Mijn columns en gedachten

  Beste Lezer, Hoe gaat het met je? Ik hoop dat dit schrijven je in goede gezondheid bereikt, en dat je niet teveel last meer hebt van de dingen die je in het verleden zijn aangedaan. Ik wil je hierbij mijn oprechte excuses hiervoor aanbieden. Ik hoop dat je ze wilt aannemen want ik besef mij dat ik dit in het verleden niet genoeg gedaan heb. Dus bij deze nogmaals mijn excuses. Je wilt weten wat ik allemaal niet gedaan heb, maar waar ik mij toch plaats vervangend voor moet excuseren? Dat kan ik zal de opsomming wel maken: * Ik heb je tot slaaf gemaakt * Ik ben niet goed omgegaan met je erfgoed * Ik heb je cultuur vernietigd * Ik heb je kunst gestolen * Ik heb je ondergeschikt aan mij gemaakt * Ik heb je niet opgenomen in mijn kerkgenootschap Moet ik nog meer opschrijven? Of heb je zo voldoende van me gehord en begrijp je het nu wel? Ja je begrijpt het? Fijn! Want ik heb er moeite mee. Ik heb er moeite mee dat ik dit allemaal moet doen. Ik begrijp er namelijk helemaal niets van. Maa...

...steht in deinen Händen. Nun kann ich ruhig sein, ruhig sein in dir. Du gibst Geborgenheit, du kannst alles wenden. Gib mir ein festes Herz, mach es fest in dir. Sorgen quälen und werden mir zu groß. Mutlos frag ich: Was wird Morgen sein? Doch du liebst mich, du lässt mich nicht los. Vater, du wirst bei mir sein. Meine Zeit steht in deinen Händen. Nun kann ich ruhig sein, ruhig sein in dir. Du gibst Geborgenheit, du kannst alles wenden. Gib mir ein festes Herz, mach es fest in dir. Hast und Eile, Zeitnot und Betrieb Nehmen mich gefangen, jagen mich. Herr ich rufe: Komm und mach mich frei! Führe du mich Schritt für Schritt. https://musikguru.de/kirchenlieder/songtext-meine-zeit-steht-520606.html   Een fantastisch lied wat mij betreft. Op dag dat Spotify mij laat zien wat ik volgens hen het afgelopen jaar allemaal heb geluisterd, komt deze voorbij op de radio. Het kan niet beter wat mij betreft. Want wat wil nu allemaal nog meer? Mijn tijd staat vast, alle dingen die ik nog ga bele...

Ik ben al weken op zoek naar het stuk waarin de tekst staat: "O mannen en vrouwen u Koning komt, komt in een wereld van ongeloof" Maar ik kan het niet vinden. Ik heb me suf gepeinsd. Me een ongeluk gezocht naar de tekst. Maar wat ik ook intoetste google was deze keer niet mijn beste vriend. Normaal vind ik het vrij snel als ik zoek, maar nu? Nu vond ik helemaal niets. En ik kan je verzekeren dat er bijna geen grotere frustratie is dan dat. Ken je dat? Iets zoeken maar niet kunnen vinden? De hele dagen houdt het je bezig. Je staat ermee op, gaat er mee slapen. Maar je vindt het niet. Je weet dat het er is, maar je kunt het niet vinden. Nog erger? Je weet dat het er moet zijn want je hebt het eerder gezien en in handen gehad, maar het is weg. Het is niet meer terug te vinden op de plek waar je dacht dat het was. Vervolgens ben je voor je omgeving niet te genieten. Alleen maar omdat je gefrustreerd bent vanwege iets dat je niet kunt vinden. Dit is zo verschrikkelijk ben ik nu ac...

Binnenkort is het dankdag. Volgens de website van de EO: Dankdag is een christelijke feestdag die in Nederland vooral door protestanten gevierd wordt. De volledige naam is: dankdag voor gewas en arbeid. Op dankdag danken ze voor de oogst, voor werk, voor inkomen. Voor mij persoonlijk een reflectie moment. Een moment waarop ik na wil nadenken over waar ben ik eigenlijk dankbaar voor. Dat ik dankbaar ben voor eten en drinken, gezondheid, werk klopt wel. Maar is dat alles om dankbaar voor te zijn? Ik denk eigenlijk van niet. Want er zijn zoveel meer dingen om dankbaar voor te zijn. In mijn geval vrouw en kinderen, ouders, schoonouders, vrienden. Mensen die iets aanbieden in tijden van nood. Er is zoveel meer om dankbaar voor te zijn. En juist daar wil ik bij nadenken tijdens dankdag. Dat ik dit ook ’s avonds in de kerk doe, is mijn persoonlijke beleving. Maar ik nodig je wel uit om mee na te denken over datgene waar je dankbaar voor bent. Want ben je wel dankbaar? Of is het allemaal g...

