De laatste paar weken lig ik ’s avonds in bed en bedenk dan de meest mooie blogs om te schrijven. Of ik bedenk mooie onderwerpen om over te kunnen gaan schrijven. Schrijf ze niet op, want dat kost moeite, en ben ze dus de volgende ochtend vergeten. En eerlijk is eerlijk, dat frustreert mij soms best wel. Maar het domme is dan wel dat ik nog steeds niet geleerd heb om een papiertje of iets dergelijks naast het bed te leggen. Nu weet ik dat ik meestal pas kan schrijven als iets echt vast in mijn hoofd zit, dan komen de woorden vanzelf en hoef ik vaak niet lang na te denken. Maar nu? Nu komen de woorden wel maar ben ik het onderwerp bijna alweer kwijt. En dat is misschien wel een deel van mijn zijn. Dingen die ik erg graag wil onthouden, onthoud ik niet zonder een ezelsbruggetje, en de dingen die in mijn ogen nutteloos zijn onthoud ik. Maar goed het is zo…
Toen ik afgelopen zaterdag eindelijk weer eens mocht buitenspelen met een luchtballon, bedacht ik mij in de auto van een passagier, dat je het ballonvaren ook zou kunnen zien als een afspiegeling van het leven. Immers je komt aan, krijgt uitleg, stapt aan boord en komt vervolgens los van de aarde. Je gaat er vanuit dat de piloot je veilig en wel weer aan de grond zet, om vervolgens een ervaring rijker te zijn. En juist dit hele traject is in mijn ogen een afspiegeling van het leven. Het rijden naar de afgesproken plaats zijn je begin jaren. Spannend om naar school te gaan, nieuwe kinderen te leren kennen. Of later, onderweg naar je nieuwe baan. Nieuwe collega’s, nieuwe afspraken, ander werk. Eenmaal aangekomen krijg je uitleg en valt een deel van de spanning weg. Je begint al een klein beetje met genieten. Een klein beetje spannend is het nog wel. Want wat zullen ze van me vinden? Hoe zal het gaan met de werkzaamheden? Kan ik het allemaal wel? Ben ik niet? Heb ik niet? Je kent het wel. Maar eenmaal in de lucht valt alles van je af. Geniet je van de vergezichten, geniet je van stilte. Alles valt op zijn plaats. Nog even wordt het spannend als de piloot de ballon laat landen, maar daarna geniet je met volle teugen van datgene wat je hebt mogen meemaken.
School, werk, vrienden, kennissen en alle andere dingen die je overkomen. Je maakt ze mee, vindt ze soms spannend in het begin, maar eenmaal begonnen valt alles vaak op zijn plek en mee. Dan geniet je van de ervaring, of van de mensen om je heen. Dan doe je zoveel ervaringen op dat je later kunnen zeggen, ik heb dat meegemaakt en dit. Heb ik ervan geleerd.
Maar af en toe gaat het anders. Dan is het als in een vliegtuig die door een luchtzak heen gaat. Wordt alles door elkaar geschud en is het niet leuk. Zit alles je tegen en heb je geen idee wat je hier nu weer van zou moeten leren. Heb je het idee dat je verkeerde keuzes hebt gemaakt en dat daardoor alles tegen zit. Ook van die ervaring zullen we later allemaal zeggen, toen heb ik dit en dit meegemaakt en daar heb ik dit van geleerd.
Wat ik hier nu weer van geleerd heb? Geen idee nog. Zal waarschijnlijk een les in nederigheid en luisteren zijn. Zal waarschijnlijk zijn dat ik de dingen moet nemen zoals ze zijn. Maar of dat ook daadwerkelijk zo is? Geen idee. Ik vond het weer zeer leerzaam dat ik kan beginnen met tikken en dat de woorden komen. Dat het weer een epistel is geworden waarvan ik later denk, ja toen zat ik zo in mijn vel. En ik hoop dat jij als lezer mij begrijpt in mijn vergelijking. Want als dat niet het geval is heb ik misschien wel iets verkeerd gezegd, of beter geschreven. Laat het me maar weten.
Nu ga ik verder met nadenken over de keuze die ik heb gemaakt en de dingen die ik van vandaag onthoud. Ik wens je na het lezen van deze blog een fijn moment, en ik hoop dat ik je ook in de luchtballon tegen kom, zodat we samen kunnen zeggen inderdaad hier is het stil en fijn.
Reacties
Een reactie posten