Vandaag weer ervaren dat het liedje wat Henny Huisman zingt bij de surprise show niet klopt. Het onverwachte is niet altijd de mooiste prijs. Het is vaak het diepste dal wat je kan overkomen. Of het brengt je even compleet van slag en ver weg in de gedachten. Mij leidde het vandaag gedurende een half uur even goed af van mijn werk. Het werd nog extra benadrukt omdat ik op de fiets heel erg bij mijzelf gekomen was. Net had ervaren dat ik over bepaalde dingen heen ben. Dat ik daar voor mijzelf grapjes over kan maken. En dan komt er zo'n bericht. Ik snap het niet, laat staan dat ik het begrijp.
Nu hoor ik jullie denken: Waar gaat het over? Maar omwille van mijzelf en anderen ben ik niet van plan hierover uit te weiden. Ik wil alleen schrijven over het feit dat sommige onverwachte dingen kunnen leiden tot mooie dingen, maar dat ik tot op heden vaak het tegenovergestelde ervaar. Dat het juist brengt waar ik niet van uitgegaan ben. En juist daardoor kwam ik in diepe zwarte gaten terecht. En eenmaal daar dan is het behoorlijk moeilijk om weer op te krabbelen en door te gaan. Daarover gaat deze blog.
Ken je dat? Zo'n zwart gaat waar je in valt na een gebeurtenis waar je heel erg van schrikt? Zo'n gat waar alles om je heen wegvalt en je tijdelijk niet meer bereikbaar bent voor iemand? Waarin je duikelt en duikelt en maar niet bij de bodem lijkt te komen? Hartstikke gevaarlijk zulke momenten. Of niet? Je weet even niet meer waar je bent, wat je doet. En als je dan eindelijk op de bodem bent? Dan ben je zo moe, kapot en verslagen dat je niet meer weet waar je je hulp vandaan moet halen. Dan is niets meer goed. Schijnt er geen zon meer. Bloeien de bomen en planten niet meer. Is alles grijs en dof. Ken je dat gevoel? Dan schudden wij elkaar de hand. Wat doe je dan? Zet je muziek op? Of ga je in een hoekje zitten? Wacht je op hulp? Of ga je d'r uit en zoek naar iets waardoor je je beter voelt?
Ik? Ik ga meestal schrijven, en muziek luisteren. Mijn muziek.
Het gekke is dat ik dan terug grijp op mijn verleden. Terug ga naar de muziek die ik thuis als kind hoorde. En als ik dan heel veel heb geluisterd, pak ik de muziek van dichterbij. Dan klinkt er opeens heel erg harde muziek muziek uit de boxen van de soundbar. Dan ben ik niet meer dan lieve aardige mannetje die de meeste kennen. Dan ben nog steeds ver weg van de wereld van nu, maar kom ik weer terug. En eerlijk is eerlijk er zijn maar een paar mensen die mij direct terug kunnen brengen. Gelukkig maar, en gelukkig wel. Want de gehele tijd leven in dat donkere grijze vlak is niet iets wat ik wil. Maar het gebeurd. Het gebeurde vandaag.
Ben nog niet klaar met schrijven. Hoop eigenlijk dat jij ook een manier hebt om terug te keren naar de bewoonde wereld als dit gebeurd. Dat je er niet mee rond blijft lopen en verkeerde dingen gaat doen. Ik hoop dat je je ook uit in muziek of woord. Of misschien stap je wel op de fiets. Ik hoop dat je er in ieder geval over praat. Dat je het niet op kropt zoals ik heb gedaan. Neem van mij aan dat dat niet goed is voor je gezondheid, en zeker niet voor degenen die dichtbij je staan. Mag je niet boos/ verdrietig/ teleurgesteld zijn? Mag je niet even heel erg down zijn na een onverwacht bericht? Zeer zeker wel, maar je moet het ook weer durven loslaten. Je moet ook weer vrolijke deuntjes durven luisteren. Durven genieten van de fluitende vogels. Van de zon die achter de wolken weg komt. En juist dat laatste daar moet je je aan op durven trekken. Al is het nog zo donker, op een gegeven moment komt de zon weer achter de wolken vandaan. dan wordt het weer licht.
En ik? Ik heb vandaag de radio aangelaten. Heb me heel erg opgetrokken aan de muziek op SevenFM. En heb een paar keer een glimlach op mijn gezicht gehad toen de zon weer achter de wolken weg kwam. En nu? Nu kijk ik naar buiten en hoop ik dat de zon gauw weer teugkomt want ik ben die grijze, grauwe wolken zat.
Reacties
Een reactie posten