Omdat ik jullie het stukje wat geleid heeft tot onderstaande niet wil onthouden: Heb jij ook last van FOMO (Fear of Missing Out), de angst dat je dingen mist? Prediker heeft echt alles onderzocht en geprobeerd alles wat er tussen hemel en aarde is, te begrijpen. Maar wat levert het me werkelijk op, vraagt hij zich af. In onze angst om dingen te missen, om niet te bereiken wat we graag zouden willen, werken we soms heel hard om het toch voor elkaar te krijgen. Maar als je het dan voor elkaar gebokst hebt, ben je er soms niet eens echt blij mee. Welke dingen wil jij graag bereiken? Hoe hard moet je daarvoor werken? Vorige week werd ons bovenstaande gevraagd. De schrijver had hiervoor een stukje tekst gebruikt uit Prediker 1. Voornaamste geluid daar is dat het meeste wat de mens doet is het najagen van wind. Conclusie die vervolgens veel getrokken wordt is dat dit najagen van wind, dingen zijn die te hooggelegen / gegrepen zijn. Maar dat de mens het toch wil bereiken. Maar wat bereik je e...

Zondagavond en ik luister naar heerlijke muziek op Spotify. De jongste ligt op de bank onder een deken een Engels boek te lezen op haar telefoon. Alleen de standaard lampen branden, en ik heb net het boek waarin ik lees weggelegd. Het lukte me niet echt om aandachtig te lezen. En de muziek die klinkt werkt ook niet mee. Ze voert me terug naar de donkere herfst zondagen vroeger thuis. We waren twee keer naar de kerk geweest, en als we pech hadden was de tweede keer om half vijf 's middags geweest. Maar na het eten, wat vaak een broodje maaltijd was. Soms met zelf gemaakte bolletjes, maar meestal gewoon brood. Een gekookt ei erbij.... Ik merk dat wij nu nog steeds net zo eten op zondagavond. Maar nadien als ook de afwas klaar was, werd de pick-up aangezet. Luisterden wij naar koormuziek. Naar dezelfde muziek als nu klinkt uit de Ipad. Mama pakte een boek, en papa ging vaak even slapen. Soms speelden we eerst nog een spelletje, maar dat gebeurde niet zo heel vaak. En dan is er nog wel...

Iemand zei kort geleden tegen mij dat weer richting de tijd van de vallende blaadjes gingen. Direct daarbij zei deze persoon dat het dan waarschijnlijk niet alleen de blaadjes waren. Op dat moment deed het me niet zoveel ,want het is en was nog volop zomer maar een korte tijd later dacht ik terug aan deze opmerking en kwam hij dubbel binnen. Ik dacht toen ja jij zegt dat nu wel zo, maar weet je wel wat het doet met mensen die hiermee te maken hebben gehad? En kun je dit wel zomaar zo makkelijk zeggen? het greep me echt even aan. Nu is het niet wereld vreemd voor mij dit onderwerp, maar wel zwaar beladen. En ik denk dat ik ook niet de persoon ben om daar wat over te schrijven. Maar toch doe ik een poging. Ik zal deze blog ook voor plaatsing eerst laten lezen door iemand die het van zeer nabij heeft meegemaakt. Want die blaadjes die niet met naam genoemd werden zijn mensen die het in de periode daarvoor heel erg zwaar hebben gehad. Die waarschijnlijk al heel vaak om hulp hebben geroepen,...

Toen ik vanmorgen opstond had ik niet kunnen vermoeden dat het vandaag in mijn gedachten zou gaan over de mensen die ik mis. Mensen waarvan ik afscheid heb moeten nemen zonder dat ik er op voorbereid was. Nu ik hiermee begonnen ben te schrijven zit ik in de tuin bij mijn zwager en schoonzus. De binding met hen is super, en het is fijn om gewoon je eigen ding te kunnen doen, ook al ben je bij anderen thuis. De rest zit binnen en speelt een spel of leest, en ik zit heerlijk met mijn gedachten buiten. En juist nu komen de mensen die ik mis weer terug in mijn hoofd. Zondagsmorgens voordat wij naar de kerk gaan luister ik de laatste weken altijd een psalm. Deze deel ik in de familie app om vervolgens iedereen een fijne dag te wensen. Vanmorgen was het geen psalm maar een Johannes de Heer lied. En daardoor kwamen er namen in mijn gedachten. Namen van mensen die ik nu zoveel zou willen vragen. Of waar ik eigenlijk gewoon een gesprek mee zou willen voeren. Ken je dat? Van die momenten waarbij ...

