Doorgaan naar hoofdcontent

Onschuldig gepleit

 


Beste Lezer,


Hoe gaat het met je? Ik hoop dat dit schrijven je in goede gezondheid bereikt, en dat je niet teveel last meer hebt van de dingen die je in het verleden zijn aangedaan. Ik wil je hierbij mijn oprechte excuses hiervoor aanbieden. Ik hoop dat je ze wilt aannemen want ik besef mij dat ik dit in het verleden niet genoeg gedaan heb. Dus bij deze nogmaals mijn excuses.

Je wilt weten wat ik allemaal niet gedaan heb, maar waar ik mij toch plaats vervangend voor moet excuseren? Dat kan ik zal de opsomming wel maken:


* Ik heb je tot slaaf gemaakt

* Ik ben niet goed omgegaan met je erfgoed

* Ik heb je cultuur vernietigd

* Ik heb je kunst gestolen

* Ik heb je ondergeschikt aan mij gemaakt

* Ik heb je niet opgenomen in mijn kerkgenootschap


Moet ik nog meer opschrijven? Of heb je zo voldoende van me gehord en begrijp je het nu wel? Ja je begrijpt het? Fijn! Want ik heb er moeite mee. Ik heb er moeite mee dat ik dit allemaal moet doen. Ik begrijp er namelijk helemaal niets van. Maar omdat jij het wilt, zal ik mij zeer kwetsbaar en klein opstellen.


Met vriendelijke groet,


Bovenstaande zou een brief moeten zijn volgens een groeiend aantal mensen. Dit zou namelijk het begin zijn van een collectief excuses voor alles wat onze voorouders in het rijke verleden hebben gedaan. Wat ze deden omdat ze niet beter wisten. Wat ze deden omdat het in hun ogen goed was. Met de kennis van toen is het best te begrijpen wat ze allemaal deden. Maar die kennis van toen, kun je niet vergelijken met de kennis van nu. Het zou namelijk van de gekke zijn in mijn ogen. Want dan moet Frankrijk straks collectief excuses aan gaan bieden aan heel Europa vanwege de daden van Napoleon. Dan moet Duitsland de gehele wereld excuses aanbieden vanwege de daden van zijn dictator in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw. Neeh, houdt op met het vragen van excuses van de huidige generatie, voor de daden van de vroegere generatie. Laten we er gewoon voor zorgen dat wij niet dezelfde fouten maken.

Laten wij er gewoon met zijn allen voor zorgen dat wij het beter doen als zij. Dat wij elkaar wel respecteren zoals we zijn. Laten we er met zijn allen voor zorgen dat er over onze generatie gezegd kan worden, zij brachten de liefde in de wereld. Dat er over ons allen gezegd kan worden, dat we onze omgeving beter gemaakt hebben. Want alleen dan kan het volgens mij zo zijn dat dingen vergeten en vergeven worden. Alleen dan blijft iets niet in een collectief geheugen zitten. En alleen dan zullen wij echt liefhebben en van elkaar kunnen houden.

Ga ik nu voorbij aan datgene wat er gebeurd in Syrië? Of aan datgene wat er gebeurd in Oekraïne? Of wat er in Noord-Korea en Rusland gebeurd? Of in de Zuid-Amerikaanse landen? Ga ik nu voorbij aan Afrika? Zeker niet. Maar ik wil wel de zere vinger leggen op het feit dat ik niets kan doen aan datgene wat mijn opa in de Vrijmaking besloot. Ik kan er niets aan doen dat Michiel de Ruyter niet de persoon was die wij allemaal hoog hebben staan. Ik kan er niets aan doen dat de regering het niet eens was met een zelfstandig Indonesië. Dus stop ermee, en zorg dat er niet over jou gezegd kan worden dat je in het verleden zeer ingrijpende verkeerde keuzes gemaakt hebt.

Ik probeer een beter mens te zijn, maar kan dit niet allen. Heb de hulp nodig van anderen die hetzelfde willen. Help je mee?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Vragen, vragen en nog eens vragen

Ik vraag me wel eens af, mag je als christen boos zijn op God? Of ben je altijd helemaal blij met Hem? Ik snap de mensen wel die zeggen dat God een macht is die je aanroept als het goed met je gaat, maar die ooit iets van zich laat horen als het slecht gaat. Natuurlijk weet ik wel dat het ons niet altijd voor de wind gaat, en dat er ook dingen gebeuren waar je sterker door moet worden. Maar soms... Soms denk ik dat het wel heel veel is wat we mee moeten maken. Dan denk ik, kan het nu niet gewoon zo zijn dat het blijft zoals het nu is. Moet het nu persé weer moeilijk. Het was goed zoals het was, en nu is het weer ellende. Nu gaan we weer bergafwaarts. Dus wat ik al schreef, ik snap mensen die op die momenten zeggen: Waar is God dan?  Ik vind het moeilijk om daar zo over te schrijven en zo open over te zijn in deze overdenkingen. Want niet iedereen zit te wachten op een preek over het christen zijn. Terwijl de lezers op het forum van Hattrick, die juist weer zeer interessant vinden. ...

Tijd

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...

Nummer 275...

Nummer 275... Dit wordt dus de 275e keer dat ik mijn gedachten toevertrouw aan de digitale wereld. Mijn ideeën, gebeurtenissen, mijn pijn, en soms mijn moeite met jullie deel. Dat is voor de gemiddelde schrijver, blogger helemaal niets. Voor mij betekend het dat ik al regelmatig bedacht heb, dat ik geen enkel idee heb waar ik over moet schrijven. Voor mij betekend 275 keer, dat ik daarvan vele malen jullie ene inkijkje heb gegeven in ons huishouden. Dat jullie regelmatig mee op reis geweest zijn. Dat ik jullie regelmatig meegenomen heb in mijn hoofd en de laatste tijd daarbij in de auto. Het gekke is dat de meeste woorden pas komen als ik eenmaal ben begonnen. Soms zijn er gedachten waarvan ik denk, oh daar moet ik eigenlijk overschrijven, maar een uur later ben ik ze weer vergeten. Schijnbaar is het dan niet goed genoeg, ik doe er immers niets mee. En nu? Nu scrolde ik over mijn blogger pagina heen, en zag dat ik er al 274 had gemaakt. En dat dit dus de 275e zou zijn. Bizar veel voor ...