest, maar heeft ook altijd meer geld uitgegeven dan ze binnenkregen. Heeft vele schulden moeten maken omdat ze dingen wilden hebben die ze zich eigenlijk niet konden veroorloven. Het is bijna net als nu. De manieren waarop in die tijden met elkaar omgegaan werd? Man het is 600 jaar later geen spat veranderd. Ik vind die parallellen echt bizar. Maar desalniettemin is het een prachtig boek, en ben ik blij dat ik er naar kan luisteren.
Zo dat was even een uitstapje. Mijn excuses hiervoor. De wandeling heeft mij echt goed gedaan. Want ik stond op het punt om af te reizen naar onze oudste dochter. Om haar bij te staan in een gesprek met iemand die meer kwaad bloed zet dan dat hij goed doet. Iemand die denk dat hij kan regeren over de ruggen van iemand anders. Kwaad mag spreken zonder consequenties. Maar de wandeling was beter. Want ik had echt iets gedaan wat je wel wilt doen, maar wat echt niet kan. Dus hoe heerlijk was het om met de voeten omhoog nog even van de laatste zon in huis te genieten voordat we gingen eten. Ik ben door mijn wandeling weer tot rust gekomen, en dat zonder dat ik hoefde nadenken. Ik heb heerlijk geluisterd naar, en ondertussen genoten van de zon, de natuur en het feit dat ik het alleen wandelen zo leuk vind. Dat er af en toe dood en verderf in mijn oren klonk? Ach dat moet die pret niet drukken.
275 keer van de hak op de tak. 275 keer laten zien dat ik ben zoals ik ben. In 275 keer ook laten zien dat ik naar de kerk ga, sta waarvoor ik zeg dat ik sta. 275 keer een inkijk gegeven in een hoofd wat heel veel onthoud, maar waar even veel uit verdwijnt als ik niet oppas. 275 laten zien dat ik een groot hart heb, maar soms een klein beetje bang ben uitgevallen. In 275 keer laten zien dat ik ook regelmatig bang ben voor datgene wat komen gaat. Eigenlijk hoop ik dat ik nog zeker 225 keer inspiratie mag vinden om jullie mee te nemen op pad. Nu ga ik eerst maar weer eens ophouden met deze. Ga ik even heerlijk dom staren naar een spelletje op de pc, om straks nog ven heerlijk te kijken naar Nascar. En weet je? Ik denk dat de volgende zo maar eens zou kunnen gaan over Les Sept Paroles du Christ….
Reacties
Een reactie posten