Soms als ik het allemaal even iet zie gebeuren, dan zet ik het raam van de studeerkamer open en ga ik met mijn hoofd op mijn armen naar buiten liggen kijken. Gewoon even alles de revue laten passeren om daarna te genieten van alle geluiden die tot mij komen. Geluiden van vogels, van de wind die door de toppen van de bomen gaat, van auto's die voorbij rijden. Geluiden van een radio die op een werkplek aan staat, geluiden die vanaf de bouwplaatsen komen. Het zijn er zoveel. En als je dan op deze manier luistert dan hoor je echt veel hoor. Maar je moet wel alle andere dingen loslaten. Je moet niet bezig zijn met werk of thuis, want dan ben je niet ontspannen. Al die geluiden heb ik vanmorgen ook weer gehoord. Althans? Ik vraag me nu af of ik de auto's wel gehoord heb. Volgens mij waren die er even niet. Maar na 5 minuten kan ik weer verder. Verder met de werkzaamheden, verder met de dag en de dingen die ik moet doen. Het is zo fijn om rustpunten in het leven gekregen hebben. Om so...

De laatste paar weken lig ik ’s avonds in bed en bedenk dan de meest mooie blogs om te schrijven. Of ik bedenk mooie onderwerpen om over te kunnen gaan schrijven. Schrijf ze niet op, want dat kost moeite, en ben ze dus de volgende ochtend vergeten. En eerlijk is eerlijk, dat frustreert mij soms best wel. Maar het domme is dan wel dat ik nog steeds niet geleerd heb om een papiertje of iets dergelijks naast het bed te leggen. Nu weet ik dat ik meestal pas kan schrijven als iets echt vast in mijn hoofd zit, dan komen de woorden vanzelf en hoef ik vaak niet lang na te denken. Maar nu? Nu komen de woorden wel maar ben ik het onderwerp bijna alweer kwijt. En dat is misschien wel een deel van mijn zijn. Dingen die ik erg graag wil onthouden, onthoud ik niet zonder een ezelsbruggetje, en de dingen die in mijn ogen nutteloos zijn onthoud ik. Maar goed het is zo… Toen ik afgelopen zaterdag eindelijk weer eens mocht buitenspelen met een luchtballon, bedacht ik mij in de auto van een passagier, da...

Toen ik van de week in de auto naar Apeldoorn reed overkwam mij weer zo'n moment waarvan ik dacht, daar moet ik over schrijven. Maar zoals zo vaak vergeet ik het dan direct te doen zodra ik tijd heb. In dit geval was het zelfs zo dat ik mezelf geen tijd gaf om het te doen. Tot nu... Ergens op het stuk tussen Groningen en de afslag Tynaarlo keek ik in mijn binnenspiegel, je weet wel dat ding wat aan de vooruit hangt, en zag dat de weg achter mij helemaal leeg was. Dat gebeurd bijna nooit, maar nu was het echt helemaal leeg. In de tegenovergestelde richting reden wel een paar auto's maar was het ook even erg rustig. En plotseling was de vergelijking daar. De vergelijking met mijn brein, met mijn gedachten beter gezegd. Je herkent het wel, je rijd gewoon rustig op de snelweg. Je houdend aan de snelheid en geen haast om ergens op tijd te komen. Gewoon heerlijk cruisend op de cruis-controll en genietend van de dingen om je heen. En opeens zoeft er een auto voorbij, en nog een, en no...

Daar zit ik dan. Op een grote rechtopstaande steen in het gras, aan de rand van het pad naar ons berghuisje. Achter mij, loopt de steile weg naar boven, en voor mij zie ik het dal met de beide dorpen. Nou ja dorpen, zeg maar gewoon kleine steden. De bellen van de koeien klingelen er lustig op los, en de overige natuur gaat ook gewoon rustig zijn gang. En ik? Ik geniet met volle teugen dat ik hier kan en mag zitten. Heel langzaam bekruipt mij het gevoel dat wat wij vandaag gedaan hebben best bijzonder is. Bijzonder omdat we samen de bergen hebben beklommen. Er liep iemand vooruit om te verkennen, en de rest volgde het pad wat verkend was. En als iemand achter leek te blijven, dan bleven we bij elkaar om diegene te steunen. Gleed er iemand uit? We waren er allemaal om hulp te bieden. Bijzonder hoe we op die manier een hecht team werden en waren. Even zo bijzonder was het om op smalle paden, sneeuw te zien liggen. Om tijdens een wandeling in mei sneeuw aan te raken. En als je dan ook ...

