Doorgaan naar hoofdcontent

Vroeger thuis...

Zondagavond en ik luister naar heerlijke muziek op Spotify. De jongste ligt op de bank onder een deken een Engels boek te lezen op haar telefoon. Alleen de standaard lampen branden, en ik heb net het boek waarin ik lees weggelegd. Het lukte me niet echt om aandachtig te lezen. En de muziek die klinkt werkt ook niet mee. Ze voert me terug naar de donkere herfst zondagen vroeger thuis. We waren twee keer naar de kerk geweest, en als we pech hadden was de tweede keer om half vijf 's middags geweest. Maar na het eten, wat vaak een broodje maaltijd was. Soms met zelf gemaakte bolletjes, maar meestal gewoon brood. Een gekookt ei erbij.... Ik merk dat wij nu nog steeds net zo eten op zondagavond. Maar nadien als ook de afwas klaar was, werd de pick-up aangezet. Luisterden wij naar koormuziek. Naar dezelfde muziek als nu klinkt uit de Ipad.

Mama pakte een boek, en papa ging vaak even slapen. Soms speelden we eerst nog een spelletje, maar dat gebeurde niet zo heel vaak. En dan is er nog wel de warme herinnering aan de rust en mooie muziek, maar verder is het ruis.

Verder weet ik het niet meer. En ik merk dat ik dit vaker en vaker heb. Wel de flashback naar toen, maar het stopt dan zomaar. Of andersom dat ik denk, waarom deed ik dat toen zo? Geen idee wat de aanleiding was. Ik vind dit zo apart.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit soort herinneringen meestal wel heel fijn vind hoor. Want het geeft me warme gevoelens. Gevoelens van geborgenheid. En vaak komen ze te voet en gaan inderdaad te paard. Maar zijn er dan wel geweest. Ik heb weer even terug die kleine jongen mogen zijn, zonder mijn huidige bagage. Heb in het nu mogen meezingen met de liederen die vroeger door papa werden meegezongen.

Ik ben daar zo dankbaar voor. Ik weet niet waarom dit nu steeds vaker voorkomt. Zou het voorbereiding zijn? Of gewoon een beetje gemis? Ben ik zoekende naar die onbevangenheid van toen? Geen idee...

Herken je dit? Van die momenten als het stil is in huis. Er muziek speelt uit vroeger tijden, dat je teruggaat in de tijd? Ik hoop het. Want dan heb je mooie en fijne herinneringen. Maar soms werkt het ook de negativiteit van toen op. Blijf daar dan nu niet in hangen. Want ik hoop zo dat je ook die positiviteit terug mag voelen.

De muziek speelt nog steeds, en de jongste ligt ook nog steeds te lezen. Ik ben weer helemaal terug in het nu. Maar heb wel zo'n gelukzalig gevoel, en moet daar terwijl ik het noteer even om glimlachen. Het was fijn om even weer thuis te zijn... 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...
Een reactie posten
Meer lezen

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...
Een reactie posten
Meer lezen

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...
Een reactie posten
Meer lezen