Zondagavond... Eind augustus. Het is alweer bijna donker geworden. De dagen worden korter. En het is weer zo'n heerlijke ouderwetse zondagavond. Er wordt gelezen, en de radio staat aan. De muziek die klinkt is de muziek die door een ieder is aangevraagd op de muzikale fruitmand op NPO Radio 5. En eerlijk is eerlijk, het klinkt allemaal fantastisch. Het zijn nummers die tot de verbeelding spreken, nummer die ons allemaal rustgeven en die de sfeer in de kamer ten goede komen. Het boek kan gelezen worden. De telefoon kan zijn filmpjes afspelen en Hattrick speelt gewoon door op de pc. En dan klink het Ave Verum Corpus van Mozart. En ik denk hé die ken ik. Maar waarom? Ik kan me niet herinneren dat we die op het mannenkoor ooit gezongen hebben in die vorm. En bij Menorah? Ik weet het niet meer. Maar de Latijnse tekst kan ik nagenoeg woord voor woord meezingen.
Ave verum corpus, Waarachtig lichaam,
natum de Maria Virgine, geboren uit de Maagd Maria,
vere passum, dat werkelijk heeft geleden,
immolatum in cruce pro homine, geofferd aan het kruis voor de mens,
cuius latus perforatum, wiens doorboorde zijde,
fluxit aqua et sanguine: water en bloed deed vloeien:
esto nobis praegustatum, wees voor ons een voorsmaak,
in mortis examine. in het uur van de dood.
O Iesu dulcis, O zoete Jezus,
O Iesu pie, O milde Jezus,
O Iesu, fili Mariae. O Jezus, zoon van Maria.
Miserere mei. Amen. Ontferm U over mij. Amen.
Geen idee waarom ik het zo'n indrukwekkend lied vind, maar het kwam op dat moment wel even binnen. En eerlijk is eerlijk dat gebeurd de laatste tijd met muziek wel vaker. Net alsof de muziek mij af en toe even terug wil brengen naar het verleden. Mij ergens bij stil zet omdat ik er zelf niet aan de gedacht heb. Ik vind het fijn, maar soms dan vind ik het minder leuk. Dan worden mijn ogen toch een beetje vochtig. Worden de herinneringen mij bijna teveel. Dan ben ik echt terug op een plaats waar een herinnering werd geboren. Dit is zo'n aparte gewaarwording. Ik ben dankbaar dat ik het lied vanavond heb mogen horen.
Spontaan na het lied kwam ook de inspiratie om te willen schrijven. Schrijven over de liederen die de mens raken. Waarbij het soms dieper gaat dan wij zelf zouden willen. Waarbij die iedere3n ons vreugde en verdriet laten ervaren. Waarbij herinneringen bovenkomen die misschien wel diep verstopt waren. Ik denk dat ik er straks ook weer eentje krijg. Want zo dadelijk zal waarschijnlijk psalm 89 klinken, en dan moet ik altijd aan papa en mama denken. Aan papa omdat hij mij heeft leren zingen, en mij de herinnering van tweede stem heeft gegeven. Aan mama omdat ze mij geleerd heeft dat het kennen van de psalmen een rustpunt is. En dat ze mij heeft laten zien dat ze complete psalmen uit haar hoofd mee kon zingen. Ik moet ook denken aan kerkdiensten waarbij ik alleen naast mama in de kerk zat. Ik heb zoveel dierbare herinneringen aan die psalm.
En jij? Heb je muziek waarbij herinneringen komen? Vast wel. Zet je ze wel eens op? Of komen ze net als bij mij af en toe voorbij? Ik ben er dankbaar voor dat ik aan zoveel muziek herinneringen heb. Ben er ook dankbaar voor dat ik er over schrijven mag. En soms, zo heel soms dan komt er een nummer voorbij dat anderen in mijn omgeving al jaren kennen, maar ik voor het eerst hoor en dan grijs draai. Hebben jullie dat ook? Ik hoop van wel, en ik hoop dat er nog vele muzikale momenten mogen komen waarbij dit het geval mag zijn. Ik sluit af door hier een link te delen naar een nummer wat mij als geraakt heeft. Ik hoef als je het hebt geluisterd niet uitleggen waarom denk ik. Blijf luisteren en herinneringen koppelen.
https://youtu.be/AF175wOPvX0?si=Vk2gjxIdBEXyJpkp
.
Reacties
Een reactie posten