 Vandaag weer ervaren dat het liedje wat Henny Huisman zingt bij de surprise show niet klopt. Het onverwachte is niet altijd de mooiste prijs. Het is vaak het diepste dal wat je kan overkomen. Of het brengt je even compleet van slag en ver weg in de gedachten. Mij leidde het vandaag gedurende een half uur even goed af van mijn werk. Het werd nog extra benadrukt omdat ik op de fiets heel erg bij mijzelf gekomen was. Net had ervaren dat ik over bepaalde dingen heen ben. Dat ik daar voor mijzelf grapjes over kan maken. En dan komt er zo'n bericht. Ik snap het niet, laat staan dat ik het begrijp.  Nu hoor ik jullie denken: Waar gaat het over? Maar omwille van mijzelf en anderen ben ik niet van plan hierover uit te weiden. Ik wil alleen schrijven over het feit dat sommige onverwachte dingen kunnen leiden tot mooie dingen, maar dat ik tot op heden vaak het tegenovergestelde ervaar. Dat het juist brengt waar ik niet van uitgegaan ben. En juist daardoor kwam ik in diepe zwarte gaten t...

Biddag voor Gewas en Arbeid de christelijk benaming voor de dag van vandaag. Als je het googelt krijg van o.a. dit te lezen: Veel kerken houden op dankdag een extra kerkdienst, soms voorafgegaan door een gezamenlijke maaltijd. Protestantse kerken kennen ook een Biddag voor Gewas en Arbeid. Tijdens deze dag, die jaarlijks plaatsvindt op de tweede woensdag van maart, vragen gelovigen God om zijn zegen over hun werk. Als je Wikipedia raadpleegt: Biddag voor Gewas en Arbeid en Dankdag voor Gewas en Arbeid zijn twee gedenkdagen in het protestantisme in Nederland, waarin er speciaal gebeden (in het voorjaar) en gedankt (in het najaar) wordt voor de oogst en het werk. Voor mij en mijn gezin betekend het dat wanneer we niet aan het werk zijn, dat we na 's avonds naar de kerk gaan. Dat we daar samen met de kerkelijke gemeente vragen om een zegen voor het komende groei en bloei seizoen. Vragende om een goede oogst zodat er altijd en voor iedereen voldoende voedsel beschikbaar is.  Dit jaar i...

Ik ben stik jaloers op mensen die uit het niets een verhaal of een blog kunnen schrijven. Bij mij duurt dat namelijk tijden. Nu ik probeer om maandelijks minimaal één, de bedoeling was eigenlijk twee, blogs te publiceren merk ik dat er last van heb wanneer ik nog geen blog klaar heb. En dit terwijl er geen krant of tijdschrift of wie dan ook op zit te wachten. Dat is toch raar? Waarom zou je je druk maken over iets wat begonnen is voor jezelf en dat eigenlijk nog steeds is? Het is daarom dat ik denk, hoe kun je zo makkelijk schrijven over dingen die in je opkomen? Of over die dingen waar je tegen aanloopt? En eigenlijk wil ik dit ook kunnen. Ik wil ook achter mijn pc gaan zitten en schrijven over die dingen waar ik een mening over heb. Neeh dat klopt niet, want dat doe ik nu al. Ik heb immers al eens een brief geschreven aan de voorzitter van de tweede kamer. Ik heb al eens iets geschreven over de verkiezingen. Dus ik kan best schrijven over de actualiteit. Neeh het gaat gewoon over he...

Normaal gesproken zou je zeggen dat het verwachtingsvol kloppen van ons hart voornamelijk plaats vindt in de maand december. Maar ik kan je vertellen dat er nu veel harten verwachtingsvol uitzien naar de lente. Man man we zijn het weertype zoals dat de afgelopen periode over ons heen komt zo zat. Water water en wind dat is wat ons momenteel alleen maar ten deel valt. En dan neem ik het ijs maar gewoon mee als bevroren water. De sneeuw als als water ineen andere vorm. Ik kan me ook niet voorstellen dat er ergens nog een te kort aan grondwater is momenteel. Want deze heerlijke kwakkelwinter heeft ons wel weer zoveel water gebracht. Maar wat hoe zou de lente zijn? Krijgen we zon? Krijgen we warmte? Of.... We krijgen in ieder geval bloemen te zien. IK heb namelijk nu al de eerste sneeuwklokjes gezien. Nog niet bloeiende, maar ze staan er al wel. Heel verwachtingsvol kijk ik echt uit naar warmere en drogere tijden. Eigenlijk is dat wat we ons hele even doen. Uitkijken naar de fijne dingen d...