Afgesloten?

Ik heb geen idee meer hoe ik aan het idee ben gekomen maar het beeld staat me heel goed voor ogen. Ergens op een groot kerkhof, zo één met een hele lange laan voordat je bij de paviljoen bent. Aan beide zijden van de laan hoge grote bomen. Echt een plaats van rust en waar je, vergeef me, tot rust kunt komen. Daar op zo'n plek sta ik. En dan zie ze komen, 7 jongemannen. Er loopt 1 voorop, en achter hem lopen de overige zes twee aan twee. En de ene keer zie ik ze in witte kleding wegvallen tegen de sneeuw die er ligt, en de andere keer lopen ze in strak zwart pak. En ze lopen in gelid en in de pas van de ander. Heel rustig, maar tegelijk ook heel resoluut. Of ze van een graf komen? Of dat ze naar het paviljoen gaan, ik weet het niet. Mij overvalt de gedachte: "Wie zijn ze? En waarom doen ze dit? Zouden ze vrienden zijn van de overledene? Of zou de ondernemer ze hebben ingehuurd?" 

Mijn gedachten gaan verder dan wat ik hierboven schrijf. Ze gaan met me op de loop. De mannen zijn voor mij een beeld van wat er in het leven gebeurd. En op de één of andere manier is dat ook wat ik zie. De voorste heeft het niet zo moeilijk. Hij hoeft aan de pas en richting maar aan te geven. Niet het zwaarte van allemaal. Het enige waar hij wat moeite is de juiste pas vinden, zodat ze niet te snel gaan, maar ook weer niet te langzaam. En de richting, de juiste richting vinden. Maar het is elke keer gelukt, en nu vertrouwt hij er ook op dat het wel weer goed zal komen.

De mannen achter hem hebben het niet veel moeilijker vinden ze. Ze hoeven in het begin alleen de voorganger maar te volgen, meer niet. Pas als ze bij de kist komen wordt hun taak moeilijker. Want wie pakt als eerste aan? En wie als laatste. En zouden ze het deze keer makkelijk kunnen dragen? Of wordt het moeilijk?

Ik sta nog steeds op mijn plek en merk dat mijn ogen als het ware zien wat er allemaal door hen heen gegaan is en gaat wanneer ze hun taak uitvoeren. En hoe meer taken en gedachten ik zie, hoe meer ik ook aan mijn leven denk. Want ik hoef immers niet veel meer te doen dan de voorganger te volgen. Als ik doe wat hij doet, en ga waar hij gaat dan loopt het allemaal. Toch? Pas als we op de plaats van bestemming aangekomen zijn dan wordt het moeilijker, maar dan nog de voorganger geeft zachtjes maar duidelijk zijn aanwijzingen en als ik ze volg dan word mijn taak lichter en hoef ik zelf niet nadenken. Maar ja... We zijn niet zo ingesteld, we willen het vaker zelfstandig doen. En daar gaat het mis. Want dan gaan dingen scheef, en heel soms valt het om. En dat laatste wil je helemaal niet.

De emoties van dit beeld overvallen mij, en er welt zelfs een traantje op in de ooghoeken, een keertje slikken en het is weg. Bijzonder maar wel erg inspannend. Het geluid van de schoenen komt dichterbij, en dooft na het voorbij gaan heel langzaam uit. De silhouetten worden steeds kleiner, en opeens zijn ze weg. En in mijn hoofd? In mijn hoofd is het beeld gevormd geworden. Is het mij weer heel duidelijk geworden dat wanneer ik het samen doe ik verder kom, dan telkens alleen te willen doen. Heel langzaam, kom ik in beweging en loop met een grote glimlach en een diepe rust het pad af. Ik heb geen idee waar ik heen loop, maar dat geeft niet meer ik weet dat ik niet alleen loop. Had zelf soms zelfs het idee dat ik nog 6 paar voetstappen hoor en heel zachtjes, volg maar gewoon en luster naar mijn woorden. Maar kan ook mijn verbeelding en droom zijn geweest.