Toen ik van de week in de auto naar Apeldoorn reed overkwam mij weer zo'n moment waarvan ik dacht, daar moet ik over schrijven. Maar zoals zo vaak vergeet ik het dan direct te doen zodra ik tijd heb. In dit geval was het zelfs zo dat ik mezelf geen tijd gaf om het te doen. Tot nu...
Ergens op het stuk tussen Groningen en de afslag Tynaarlo keek ik in mijn binnenspiegel, je weet wel dat ding wat aan de vooruit hangt, en zag dat de weg achter mij helemaal leeg was. Dat gebeurd bijna nooit, maar nu was het echt helemaal leeg. In de tegenovergestelde richting reden wel een paar auto's maar was het ook even erg rustig. En plotseling was de vergelijking daar. De vergelijking met mijn brein, met mijn gedachten beter gezegd.
Je herkent het wel, je rijd gewoon rustig op de snelweg. Je houdend aan de snelheid en geen haast om ergens op tijd te komen. Gewoon heerlijk cruisend op de cruis-controll en genietend van de dingen om je heen. En opeens zoeft er een auto voorbij, en nog een, en nog een. Voor je doemt een auto die nog iets langzamer rijd dan jij doet, en je moet inhalen. Tijdens dit inhalen wordt achter je geknipperd omdat er weer iemand met haast voorbij wil. En dan is het opeens dat het niet leuk meer is in de auto. Mijn gedachten doen precies hetzelfde.
Heerlijk rustig ben ik bezig met gewone normale dingen. Genietend van alle mooie dingen om mij heen, en van de dingen die ik mag beleven. Maar zomaar uit het niets gaan mijn gedachten met me op de loop. Moet opeens denken aan de dingen die ik nog wil gaan doen. Aan dingen die ik nog na wil vragen op het werk. Moet ik random denken aan het feit dat ik nog dingen in huis wil doen of in de tuin. Of te wel, ik heb geen idee meer wat ik aan het doen ben. Het is niet leuk meer wat ik aan het doen ben. Het is te druk in mijn hoofd. En dat vind ik helemaal niet leuk. Het is gewoon niet leuk meer.
En 5 minuten later is alles in de auto opeens weer anders. Is niemand meer die wil inhalen of die voorbij komt scheuren. Zijn de gedachten opeens weer weg en kan ik weer heerlijk bezig zijn met die dingen die ik graag wil doen. Wel krijg ik de kans om even tot rust te komen omdat er een iets langzamer rijdende auto voor me rijd. Ik kan even de gedachten ordenen en even heerlijk wegdromen over de komende vakantie of over het project wat er gedraaid is, of.... Zoefff daar was opeens weer een snelle auto, en mijn gedachten? Ik durf het bijna niet te zeggen wat er daar gebeurd.
Herken je dat? Dat je van de relatieve rust opeens in de drukte valt? Dat je je kop er niet bij kunt houden omdat je met van alles nog wat bezig bent? Dat het net een snelweg is waar auto's je snel achterop komen en binnen no-time zijn verdwenen aan de horizon?
Op deze manier vergelijk ik in de betrekkelijke rust deze morgen de mijzelf en de snelweg en de auto's die er wel en niet op reden. En eerlijk is eerlijk, de gedachten waren rustig tot het moment dat er weer een auto voorbij zoefde en mij het gevoel gaf van ik doe iets verkeerd. Om vervolgens weer te denken, het zijn verdorie echt niet kortdurende gedachten. En die vrachtauto daar? Die zie je van verre, en daar ben je mee bezig tot het moment dat je hem hebt ingehaald. Een gedachte die het nodig heeft dat ik er even langer mee bezig ben. Een gedachte die vraagt om enige aandacht.
Herkenbaar? Vast wel. Maar wat gaan we ermee doen? Geen idee. Momenteel beïnvloed het mijn gedachten als ik alleen in de auto zit. En ik ben er nog niet uit of ik dit nu fijn vind of vermoeiend, want elke keer als ik daarover wil na gaan denken, vraag er wel iets mijn aandacht op. En het allermooiste is wel dat ik zodra ik uitstap, ook eigenlijk geen zin meer heb om na te denken over deze dingen. Raar hoor die gedachten van mij.
Ik hoop maar dat het jullie niet zo vergaat.
Reacties
Een reactie posten