Doorgaan naar hoofdcontent

Memento meminisse

Toen ik vanmorgen opstond had ik niet kunnen vermoeden dat het vandaag in mijn gedachten zou gaan over de mensen die ik mis. Mensen waarvan ik afscheid heb moeten nemen zonder dat ik er op voorbereid was.


Nu ik hiermee begonnen ben te schrijven zit ik in de tuin bij mijn zwager en schoonzus. De binding met hen is super, en het is fijn om gewoon je eigen ding te kunnen doen, ook al ben je bij anderen thuis. De rest zit binnen en speelt een spel of leest, en ik zit heerlijk met mijn gedachten buiten. En juist nu komen de mensen die ik mis weer terug in mijn hoofd.


Zondagsmorgens voordat wij naar de kerk gaan luister ik de laatste weken altijd een psalm. Deze deel ik in de familie app om vervolgens iedereen een fijne dag te wensen. Vanmorgen was het geen psalm maar een Johannes de Heer lied. En daardoor kwamen er namen in mijn gedachten. Namen van mensen die ik nu zoveel zou willen vragen. Of waar ik eigenlijk gewoon een gesprek mee zou willen voeren.


Ken je dat? Van die momenten waarbij je deze mensen mist. Ik heb daar vandaag de hele dag "last" van gehad. Gedacht dat ik het echt heel erg fijn zou vinden om bepaalde dingen te bespreken. Om mijn moeiten even van me af te praten. En even gewoon een gesprek voeren over koetjes en kalfjes. Gewoon twee bekenden bij elkaar praten over het leven.

Zou het fijn zijn? Zou het mooi zijn om ze nog even weer te spreken?


De herinnering aan hen maakt dat ik ze niet vergeet en eigenlijk is me dat heel dierbaar. Met deze gedachten komen ook de mooie dingen terug die we samen meemaakten, en daar word ik dan weer heel blij van. Daarmee was het vandaag niet alleen een mooie zomerdag, het was gewoon een hele mooie dag. Herinneren en nieuwe herinneringen maken.


Zo merk ik opnieuw dat de dingen die apart lijken, toch gewoon weer heel normaal zijn. Dat dierbaren die er niet meer zijn, toch nog steeds zorgen voor hele fijne momenten.

Ondertussen zijn we klaar met eten zitten we nog even heerlijk buiten. Hebben we genoten van een mooie fijne dag en gaan we straks weer terug naar huis, met nog meer herinneringen.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...
Een reactie posten
Meer lezen

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...
Een reactie posten
Meer lezen

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...
Een reactie posten
Meer lezen