Wat ik heel vervelend vind aan mijn lijf is dat tegenwoordig geen idee meer heb wat ik wel en wat ik niet aan kan. Op de momenten dat ik denk dat het wel lekker gaat, blijkt mijn lijf opeens heel erg veel moeite te hebben gehad. Maar op de momenten dat ik het heel erg moeilijk had, dacht ik, blijkt achteraf dat mijn lijf vond dat het wel mee viel. Ik snap er helemaal niets meer van. En het gekke wil dat het ook doorwerkt. Want als ik denk dat het wel lekker gaat met bijvoorbeeld werk, dan is het bagger. Ik heb geen idee wat dat allemaal is. Hebben jullie dat ook? Of is dat heel persoonlijk. Ik ken dit gevoel in het schrijven ook heel erg. Ik merk dat ik veel vaker dingen wil delen, maar vervolgens weet ik geen onderwerp en vliegt mij niets aan. Daarmee denk ik dan weer, nou misschien is het tijd om te stoppen want er komt toch niets meer. Kom dan telkens in zo'n negatieve spiraal. Ik haat dat, want dan gaan dingen verder door ook helemaal niet lekker, en dat werkt ook in huis door. NU ben ik dit aan het typen en is net weer een ballonvaart gecanceld, en als antwoord klinkt vanuit de boxen op mijn pc de melodie die ken van het Steigerlied. Hiervan heb ik meerdere versies gehoord, maar de versie van het sluiten van de laatste kolenmijn in Duitsland gaat mij aan het hart. Zeker als ik de versie kijk die ik als favoriet heb opgeslagen. De blikken van sommige mannen die daar staan... Ik krijg bijna tranen in mijn ogen. Maar dat is ergens ook iets moois wat deze negativiteit oproept, bij mij in ieder geval. Het brengt me een stukje rust en geluk wat ik nu heel erg kan gebruiken. Ben daarom ook maar naar muziek gaan luisteren in plaats van even stil te zitten. En daar komt dit schrijven uit voort.
Weet je ik wil het helemaal niet dit soort dingen. Ik wil gewoon gelukkig zijn. Geen negatieve dingen mee hoeven maken, maar schijnbaar werkt het niet zo. Schijnbaar moeten we dit soort dingen mee maken. Maar waarom? Wat is de toegevoegde waarde? Kan iemand mij dat vertellen? Ik hoef toch niet voor anderen dit allemaal mee te maken? Ik kan toch ook gewoon ervoor anderen zijn als ik mooie dingen mee maak? Of niet? Soms denk ik wel eens, waarom ben ik ten tijde van het welbekende virus naar de huisarts gegaan? Waarom? Als ik het niet gedaan had dan... Ik heb geen flauw idee. Waarschijnlijk was ik er dan later achter gekomen dat de binnenkant van mijn lichaam niet helemaal juist is. Dus waarom stel ik nu al deze vragen? Zal wel komen omdat ik niet helemaal lekker in mijn vel zit. Weer teveel bezigheden waarvan ik het nut niet zie, maar die wel moeten gebeuren. We moeten maar proberen er iets van te maken. En jij? Herken je het? En wat doen je dan? Misschien werkt het voor mij ook wel.
Ik ga maar verder met datgene wat ik allemaal aan doen ben. Niets en heel veel. Stilletjes hopen dat het weer vandaag nog iets mooier word zodat ik wat onkruid weg kan halen. Nou wat? Een compleet bos denk ik, maar goed het moet weg, want het lijkt momenteel nergens meer op. Dus de bosmaaier maar uit de schuur, de veiligheidsschoenen maar aan, en löss. Vervolgens maar de container voller maken zodat deze morgen weer geleegd kan worden. Bezigheidstherapie om maar niet in de negativiteit te blijven hangen. Bezig zijn om uit die neerwaartse spiraal te komen. Ik denk dat het me wel gaat lukken hoor, maar het heeft tijd nodig. Ondertussen heb ik vanuit de boxen van de pc alweer zoveel mooie melodieën gehoord dat ik daar al een stukje blijer van geworden ben. Dus we komen er wel, maar het duurt even. Dus ik sluit maar af met "Glück Auf" Een mooie groet uit de mijnen, die heel veel inhoud (zoek maar). En ik wens dat we allemaal vele positieve dingen mogen gaan beleven.
Reacties
Een reactie posten